به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک، روئینگ ایران در بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ آیچی-ناگویا با کسب ۲ مدال طلا، ۳ نقره و یک برنز پس از کشتی که موفق‌ترین رشته کاروان ورزشی ایران بود، بهترین عملکرد را داشت. فدراسیونی تازه تأسیس که هنوز از عمر آن در ایران دو سال هم نگذشته و ریاست آن را هم محسن شادی، قهرمان سابق آسیا در همین رشته به عهده دارد.
پس از موفقیت روئینگ در بیستمین دوره بازی‌های آسیایی و در ادامه بررسی عملکرد کاروان ورزش ایران در آیچی-ناگویا، محسن شادی یکی از میهمانان تابناک بود که در خصوص موفقیت روئینگ و آینده این رشته در ایران صحبت کرد.
فیلم این گفت‌وگو را در ادامه می‌توانید ببینید:
همچنین در ادامه می‌توانید مشروح کامل این گفت‌وگو را بخوانید:
تابناک: شاید کمتر کسی انتظار داشت پس از کشتی، رشته‌ای که بیشترین مدال را برای کاروان ورزشی ایران کسب کند، روئینگ باشد. شاید تصور می‌شد تکواندو، که در المپیک هم موفق بود، چنین جایگاهی داشته باشد. شاید هم انتظار می‌رفت وزنه‌برداری، به‌عنوان یکی از رشته‌های سنتی مدال‌آور ایران در بازی‌های آسیایی و المپیک، در این جایگاه قرار بگیرد؛ اما این بار شرایط کاملاً متفاوت بود و روئینگ کارستان کرد.
ورزشکاران زحمت کشیدند و برنامه‌هایی هم که اجرا شد، تأثیرگذار بود. ابتدا باید به سال ۱۳۸۴ برگردیم؛ زمانی که آقای دنیامالی رئیس فدراسیون قایقرانی بودند. ایشان بنیان‌گذار روئینگ در ایران بودند و این رشته را در سال ۱۳۸۴ وارد فدراسیون قایقرانی کردند. پیش از آن، روئینگ در ایران وجود نداشت. سپس این رشته در قالب یک کمیته فعالیت خود را آغاز کرد و آقای عمران پورعسکر به‌عنوان سرپرست و رئیس کمیته منصوب شدند. اتفاق خوبی بود که روئینگ وارد ایران شد.
فدراسیون برنامه‌ریزی خوبی داشت و با استعدادیابی، افرادی را با شاخص‌های مناسب انتخاب کرد. همچنین از مربیان خارجی استفاده شد. من از ابتدای ورودم به فدراسیون با یک مربی رومانیایی کار کردم که یکی از بهترین مربیان دنیا بود؛ واقعاً از مربیان تراز اول جهان به شمار می‌رفت. من در خردادماه سال ۱۳۸۶، تقریباً در روز ۱۹ خرداد، روئینگ را شناختم و از آن زمان وارد این رشته شدم. در آبان همان سال، در مسابقات قهرمانی آسیا مدال طلا گرفتم. در مجموع، شاید فقط چهار ماه پارو زده بودم که توانستم در مسابقات قهرمانی آسیا در رده بزرگسالان مدال بگیرم. این نتیجه حاصل برنامه‌ریزی دقیق فدراسیون، تمرینات، اردوهایی بود که برگزار کردیم و مسیری که در ادامه طی شد؛ تا اینکه در مهرماه سال ۱۴۰۳، زمانی که آقای دنیامالی حدود دو ماه بود به‌عنوان وزیر ورزش و جوانان در دولت وفاق انتخاب شده بودند، تصمیم گرفتند فدراسیون روئینگ را مستقل کنند. به نظر من، این تصمیم بسیار تخصصی و کارشناسی بود.
تابناک: ماجرای استقلال فدراسیون روئینگ از فدراسیون قایقرانی چه بود؟
موضوع جداسازی فدراسیون روئینگ پیش از این هم مطرح شده بود. در سال‌های ۱۳۹۰ و ۱۳۹۱ قرار بود آقای دنیامالی این فدراسیون را جدا کنند، اما این کار انجام نشد. در سال ۱۳۹۵ هم تلاش شد این اتفاق بیفتد، ولی باز هم موفق نشدند. در آن مقطع، کمیته بادبانی از فدراسیون قایقرانی جدا شد؛ اما سرانجام زمانی که آقای دنیامالی به‌عنوان وزیر انتخاب شدند، فدراسیون روئینگ را مستقل کردند.
