استقلال در حالی به مصاف گل گهر آمد که از نتیجه دیدار پرسپولیس خبر داشت. آبی‌ها باید می‌بردند تا فاصله یک امتیازی با رقیب کماکان باقی بماند. اعلام شد امیر قلعه نویی که در ۸ هفته قبلی این فصل به ورزشگاه نرفته بود، برای تماشای این مسابقه خواهد آمد که همین مسئله نیز بر حساسیت تقابل دو تیم هم خانواده، افزود.
از روزی که گل گهر تاسیس شد و به لیگ برتر آمد، با استخدام همین امیر قلعه نویی تبدیل به پایگاهی برای خروجی‌های استقلال شد و خانه دوم آبی‌های پایتخت شد که حتی با حضور تارتار در فصل گذشته نیز هرگز خالی از استقلالی نشد. و این فصل با استخدام مهدی رحمتی و رفتن به سطح دوم لیگ قهرمانان آسیا، به دنبال رتبه‌ای بهتر نسبت به قبل بود.
همیشه تقابله چنین تیم‌هایی، سرشار از حساسیت است و همیشه در فوتبال ایران، حساسیت روی جذابیت مسابقه تاثیر منفی می‌گذارد. با این وجود استقلالی‌ها امیدوار بودند تیم سهراب به روال این فصل، با حمله آغاز کند و به گل برتری برسد. اتفاقی که در نیمه اول نیفتاد و تاکتیک‌های سرمربی استقلال نتیجه نداشت.
اما در شروع نیمه دوم، دوباره پاشنه آشیل تیم‌های ایرانی کار دست مهمان داد و میزبان، به گل اول بازی رسید. هیچکس تردیدی در شایستگی‌های اسماعیل قلی‌زاده، بازیکن جوان استقلال که گل را زد یا حسین گودرزی، دیگر جوانی که گل را ساخت و تاثیری که سعید سحرخیزان در این مسابقه داشت، ندارد. جوانانی که انگیزه زیادی برای نشان دادن خود به امیر قلعه نویی داشتند.
اما حقیقت این بود که گل اول این مسابقه، بیش از آنکه مدیون تمرینات و تاکتیک‌های استقلال باشد، مرهون اشتباهات فردی بازیکنان و ناهماهنگی مدافعان تیم رحمتی در جایگیری بود. یک ارسال ساده از چپ با یک مهاجم در میان ۶ مدافع، نباید خطر آن چنانی باشد و توپ سوم در موج دوم حمله، نباید به پشتیبان آن مهاجم برسد اما قلی‌زاده بدون مراقب ایستاده بود و بقیه هم صرفاً ایستادند و تماشا کردند تا با یک بغل پا، تور دروازه گل گهر به لرزه درآید!
