جام ملت‌های آسیای ۲۰۰۰ لبنان در حالی شروع شد که اغلب کارشناسان اعتقاد داشتند ایران شانس اول فتح این مسابقات بود. عملکرد مطلوب ملی‌پوشان در جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه و قهرمانی در بازی‌های آسیایی ۱۹۹۸ بانکوک موجب شده بود تا انتظارات از شاگردان جلال طالبی افزایش یابد و البته این خواسته تا حد زیادی هم برحق بود.
طالبی که هشت ماه قبل از جام ملت‌ها جانشین منصور پورحیدری شده بود، در ماه‌های منتهی به این مسابقات چالش‌های بزرگی داشت. او به رغم اصرار فراوان اهالی فوتبال و رسانه‌ها، حاضر نشد احمدرضا عابدزاده و جواد زرینچه را به لبنان ببرد و فرهاد مجیدی و جواد نکونام هم در آستانه این مسابقات خط خوردند.
ایران در مرحله مقدماتی با چهار گل از سد لبنان گذشت و عراق را هم یک بر صفر شکست داد تا مساوی برابر تایلند مشکلی جهت حضورمان در یک‌چهارم نهایی تحت عنوان تیم اول ایجاد نکند. در روز ۲ آبان سال ۱۳۷۹ ایران و کره جنوبی برگزارکننده فینالی زودرس در مرحله یک‌چهارم نهایی جام ملت‌های ۲۰۰۰ لبنان بودند و ما با گل فوق‌العاده زیبایی که کریم باقری از فاصله حدودا ۴۰ متری به ثمر رساند، در آستانه صعود قرار گرفتیم اما...
حذف تیم ملی و درگیری ملی‌پوشان
در آخرین دقایق بازی روی ناهماهنگی درون محوطه جریمه خودمان گل خوردیم و کار به وقت‌های اضافه کشیده شد. در آن زمان قانونی به نام گل طلایی وجود داشت و همین قانون به ضررمان تمام شد چون کره‌ای‌ها گل زدند و بازی را با نتیجه دو بر یک بردند تا گل کریم باقری که یکی از زیباترین گل‌های تاریخ جام ملت‌ها محسوب می شود هم پرپر گردد.
ایران پُرامید حذف شد و ناامیدانه به تهران بازگشت تا اختلافات میان بازیکنان و کادر فنی که مانند آتش زیر خاکستر بود، شعله بکشد. از ماجراهای شب‌نشینی چند ملی‌پوش در سواحل لبنان گرفته تا اختلافات آن‌ها با جلال طالبی به واسطه ترکیب فیکس تیم ملی. تازه به این ماجراها باید مصاحبه‌های تند مهدی مهدوی‌کیا و اسماعیل حلالی علیه یکدیگر را هم اضافه کرد که فضای فوتبال ما را کاملا متشنج کرده بود.
بعد از این ماجراها بود که جلال طالبی از سمت خود استعفا داد و دیگر حاضر نشد سرمربی ایران باشد. البته به نوعی باید گفت طالبی استعفا داد تا حکم برکناری برایش صادر نشود چون فدراسیون فوتبال هم تمایلی به ادامه همکاری با او نداشت و کمتر از سه ماه بعد زمینه برای حضور بلاژویچ فراهم شد.