البته این تصمیم با سروصداهایی در ورزش کشور همراه شد و بعضی‌ها گفتند این جداسازی تخصصی و کارشناسی نبوده و زیرساخت‌های لازم برای آن فراهم نشده است. بااین‌حال، خانواده روئینگ بسیار خوشحال شد؛ نه به این دلیل که من سرپرست فدراسیون شدم، بلکه تمام ورزشکاران و پیشکسوتان این رشته از استقلال آن استقبال کردند که می‌توان تخصصی کار کرد. این اتفاق باعث شد روئینگ بتواند به‌صورت تخصصی فعالیت کند. روئینگ در ادوار گذشته بازی‌های آسیایی نیز مدال‌آوری قابل‌توجهی داشته است. از بازی‌های آسیایی ۲۰۱۰ گوانگژو، ۲۰۱۴ اینچئون، ۲۰۱۸ جاکارتا تا ۲۰۲۲ هانگژو، این رشته مدال‌های متعددی کسب کرده و در رده‌بندی‌ها جایگاه خوبی داشته است.
- بیشتر بخوانید:
انتظارهایی که برآورده نشد و امیدهایی که ساخته شد/ زنان الهام‌بخش و یک تازه وارد گردن کلفت!
تابناک: حتی کسب سهمیه‌های المپیک.
بله، نخستین سهمیه المپیک روئینگ ایران در سال ۲۰۰۸ پکن به من و خانم حسینی اختصاص داشت. در المپیک ۲۰۱۲ لندن نیز من و خانم عباسی سهمیه گرفتیم. پس از آن، مردان ایران نتوانستند سهمیه کسب کنند. در المپیک ۲۰۱۶ ریو، خانم جاور حضور داشت و در المپیک ۲۰۲۰ توکیو، خانم ملایی نماینده ایران بود. در المپیک ۲۰۲۴ پاریس نیز خانم مجلل در ماده تک‌نفره و خانم‌های جاور و نوروزی در ماده دونفره سبک‌وزن سهمیه گرفتند.
روئینگ از ابتدای ورود به ایران نشان داد که یکی از رشته‌های موفق است. از نظر ساختار بین‌المللی نیز این رشته فدراسیون جهانی مستقل خود را دارد و کنفدراسیون آسیا نیز به‌صورت مستقل فعالیت می‌کند. برنامه‌های آن جدا از فدراسیون جهانی قایقرانی، یعنی ICF، برگزار می‌شود. با توجه به مدال‌هایی که روئینگ کسب کرده بود، استقلال فدراسیون آن حق این رشته بود. بازی‌های آسیایی ناگویا هم نشان داد که تصمیم وزیر ورزش و گروه کارشناسی برای جداسازی این فدراسیون، تصمیم صحیحی بوده است.
از مهرماه ۱۴۰۳ که حکم سرپرستی را دریافت کردیم، کار را آغاز کردیم. دو ماه بعد، در آذرماه ۱۴۰۳، اردوها را برگزار کردیم. زمانی که فدراسیون را تحویل گرفتیم، فقط شش ورزشکار در اردو بودند؛ پنج دختر و یک پسر. از آذرماه حدود ۴۰ ورزشکار را به اردوها دعوت کردیم؛ ۲۰ پسر و ۲۰ دختر. این افراد شامل ورزشکارانی بودند که کنار گذاشته شده بودند یا به‌تازگی فعالیت خود را آغاز کرده بودند. در روئینگ با محدودیت جامعه آماری مواجهیم و تعداد ورزشکاران این رشته کم است.
تابناک: در کل کشور چند نفر بودند؟
آن زمان، افرادی را که می‌شناختیم و پارو می‌زدند، دعوت کردیم و در مجموع حدود ۴۰ نفر شدند. من فهرست مسابقات قهرمانی کشور و المپیاد استعدادهای برتر سال ۱۴۰۳ را بررسی کردم و از میان نفرات برتر، از رتبه پنجم به بعد نیز ورزشکارانی را دعوت کردم. بزرگسالان، زیر ۲۰ سال و جوانان در این اردوها حضور داشتند. در بخش دختران شرایط خوبی داشتیم، اما وضعیت پسران مناسب نبود. آن‌ها نتوانستند در تمرینات بمانند و زمان‌های مدنظر کادر فنی را ثبت کنند. در مقابل، دختران زمان‌های بسیار خوبی داشتند.
مردادماه سال گذشته نیز در مسابقات قهرمانی جوانان و زیر ۲۰ سال آسیا در چین شرکت کردیم. در رده جوانان، در ماده تک‌نفره مدال طلا گرفتیم. همچنین در رده زیر ۲۰ سال، در مواد دونفره و تک‌نفره مدال نقره کسب کردیم و در ماده دونفره جوانان نیز به مدال برنز رسیدیم. در بخش پسران هم دو مدال نقره در مواد دونفره جوانان و زیر ۲۰ سال به دست آوردیم.
