هوشنگ نصیرزاده، مشاور حقوقی باشگاه تراکتور، در مصاحبه‌ای تازه می‌گوید به محض آماده شدن تیمش برای حضور در میدان، فحاشی‌ها از سر گرفته شد و در انزلی حتی یک بار هم با بلندگو از تماشاگران نخواستند به این رفتارها پایان دهند. او همچنین می‌پرسد چرا باید به مادر علیرضا بیرانوند و همسر شجاع خلیل‌زاده توهین شود و چرا قوانین مقابله با نژادپرستی از زمان ورود داور به زمین اجرا نشده است.
قبل از ورود به بحث، یک نکته را روشن کنیم؛ فحاشی در ورزشگاه‌های ایران، به هر شکل، علیه هر فرد و از سوی هر هواداری، رفتاری مذموم است و بساطش باید برچیده شود. هیچ بازیکنی و هیچ خانواده‌ای نباید قربانی هتاکی سکوها شود.
اما سؤال اینجاست: از نگاه هوشنگ نصیرزاده، میان فحاشی و فحاشی تفاوتی وجود دارد؟ آیا باید میان هتاکی‌های صورت‌گرفته تفکیک قائل شد؟
روزی که به علی دایی و کریم باقری توهین شد، شما کجا بودید؟ چرا آن روز چنین موضع‌گیری‌هایی در دفاع از این چهره‌های خاطره‌ساز فوتبال ایران دیده نشد؟ واکنش مالک تراکتور به آن توهین‌ها چه بود؟ آیا حرمت دایی و باقری کمتر از بازیکنان امروز تراکتور است؟
حکایت کریم باقری به کنار؛ درباره فحاشی زننده و مستقیم به امید عالیشاه و حمله به این بازیکن چه نظری دارید؟ آن حجم از توهین به مادر کاپیتان پرسپولیس که فایل صوتی‌اش به‌طور گسترده در فضای مجازی منتشر شد، جای دفاع داشت؟ اگر آن فحاشی‌ها ناپسند بود، چرا نصیرزاده آن روز سکوت کرد؟ چرا مالک تراکتور که امروز از حجم توهین‌ها به ستوه آمده، آن زمان کلامی بر زبان نیاورد؟
بار دیگر تأکید می‌کنیم که محکوم کردن فحاشی در انزلی کاملاً بجاست؛ اما این محکومیت وقتی اعتبار دارد که در برابر توهین به دیگران هم همین حساسیت وجود داشته باشد. نمی‌شود امروز برای توهین به خانواده بازیکنان تراکتور فریاد اعتراض سر داد و دیروز، مقابل اتفاقاتی مشابه، سکوت کرد.
متأسفانه گویا قرار نیست از این عادت قدیمی عبور کنیم: مرگ خوب است، اما برای همسایه!
