از هاشمی‌نسب تا وحید امیری / تفاوت خودی‌های سابق!

جام جم آنلاین – یکی می‌شود وحید امیری که بابت گلزنی به تیم سابقش از ناراحتی بغض می‌کند و میخواهد گریه کند. یکی هم می‌شود مهدی هاشمی نسب که بعد از گلزنی به همین پرسپولیس از شدت خوشحالی از حال می‌رود!
وحید امیری با گلزنی در دقیقه ۸۷ دیدار پرسپولیس و فولاد پیروزی بزرگی را به تیمش فولاد هدیه داد، اما برای این کار بزرگ حتی لبخند هم نزد، حتی سرش را هم بالا نگرفت. این بازیکن ۳۸ ساله خوب می‌دانست که شکستن دل هواداران پرسپولیس تاوان سنگینی دارد، تاوانی که مهدی هاشمی نسب بیش از ۲۵ سال است آن را پس می‌دهد.
وحید امیری روز‌های بسیار پرنوسانی را با پرسپولیس سپری کرد. از اوج تا آسیا و لیگ برتر گرفته تا ناکامی فصل گذشته. از قهرمانی‌های پشت سر هم گرفته تا فتح دربی‌های متعدد. او اینبار هم گلزنی کرد، اما نه برای پرسپولیس که برای فولاد. اینبار او پیراهن زرد تنش بود نه پیراهن سرخ.
وحید امیری می‌توانست با فریاد شادی و دویدن به سمت هواداران فولاد لحظه‌ای فراموش‌نشدنی برای تیم جدیدش بسازد. می‌توانست پیراهنش را تکان دهد یا با حرکتی تحریک‌آمیز به سمت نیمکت پرسپولیس برود. اما هیچ‌کدام از این کار‌ها را انجام نداد و تصمیم گرفت موقرانه و سنگین رفتار کند.
او ایستاد. شادی نکرد. بغض داشت و چهره‌اش بیشتر به بازیکنی شباهت داشت که نمی‌دانست باید از گلزنی خوشحال باشد یا بابت شکست تیم سابقش ناراحت. او گل زده بود و تیمش برنده شده بود، اما در همان لحظه  خاطرات سال‌های حضورش در پرسپولیس نیز همراهش بودند. قطعا چیز‌های زیادی از جلوی چشم امیری گذشت و قطعا به این فکر کرد که دلش نمی‌خواست از پرسپولیس جدا شود، اما ۳۸ ساله بودن دیگر بیشتر از این به او اجازه نداد پیراهن سرخ‌های پایتخت را بر تن کند.
این رفتار از بازیکنی که نزدیک به چهار دهه از عمرش را پشت سر گذاشته  تصویری به یادماندنی ساخت. امیری به فولاد وفادار ماند و برای پیروزی تیمش تلاش کرد، اما برای خوشحالی کردن به قیمت رنجاندن هواداران قدیمی‌اش عجله‌ای نداشت.
در فوتبال ایران بازیکنانی بوده‌اند که پس از جدایی از یک تیم و پیوستن به رقیب سنتی با گلزنی مقابل تیم سابق خود واکنشی کاملاً متفاوت نشان داده‌اند، اصلا انگار که در فینال جام جهانی گل پیروزی بخش تیمشان را به ثمر رسانده‌اند! مهدی هاشمی‌نسب مشهورترین نمونه این ماجراست.
هاشمی‌نسب که از پرسپولیس به استقلال رفت در دربی معروف سال ۱۳۷۹ دروازه تیم سابقش را باز کرد. شادی پرحرارت او پس از گل، به یکی از جنجالی‌ترین تصاویر تاریخ شهرآورد تهران تبدیل شد.
بیش از ۲۶ سال از آن مسابقه گذشته است، اما نام هاشمی‌نسب همچنان برای بخش بزرگی از هواداران پرسپولیس با همان خاطره گره خورده است. گذشت زمان نتوانسته آن تصویر را از ذهن همه پاک کند.
تفاوت امیری و هاشمی‌نسب را باید در نحوه مواجهه با گذشته جست‌و‌جو کرد. هر دو در برابر تیم سابق خود قرار گرفتند و هر دو گل زدند، اما یکی شادی گل را به لحظه‌ای برای نمایش تعلق جدیدش تبدیل کرد و دیگری ترجیح داد احترامش به گذشته را حفظ کند.
گل امیری هم برای پرسپولیس گران تمام شد و هم جایگاه این تیم در صدر جدول را با خطر مواجه کرد. اما هواداران پرسپولیس هرگز چیزی از وحید امیری به دل نمی‌گیرند.
امیری سال‌ها برای پرسپولیس بازی کرد و در روز‌های دشوار نیز در کنار این تیم بود. طبیعی است که گلزنی او مقابل سرخ‌پوشان تلخ باشد، اما رفتار پس از گلش می‌تواند از تلخی این شکست کم کند.
شاید پرسپولیسی‌ها از گل دقیقه ۸۷ امیری دلخور باشند، اما بعید است به‌سادگی احترام خود را به بازیکنی از دست بدهند که در لحظه پیروزی تیم جدیدش نیز خاطرات گذشته را فراموش نکرد.
هاشمی‌نسب پس از ۲۶ سال همچنان با آن شادی تاریخی شناخته می‌شود. وحید امیری، اما می‌تواند با همان گل تلخ مقابل پرسپولیس به خاطر بغض و احترامش در ذهن هواداران باقی بماند. امیری حتی با آن گل برای همیشه در ذهن هواداران پرسپولیس نشسته است.