هدف ما از ابتدا آماده‌سازی برای بازی‌های آسیایی ناگویا بود. شرایط فدراسیون تازه‌تأسیس با سایر فدراسیون‌ها تفاوت داشت. معمولاً وقتی یک فدراسیون چهار سال بعد انتخابات برگزار می‌کند، رئیس جدید می‌تواند تعدادی از افراد را تغییر دهد و کارش را آغاز کند؛ زیرا ساختار فدراسیون از قبل آماده است.
تابناک: یعنی یک فدراسیون آماده را تحویل می‌گیرد.
بله، اما ما فدراسیونی را از صفر تحویل گرفتیم. باید ساختار اداری فدراسیون، ساختمان، هیئت‌های استانی، هیئت‌رئیسه و برنامه‌ریزی‌ها را ایجاد می‌کردیم و هم‌زمان اردوهای تیم‌های ملی را نیز برگزار می‌کردیم. از سوی دیگر، خانواده روئینگ از گذشته جمعیت زیادی نداشته است. این رشته حدود چند سال پیش وارد ایران شده بود و اکنون نزدیک به ۲۰ سال از آغاز فعالیت آن می‌گذرد؛ در حالی‌که قایقرانی، بادبانی و کانوپولو سابقه‌ای ۵۰ تا ۷۰ ساله در ورزش کشور دارند. با وجود این شرایط، فدراسیون را راه‌اندازی کردیم و به وعده‌هایی که به آقای وزیر داده بودیم، عمل کردیم. ایشان نیز پیگیر کار ما بودند.
در هر شرایطی باید اردوها را برگزار می‌کردیم؛ به‌ویژه با توجه به محدودیت امکانات در استان‌ها و هیئت‌های استانی. بسیاری از رشته‌های ورزشی می‌توانند در شهرستان‌های مختلف تمرین کنند و اردو برگزار کنند، اما در روئینگ چنین امکانی وجود ندارد. حتی ورزشکار تیم ملی هم نمی‌تواند در شهرستان محل زندگی خود به‌راحتی پارو بزند؛ زیرا امکانات لازم وجود ندارد و اگر هم امکاناتی باشد، سطح آن بسیار پایین است. در نتیجه، ورزشکار نمی‌تواند با امکانات موجود برای مسابقات قهرمانی آسیا یا بازی‌های آسیایی به‌خوبی تمرین کند.
تابناک: اردوهای تیم ملی روئینگ در کجاها و با چه شرایطی برگزار می‌شود؟
از سال‌های ۱۳۸۴ و ۱۳۸۵، اردوهای روئینگ تقریباً در تمام طول سال برگزار می‌شد. من هم از سال ۱۳۸۶ تا ۱۳۹۷، به‌جز دوره‌ای حدوداً دو ساله که در اردوهای تیم ملی حضور نداشتم، در اردوها تمرین می‌کردم. اکنون نیز همان روال را ادامه داده‌ایم. ما تعطیلی طولانی‌مدت نداریم؛ ممکن است اردو ۲۰ تا ۳۰ روز طول بکشد و پس از آن چهار یا پنج روز استراحت داشته باشیم. نزدیک مسابقات، برنامه فشرده‌تر می‌شود.
امسال، پس از آتش‌بس، نخستین اردوی ما ۴۵ روز طول کشید. از سال ۱۳۸۷ در سد شهرچای ارومیه و سد مهاباد اردو داشته‌ایم. امکانات این دو محل، از جمله محل اسکان، برای ما مناسب بود و مهمان‌سرا به‌صورت رایگان در اختیارمان قرار می‌گرفت. پیش از سال ۱۳۹۳ نیز حدود هفت تا هشت سال در آنجا اردو برگزار کردیم و نتایج خوبی به دست آوردیم. خود من هم در همان محل تمرین کرده بودم؛ زمانی که در بازی‌های آسیایی گوانگژو و مسابقات قهرمانی جهان و امیدها مدال طلا گرفتم.
در نخستین جلسه‌ای که با وزیر داشتیم، درباره کمپ‌ها صحبت کردیم. قرار شد دو کمپ تابستانی، به‌صورت جداگانه برای دختران و پسران، و دو کمپ زمستانی در جنوب کشور داشته باشیم. بر همین اساس، کمپ بانوان را در سد شهرچای ارومیه و کمپ پسران را در سد مهاباد برگزار کردیم. البته برای ورزشکاران سخت بود که دور از تهران و خانواده‌هایشان باشند. شرایط این اردوها با شرایط مجموعه ورزشی آزادی تفاوت داشت؛ محل اردو خارج از شهر بود و محدودیت‌های خودش را داشت. در ابتدای اردوها مشکلاتی به وجود آمد، اما خوشبختانه با مدیریت خود ورزشکاران برطرف شد. آن‌ها تصمیم گرفتند در اردو بمانند، برای هدف‌شان تلاش کنند و سختی‌ها را تحمل کنند. نتیجه زحماتشان را هم دیدند.
