به گزارش خبرنگار مهر، دیدار تیم‌های فوتبال پرسپولیس و فولاد خوزستان در هفته دهم لیگ برتر با نتیجه یک بر صفر به سود نماینده خوزستان به پایان رسید تا سرخپوشان پایتخت دومین شکست فصل جاری خود را متحمل شوند.
پرسپولیس در این مسابقه فرصت داشت با استفاده از امتیاز میزبانی، جایگاه خود را در صدر جدول تثبیت کند اما آمار بازی نشان می دهد تنها دقایقی از این مسابقه برای شاگردان مهدی تارتار بوی گل می داد و فولاد با دفاع چند لایه و توقف های خواسته و ناخواسته توانست ترمز پرسپولیس را سر بزنگاه بکشد.
مالکیت توپ بدون موقعیت برای پرسپولیس
شاید مهمترین ایراد پرسپولیس در این مسابقه، کمبود موقعیت های جدی گلزنی بود. تیمی که با هدف پیروزی وارد زمین می شود و برای حفظ صدر جدول بازی می‌کند نمی‌تواند صرفاً با در اختیار داشتن توپ و انتقال آن میان بازیکنان عملکرد هجومی خود را قابل قبول بداند.
پرسپولیس در برابر فولاد برای رسیدن به دروازه حریف با دشواری روبه‌رو بود. دفاع چندلایه شاگردان حمید مطهری فضای چندانی در اختیار مهاجمان میزبان قرار نمی‌داد، اما حقیقت اینجاست که پرسپولیس هم در شکستن خطوط دفاعی حریف و ایجاد موقعیت‌های متوالی کار خاصی نکرد.
در چنین شرایطی، افزایش تعداد پاس‌ها یا حضور بیشتر در نیمه زمین حریف نمی‌تواند ضعف در خلق موقعیت را پنهان کند. شاید وقتش رسیده است تنوع تاکتیکی به داد تارتار برسد تا پرسپولیس راه‌های متنوع‌تری برای رسیدن به دروازه پیدا کند.
موقعیت‌هایی که برای نجات صدرنشین کافی نبود
یکی از مهمترین فرصت‌های پرسپولیس در دقیقه ۱۴ شکل گرفت؛ جایی که علی علیپور روی ارسال تیوی بیفوما صاحب موقعیت شد، اما حامد لک ضربه او را مهار کرد و توپ به کرنر رفت. این صحنه می‌توانست مسیر مسابقه را تغییر دهد، ولی پرسپولیس نتوانست از آن به‌عنوان نقطه شروع فشار مؤثرتر روی دروازه فولاد استفاده کند.
در ادامه نیز فرصت‌هایی برای سرخپوشان به وجود آمد اما تعداد و کیفیت موقعیت ها با انتظاری که از تیم مدعی صدرنشینی می‌رفت، تناسب نداشت. در دقیقه ۳۳، پورعلی فرصت مناسبی را از دست داد و در دقیقه ۷۱ نیز سرگیف نتوانست از موقعیت خود استفاده کند.
بررسی هر دو صحنه نشان می دهد این تیم در بازی هایی که به قول تارتار «گره» می خورد ناموفق است. شاگردان تارتار حدود ۵۷ درصد نبردهای انفرادی را پیروز شدند اما دقت پاس ۸۰ درصدی آنها چندان رو به جلو نبود تا بازی عرضی هافبک ها کمکی به مهاجمان برای ایجاد موقعیت گلزنی نکند.
فولاد با فرصت کمتر، ضربه تعیین‌کننده را زد
در سوی دیگر فولاد با وجود آنکه در بخش‌هایی از مسابقه عقب‌تر بازی کرد و بیشتر به سازمان دفاعی خود متکی بود توانست برنامه‌اش را تا دقایق پایانی دنبال کند. این تیم اجازه نداد فشار پرسپولیس به موجی از موقعیت‌های خطرناک تبدیل شود و در نهایت با گل وحید امیری در دقیقه ۸۷ به هدف خود رسید.
البته گل دیرهنگام فولاد به‌تنهایی تمام واقعیت مسابقه را توضیح نمی‌دهد. نکته مهم‌تر این است که پرسپولیس پیش از دریافت گل نیز در ساختن موقعیت‌های کافی ناکام بود و نمی‌توان تمام مشکل این تیم را به یک اتفاق در دقایق پایانی نسبت داد.
صبر هواداران پرسپولیس کم شد!
شکست مقابل فولاد، فراتر از از دست رفتن سه امتیاز، هشداری برای کادر فنی پرسپولیس است. نکته ای که از میان افسوس ها و همچنین نارضایتی تماشاگران بازی می توان به وضوح موشکافی کرد. تیمی مدعی قهرمانی است باید امتیازهای دور رفت را خیلی بهتر جمع کند و بتواند حتی در مسابقاتی که حریف فضای کمی در اختیارش می‌گذارد، موقعیت‌های گلزنی ایجاد کند. پرسپولیس مالک ۶۲ درصدی توپ و میدان در این بازی بود اما نتوانست خلق موقعیت کند.
