به گزارش ورزش سه، اولدترافورد امروز بعدازظهر بدون اغراق یکی از تلخ‌ترین روزهای تاریخ منچستریونایتد را به چشم دید. تیم مایکل کریک در خانه با نتیجه ۳-۰ مغلوب بورنموث شد، هواداران علیه شرایط موجود شعار دادند و سرمربی انگلیسی بیش از هر زمان دیگری به درهای خروج نزدیک شد.
رایان در دقیقه ۳۸ قفل دروازه یونایتد را باز کرد و مارکوس تاورنیه تنها پنج دقیقه بعد اختلاف را دو برابر کرد. در نیمه دوم هم اوانایلسون تا در دقیقه ۷۱ تیر خلاص را زد و یک شکست سنگین دیگر به یونایتد تحمیل شد.
اما آنچه در سکوهای اولدترافورد اتفاق افتاد، شاید حتی از نتیجه هم نگران‌کننده‌تر بود.
هواداران در مقطعی نام کریک را فریاد زدند. در نگاه اول به نظر می‌رسید که هواداران در کمال تعجب دارند کریک را تشویق می‌کنند. کسی که همین روزها است که حکم اخراجش صادر شود. ولی هواداران واقعا داشتند او را تشویق می‌کردند ولی هدف آنها واقعا این نبود که کریک بماند. پیام هواداران یونایتد واضح بود: مشکل ما فقط مردی نیست که کنار خط می‌ایستد! باشگاه بیمار است، خیلی هم بیمار است.
چند دقیقه بعد، خشم سکوها مستقیماً متوجه بازیکنان شد. سنه لامنس، هری مگوایر و لیساندرو مارتینز سه نفری بودند که بیشتر از همه فحش شنیدند. اشتباه لامنس در گل سوم و عملکرد مگوایر و مارتینز در صحنه دفاع از این موقعیت حریف، خشم سکوها را بیشتر کرد.
یکی از هواداران در واکنش به اشتباه لامنس نوشته: «این دیگر از کریک فراتر رفته است. وقتی بازیکنان اینطور آشغال بازی می‌کنند چه ربطی به کریک بخت‌برگشته دارد.»
دیگری با انتقاد از مگوایر و مارتینز می‌گوید مدافعان یونایتد در صحنه گل سوم به شکلی فاجعه‌بار عمل کردند و هیچکس نمی‌تواند چنین فاجعه‌ای را از یونایتد بپذیرد. اوانایلسون از لامنس عبور کرد و مگوایر حتی نتوانست به موقع برای دفاع از دروازه برگردد.
اما شعارها فقط به زمین و نیمکت محدود نبود. هواداران علیه پروژه ورزشگاه جدید باشگاه هم شعار دادند و در ادامه، جیسون ویلکاکس، مدیر فوتبال یونایتد، هدف شعارهای تند و توهین‌آمیز قرار گرفت.
این شکست، یونایتد را به رتبه شانزدهم جدول رساند. تیمی که پیش از این بازی هم در هفت مسابقه متوالی پیروز نشده بود. کریک پیش از بازی تأکید کرده بود که همچنان خودش را مرد مناسب هدایت یونایتد می‌داند، اما حالا بعد از یک شکست ۳-۰ در اولدترافورد، فشارها به بالاترین حد رسیده است.
و شاید عجیب‌ترین بخش ماجرا همین باشد: هواداران هنوز نام کریک را فریاد می‌زنند، اما دیگر مشخص نیست این شعار، حمایت از سرمربی است یا اعترافی تلخ به اینکه مشکل منچستریونایتد خیلی بزرگ‌تر از یک نفر است.
بیایید ببینیم عملکرد یونایتد در هفته‌های اخیر چطور بوده است؟ باورتان می‌شود تیمی به بزرگی منچستریونایتد هشت بازی پیاپی کرده و حتی یک برد هم به دست نیاورده است؟ واقعا عجیب است.
بگذارید باز هم عجیب‌ترش کنیم. آخرین برد آنها هم برد 4-0 مقابل تیم ضعیف صباح در لیگ قهرمانان بوده و یونایتد قبل از آن هم یک تساوی مقابل اورتون داشت، در یکی از بهترین بازی‌های فصلش در خانه ایپسویچ را 5-2 شکست داد (شاید یادتان بیاید که بعد از آن برد هواداران چقدر به کریک امیدوار شده بودند) و و البته بازی اول فصل را با باخت 2-0 مقابل هال آغاز کرده بود. یونایتد با کریک از شروع فصل در همه رقابتها دو برد به دست آورده، یکی مقابل ایپسویچ و یکی مقابل صباح!
گفته می‌شود ناگلزمان، کونته یا ادی هاو به زودی روی صندلی کریک می‌نشینند. اکثر هواداران یونایتد آنقدر از مربی‌های جوان زده شده‌اند که یکصدا می‌گویند کونته را بیاورید. فقط او می‌تواند این رختکن داغان را درست کند. ولی کونته برای مدیران شرط گذاشته و تنها زمانی می‌آید که مدیریت همه چیز در اختیارش گذاشته شود. درست مثل روزهای سر الکس فرگوسن. کونته فهمیده که در اولدترافورد حتی اگر مورینیو باشی نمی‌توانی درست کار کنی مگر اینکه قبل از ورود تضمین‌های لازم را دریافت کرده باشی.