شرایط ما با سایر فدراسیون‌ها متفاوت بود. در جریان جنگ، ورزشکاران ما نتوانستند حدود ۴۰ روز تمرین کنند. بااین‌حال، با امکاناتی که در اختیارشان گذاشتیم و برنامه‌هایی که مربیان و سرمربی ارائه کردند، تلاش کردیم آمادگی آن‌ها را حفظ کنیم تا به مسابقات بازی‌های آسیایی برسیم. فکر می‌کنم نتیجه این تلاش‌ها را هم دیدید.
تابناک: و نتیجه‌اش را هم دیدید.
در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۰ گوانگژو، مجموع مدال‌های قایقرانی با کانو و کایاک و روئینگ شامل دو مدال طلا، دو نقره و یک برنز بود شاید هم یک نقره و دو برنز بود؛ البته تعداد دقیق مدال‌های هر رشته را اکنون به‌خاطر ندارم. اما پس از آن، در چهار دوره بازی‌های آسیایی، روئینگ توانست دو مدال طلا، سه نقره و یک برنز کسب کند؛ یعنی در مجموع شش مدال. در ناگویا نایب‌قهرمان شدیم و پس از چین قرار گرفتیم. ازبکستان و قزاقستان و هنگ‌کنگ نیز در رده‌های بعدی بودند. ازبکستان در مجموع ۹ مدال داشت و ما شش مدال کسب کردیم، اما کیفیت رنگ مدال‌های ما بهتر بود.
در میان فدراسیون‌های اعزامی ایران به ناگویا نیز پس از کشتی در جایگاه دوم قرار گرفتیم. ما دو مدال طلا، سه نقره و یک برنز کسب کردیم و ۱۲ ورزشکار اعزام کرده بودیم. در هشت ماده شرکت کردیم و در شش ماده از هشت ماده مدال گرفتیم. کاراته با دو طلا و سه نقره در جایگاه سوم قرار گرفت و پس از آن تکواندو و وزنه‌برداری بودند. با یک مدال برنز بیشتر از کاراته، از نظر رنگ مدال در جایگاه دوم قرار گرفتیم.
تابناک: نکته‌ای که وجود دارد این است که در روئینگ، به‌جز امیرحسین محمدپور، اگر اشتباه نکنم، سایر مدال‌ها را دختران ایران گرفتند. چرا دختران ما موفق‌تر بودند؟ در ورزش ایران معمولاً عملکرد مردان بالاتر بوده است. آیا علاقه‌مندی مردان به روئینگ کمتر است، زنان بیشتر به این رشته علاقه دارند یا این تفاوت به ویژگی‌های فیزیکی و شرایط رقبا در سطح آسیا مربوط می‌شود؟
پس از بازی‌های آسیایی اینچئون، که من مدال طلا گرفتم، در ماده دونفره سنگین‌وزن مردان نیز آقایان مجتبی شجاعی و امیر رهنما مدال برنز گرفتند. آن قایق، پس از من، دومین قایقی بود که در بخش مردان روئینگ در بازی‌های آسیایی مدال کسب کرد. در بازی‌های آسیایی جاکارتا و هانگژو، در بخش مردان مدالی نداشتیم، اما دختران مدال گرفتند. در هانگژو دو مدال نقره در مواد دونفره سنگین‌وزن و چهارنفره سنگین‌وزن بانوان کسب کردیم.
این موضوع به خود ما هم برمی‌گردد و برای من یک ضعف است. قبول دارم که روی پسران باید بیشتر کار کنم، اما در این دوره زمان کافی نداشتم. حتماً باید برای بازی‌های آسیایی قطر برنامه‌ریزی کنیم تا در بخش مردان هم با تعداد بیشتر شرکت کنیم و مدال بگیریم. من به‌عنوان رئیس فدراسیون، با همکاران و کمیته استعدادیابی باید این موضوع را پیگیری کنم و قول می‌دهم در دوره بعدی، یعنی چهار سال آینده، تعداد مردان مدال‌آورمان بیشتر شود.
تابناک: اگر هم تعدادشان بیشتر نشود، دست‌کم باید بتوانند در جدول رقابت‌ها جایگاه مناسبی به دست بیاورند.
می‌توانستیم تعدادی از ورزشکاران جوان را اعزام کنیم تا تجربه کسب کنند، اما با توجه به شرایطی که داشتیم، صلاح ندانستیم آن‌ها را صرفاً برای میدان دیدن و کسب تجربه به بازی‌ها بفرستیم. آنجا جای تجربه‌اندوزی نیست؛ باید ورزشکارانی حضور داشته باشند که واقعاً توانایی کسب مدال دارند.
