در کارنامه و لیاقت و کاردانی حسن رنگرز به عنوان سرمربی تیم ملی کشتی فرنگی ایران، تردیدی وجود ندارد. یک قهرمان جهان که سابقه مدیریت در سطوح بالا را داشت و مدرک دکترایش، اهدایی به خاطر اسم و رسم و شهرت نبود! زمانی هم که به کار فنی رو آورد، نشان داد تاکتیک در رشته‌های انفرادی یعنی چه و مربی، چقدر می‌تواند در موفقیت یک کشتی‌گیر تاثیر بگذارد. یعنی خلاف توجیهی که همیشه از زبان مربیان ناکام کشتی می‌شنیدیم که می‌گفتند: ما که نمی‌توانیم روی تشک برویم!
حسن رنگرز با جزئیات مربیگری، تاثیر و توانمندی خود را در سال‌های قبل اثبات کرده و در روز اول مسابقات جهانی ۲۰۲۶ رکوردی از خود به جا گذاشت که بعید است دیگر توسط هیچ سرمربی در دنیا بشکند. رکورد صددرصد چلنج موفق! پیش از این در سال‌های قبل و سطوح پایین‌تر نیز او چنین کرده بود و عده‌ای آن را به حساب شانس و اقبال می‌گذاشتند!
در کشتی مدرن، مربی حق دارد به تصمیم داوران و امتیازات اعتراض کند. اگر درست باشد، امتیاز برمی‌گردد و اگر غلط، تا پایان آن مسابقه حق اعتراض نداشته و یک امتیاز نیز به رقیب داده می‌شود و در هر دو حالت، ورق کشتی برمی گردد. حسن رنگرز در روز اول جهانی ۲۰۲۶ و زمانی که دو سبک وزن ایران مقابل دو عنواندار جهان -به خصوص برابر کشتی‌گیر میزبان- روی تشک بودند، دوبار درخواست چلنج داد و هر دو بار نتیجه به نفع ما شد.
دو فینال، مدیون سرمربی، مثل سال قبل! و همزمان باعث افسوس ورزش دوستان برای تمام دهه‌هایی که افراد لایق خانه نشین بودند تا آدم‌های کوچک، به لطف رابطه و تملق، متصدی صندلی‌های بزرگ شوند. آنها که با ناکارآمدی به دست خود، زمینه شکست قهرمانان کشورمان را فراهم و در بازگشت به کشور برای ماستمالی، ضعف خود به شعار دشمنی استکبار جهانی گره زده و مدام مدعی می‌شدند که داوران، حق ما را خوردند! همان داورانی که خیلی از آنها هنوز هم قضاوت می‌کنند و سوال اینجاست که با وجود اوج تحریم‌ها و جنگ، چرا حالا دست از دشمنی و خوردن حق ایران برداشته‌اند؟!