نکته دیگر این است که در بخش مردان، با توجه به شرایط کشور، بسیاری از جوانان به آینده شغلی و درآمدشان فکر می‌کنند. ورزشکاری که می‌خواهد وارد روئینگ شود، با رشته‌ای روبه‌روست که در جامعه چندان شناخته‌شده نیست. شاید ۸۰ درصد مردم ایران روئینگ را نشناسند و حتی بسیاری از مسئولان هم این رشته را نشناسند. این موضوع به پوشش رسانه‌ای ما مربوط می‌شود. تلویزیون و صداوسیما باید به روئینگ کمک کنند تا بیشتر دیده شود. بااین‌حال، به لطف خدا و دعای خیر مردم، ورزشکاران ما موفق شدند و توانستیم در میان فدراسیون‌های اعزامی جایگاه خوبی داشته باشیم. امیدوارم این اتفاق به خانواده‌ها و ورزشکاران کمک کند تا بیشتر به روئینگ علاقه‌مند شوند. ما هم شاخص‌های فیزیکی و استانداردهایی برای موفقیت در روئینگ لازم است. ورزشکاران باید قدبلند باشند.
تابناک: یعنی باید قد بلند و دست‌های کشیده داشته باشند تا در روئینگ موفق شوند؟
بله، مشابه والیبال و بسکتبال. یکی از امتیازهای روئینگ این است که طول دو دست ورزشکار از قد او بیشتر باشد. برای مثال، قد خود من ۱۹۰ سانتی‌متر بود و طول دست‌هایم به حدود ۱۹۴ سانتی‌متر می‌رسید؛ یعنی طول دست‌هایم چهار سانتی‌متر بیشتر از قدم بود.
تابناک: یعنی وقتی دست‌ها را باز می‌کنیم، باید طول آن‌ها از قد بیشتر باشد؟
بله، دقیقاً. هرچه این شاخص‌ها مناسب‌تر باشد، ورزشکار شانس بیشتری برای موفقیت در روئینگ دارد. ورزشکاران استقامتی نیز می‌توانند در این رشته موفق شوند. همان‌طور که گفتم، چند ورزشکار پسر در اردو داشتم که شرایط خوبی داشتند، اما من نمی‌توانم امکانات مالی لازم را برایشان تأمین کنم. نمی‌توانم به ورزشکاری بگویم حقوق مشخصی به او می‌دهم تا دو یا سه سال در اردو بماند و تمرین کند؛ چون مطمئن نیستم در آینده چه شرایطی خواهیم داشت.
تابناک: اما در بخش دختران می‌توان این کار را انجام داد؟
بله، شرایط دختران متفاوت است.
تابناک: یعنی منظورتان این است که با توجه به نامشخص بودن آینده شغلی و شرایط اقتصادی کشور، یک جوان پسر حاضر نیست آینده‌اش را در رشته‌ای بگذارد که نمی‌داند در نهایت چه سرنوشتی خواهد داشت؟
بله. اگر در خانواده‌ها نظرسنجی کنید، معمولاً می‌گویند فرزندشان به والیبال یا فوتبال برود. چرا؟ به‌خاطر قراردادهایی که ورزشکاران این رشته‌ها با باشگاه‌ها می‌بندند و همچنین دیده‌شدن آن‌ها در تلویزیون.
تابناک: درباره راه‌اندازی لیگ روئینگ و مبلغ قرارداد ورزشکاران چه برنامه‌ای دارید؟
لیگ ما از ۲۵ مهرماه آغاز می‌شود و فعلاً با چهار یا پنج تیم برگزار خواهد شد.
تابناک: اگر ورزشکاری بخواهد در لیگ روئینگ شرکت کند، قراردادش چگونه خواهد بود و مبلغ آن چقدر است؟
در حال حاضر قراردادهای ما خیلی کم است و چندان بالا نیست. فکر می‌کنم در فدراسیون قایقرانی، که پیش از این لیگ برگزار کرده بود، قرارداد برخی ورزشکاران به ۵۰۰ تا ۶۰۰ میلیون تومان می‌رسد.
تابناک: این مبلغ برای چه مدتی بود؟
برای دو فصل؛ یعنی فصل اول و دوم. این قرارداد حدود ۵۰۰ میلیون تومان بود.
تابناک: اگر این مبلغ را در طول یک سال تقسیم کنیم، ماهانه حدود ۴۰ میلیون تومان می‌شود؛ رقمی که حتی از حقوقی که یک ورزشکار امکان دارد در بعضی مشاغل دریافت کند، کمتر است.
درست است. البته احتمالاً ورزشکارانی مانند فاطمه مجلل و کیمیا و زینب که مدال طلا گرفته‌اند، بتوانند چنین قراردادهایی ببندند و سایر ورزشکاران شاید قراردادهای پایین‌تری داشته باشند. البته نمی‌خواهم همه‌چیز را به شرایط اقتصادی محدود کنم؛ ما هم باید کار کنیم. کمیته استعدادیابی را تشکیل داده‌ایم و من شخصاً به‌طور مرتب از آن گزارش می‌گیرم و از مسئولان می‌خواهم توضیح دهند چه اقداماتی انجام داده‌اند. نمی‌خواهم گزارش‌ها تکراری باشد؛ باید مشخص شود با کدام استان‌ها صحبت کرده‌اند و کدام استان‌ها برنامه استعدادیابی برگزار کرده‌اند.
ما در ۲۲ استان هیئت داریم. از هیئت‌ها خواسته‌ام که فعلاً استعدادیابی را انجام دهند. من هم کمک می‌کنم؛ چه با در اختیار گذاشتن قایق و چه با آموزش پاروزنی به ورزشکاران. اگر ورزشکاری شاخص‌ها و امتیازهای مناسبی داشته باشد، او را به اردوی تیم ملی می‌آورم و هزینه‌هایش را تأمین می‌کنم. نتیجه هم گرفته‌ایم. برای مثال، سها فخری با ۱۷ سال سن در ماده چهارنفره مدال نقره گرفت. در بخش پسران نیز آقای دشتی و طاها عظیمی از بوشهر، آقای ابراهیمی از آذربایجان غربی و جواد عباسی از تهران، در حالی به اردو آمدند که تجربه زیادی نداشتند و بعضی از آن‌ها تازه پاروزنی را یاد گرفته بودند. اکنون این ورزشکاران در میان نفرات اول و دوم تیم ملی قرار دارند.
امکانات استان‌ها محدود است و ورزشکاران نمی‌توانند همیشه در محل زندگی خود تمرین کنند. گاهی محل تمرین آن‌ها خارج از شهر است. برای مثال، در تهران ورزشکاری که از تهران‌پارس بخواهد به دریاچه آزادی برود، ممکن است حداقل دو تا سه ساعت در مسیر رفت‌وبرگشت باشد. در زنجان نیز سد محل تمرین حدود ۳۰ تا ۴۰ دقیقه خارج از شهر قرار دارد و ورزشکار باید هر روز هزینه رفت‌وآمد بپردازد.
تابناک: فقط هم رفت و آمد خودش نیست؛ هزینه حمل و نقل قایق و امکانات هم هست.
حالا قایق و این چیزها را در سد نگه می‌دارند و مسئله‌ای نیست، ما در بسیاری از رشته‌ها، سالن یا باشگاهی نزدیک محل زندگی ورزشکار وجود دارد، اما در روئینگ چنین شرایطی نداریم. محل تمرین ممکن است ۳۰ تا ۴۰ دقیقه خارج از شهر باشد.
تابناک: و باتوجه به میزان پراکندگی و سرانه جمعیتی ورزشکاران روئینگ، اگر ورزشکاری هم بخواهد در شهر خودش تمرین کند، تنهاست.
همینطور است، در شهر خودش تنهاست. خانواده‌ها هم همیشه راضی نیستند فرزند ۱۷ یا ۱۸ ساله‌شان هر روز این مسیر را با خودرو طی کند؛ به‌ویژه اینکه بسیاری از سدها در جاده‌های کوهستانی قرار دارند. بااین‌حال، در اردوهای تیم ملی توانستیم شرایط بهتری فراهم کنیم. مربیان و کادر فنی زحمت کشیدند و ورزشکاران آماده شدند و نتیجه گرفتیم. برنامه داریم تیم جوانان را نیز تقویت کنیم و ورزشکاران بیشتری را به اردوها بیاوریم. باید برای آن‌ها وقت بگذاریم، کمک کنیم و شرایطی فراهم کنیم که با تمرین و رقابت پیشرفت کنند.
تابناک: یعنی هم پشتیبانی داشته باشیم و هم رقابت؟
بله. ورزشکار تیم ملی نباید خیال‌اش راحت باشد که چون عضو تیم ملی است، جایگاهش تضمین شده است. او باید بداند هر لحظه ممکن است ورزشکار دیگری پیشرفت کند و جای او را بگیرد. همین اتفاق در بخش دختران ما رخ داد. قبلاً یک نفر با فاصله در جایگاه نخست بود و بقیه با او فاصله داشتند، اما پس از عید، سطح آمادگی ورزشکاران بالا رفت. هر ورزشکاری که غفلت می‌کرد، جایگاهش را از دست می‌داد. اگر دو روز کمتر پارو می‌زد، نفر بعدی می‌توانست از او پیشی بگیرد. فاصله زمانی میان پنج یا شش نفر از ورزشکاران اعزامی ما فقط یک یا دو ثانیه بود.
این رقابت باعث شد تیم پیشرفت کند و آمادگی خوبی داشته باشد. در آزمون‌هایی که از ورزشکاران گرفتیم، آن‌ها به سطحی رسیده بودند که می‌توانستند در مسابقات قهرمانی آسیا رقابت کنند. هرکدام که در آزمون‌ها اول می‌شدند، نشان می‌دادند توانایی رقابت در سطح قهرمانی آسیا را دارند. زمان‌های خوبی ثبت می‌کردند و همین باعث شد تیم آماده‌ای به ناگویا اعزام کنیم. حدود دو ماه پیش از اعزام، در آکادمی کمیته ملی المپیک و مرکز سنجش، آزمون‌های آمادگی جسمانی برگزار شد. بر اساس نتایج آن آزمون‌ها، تیم روئینگ یکی از آماده‌ترین تیم‌های اعزامی به ناگویا بود.
تابناک: یعنی در کل کاروان؟
بله، در کل کاروان؛ بر اساس آزمون‌هایی که متخصصان آکادمی و مرکز سنجش انجام دادند.
تابناک: وضعیت حضور روئینگ ایران در مسابقات المپیک چگونه خواهد بود؟ ما در بازی‌های آسیایی مدال‌های خوبی گرفتیم، اما کسب مدال و حتی رسیدن به فینال المپیک خیلی سخت است. به ویژه اینکه این رشته در کشور ما هم جوان است و ۲۰ سال پیش وارد ایران شده و فدراسیون آن هم هنوز دو سال نشده. وضعیت کسب سهمیه برای المپیک چطور است؟
بالاخره ما مدال‌های خوبی در بازی‌های آسیایی گرفتیم و طبیعی است که انتظارات از ما، هم از سوی مردم و هم مسئولان، بالا برود. این انتظار قابل‌درک است، چون در بازی‌های آسیایی طلا گرفتیم؛ اما شرایط روئینگ با رشته‌هایی مانند کشتی متفاوت است. در روئینگ دو رده وزنی داریم؛ سبک‌وزن و سنگین‌وزن. در بخش مردان، سقف وزن سبک‌وزن ۷۲ کیلوگرم و در بخش زنان ۵۹ کیلوگرم است. ورزشکاران بالاتر از این وزن‌ها در رده سنگین‌وزن رقابت می‌کنند.
تا المپیک پاریس، ماده دونفره سبک‌وزن در برنامه المپیک وجود داشت؛ اما برای المپیک لس‌آنجلس، این ماده حذف شده و به‌جای آن ماده دونفره مختلط، با حضور یک زن و یک مرد، در نظر گرفته شده است. ورزشکاران ما در ناگویا در مواد مختلف مدال گرفتند؛ برای مثال، فاطمه مجلل در ماده تک‌نفره و زینب نوروزی و کیمیا زارعی در ماده دونفره سبک‌وزن موفق بودند. بااین‌حال، متأسفانه ماده سبک‌وزن در برنامه المپیک وجود ندارد. در مواد سنگین‌وزن نیز فاطمه مجلل مدال برنز گرفت و ورزشکاران ما در مواد دونفره و چهارنفره سنگین‌وزن به مدال نقره رسیدند.
تابناک: فاطمه مجلل هم در سبک وزن شرکت کرد و هم در سنگین‌وزن.
بله، دو ترکیب داشتیم. مجلل هم سبک‌وزن پارو زد و هم سنگین‌وزن. خانم نورزی و زارعی هم در دو نفره سبک‌وزن و سنگین‌وزن شرکت کردند که در مجموع، سه ورزشکار چهار مدال کسب کردند.
تیم چهار نفره ما هم که نقره گرفتند، خیلی شرایط متفاوتی داشتند و جوان‌ترین تیم اعزامی ما بودند. دو نفر از دختران ۲۰ تا ۲۱ سال داشتند و یکی از آن‌ها ۱۷ ساله بود. مهسا جاور نیز که تجربه حضور در دوره‌های قبلی را داشت، در این تیم حضور داشت. زینب نوروزی با سه مدال نقره و یک طلا، به‌عنوان پرافتخارترین ورزشکار زن ایران در بازی‌های آسیایی معرفی شد. در این دوره هم تاریخ‌سازی کردیم و هم به جایگاه و امتیازهای خوبی رسیدیم.
تابناک: مدال نقره تیم چهارنفره هم برایتان اهمیت ویژه‌ای داشت؛ چون تیم جوانی بود و به‌جز مهسا جاور، که پیش‌تر در فدراسیون قایقرانی فعالیت داشت، تقریباً خودتان این تیم را شکل داده بودید.
بله. شاید بتوانم بگویم برای تشکیل این تیم ریسک کردم. هیچ‌کس حاضر نبود چنین ریسکی کند و این تیم چهارنفره را به مسابقات اعزام کند.
تابناک: با وجود اینکه اشاره کردید می‌خواستید کیفی‌گرایی کنید و ورزشکارانی هم در بخش مردان برای اعزام داشتید، اما آن‌ها را نفرستادید؛ آیا در این تصمیم ترس و نگرانی وجود نداشت یا از مدال‌آوری دختران مطمئن بودید؟
موضوع این نبود که از مدال‌آوری آن‌ها مطمئن باشیم یا نگرانی نداشته باشیم. پسران ما حضور داشتند، اما زمان‌هایی که ثبت می‌کردند با زمان‌های مورد نیاز فاصله داشت. در بخش مردان، زمان‌ها کمی پایین‌تر از حد انتظار بود، درحالی‌که دختران زمان‌های بهتری ثبت کرده بودند.
تابناک: رقبای دختران ما در فینال، چین و ژاپن بودند. چین که در روئینگ جهان از قدرت‌های برتر است و ژاپن نیز میزبان بازی‌های آسیایی بود.
در بخش دختران، ورزشکاران ما واقعاً زمان‌های خوبی ثبت کردند. برای مثال، ساقی ملکی به‌عنوان استروک در قایق چهارنفره می‌نشست و ریتم پاروزنی تیم را تنظیم می‌کرد. نقش او در هماهنگی تیم مهم بود.
تابناک: عکسی هم از بچه‌ها روی سکو وجود دارد که جالب است؛ به‌ویژه تفاوت قد ورزشکاران.
این‌ها ورزشکاران چینی هستند که با قد و جثه بزرگ در رده سنگین‌وزن رقابت می‌کنند. بااین‌حال، حتی ورزشکارانی با این ویژگی‌های فیزیکی هم در المپیک نتوانسته‌اند همیشه خودشان را نشان دهند. شاید تنها حدود ۱۰ درصد از این ورزشکاران در المپیک به مدال برسند؛ این رشته بسیار دشوار است.
تابناک: کشورهای برتر روئینگ جهان و رقبای ورزشکار ما کدام‌اند؟ چه در بخش زنان و چه مردان.
در آسیا، چین یکی از قدرت‌های اصلی است؛ اما در مسابقات جهانی و المپیک، شرایط متفاوت است. نیوزیلند، انگلیس، فرانسه، یونان، اوکراین، استرالیا و آمریکا از کشورهای مطرح هستند. در بخش زنان نیز رومانی و یونان جایگاه خوبی دارند و مدال کسب می‌کنند. این کشورها سابقه طولانی در روئینگ دارند و همواره در فینال‌های المپیک حضور داشته‌اند.
تابناک: تقریباً همه کشورهایی که نام بردید، ورزشکارانی با ویژگی‌های فیزیکی برجسته و قد و جثه بزرگ دارند.
بله، قد و جثه بزرگی دارند و از زمان شکل‌گیری روئینگ در دنیا در این رشته فعال بوده‌اند. روئینگ از رشته‌های قدیمی المپیک است و از نخستین دوره‌های این رقابت‌ها در برنامه حضور داشته است. در گذشته، قایق‌ها و پاروها چوبی بودند. این رشته تا امروز جایگاه خود را حفظ کرده و استقبال از آن در المپیک افزایش یافته است. روئینگ رشته‌ای پرمدال است. در المپیک و بازی‌های آسیایی، ۱۴ مدال برای این رشته در نظر گرفته شده است؛ هفت مدال در بخش زنان و هفت مدال در بخش مردان. با توجه به شرایط فیزیکی ورزشکاران، سابقه و تجربه رقبا، رسیدن به مدال المپیک برای ما دشوار است.
تابناک: آیا کسب مدال چه از نظر فیزیکی و چه از نظر روانی، دور از ذهن است؟
با تلاش، قطعاً می‌توان به آن نزدیک شد. ما باید وقت بگذاریم و کار کنیم. شرایط ورزشکاران ما برای بازی‌های آسیایی ایده‌آل نبود؛ نمی‌توان گفت در آرامش و رفاه کامل اردو برگزار کردند. وقتی خوابگاه‌های آن‌ها را در سال گذشته بررسی می‌کردیم، شرایط مناسبی نداشتند. امسال توانستیم امکانات بهتری فراهم کنیم و محل اسکان آن‌ها را تجهیز کنیم. قایق، پارو، ارگومتر و پیست تمرین، همگی از امکاناتی هستند که باید در اختیار ورزشکار قرار بگیرند تا بتواند برای المپیک آماده شود. علاوه بر این، ورزشکار باید رفتار حرفه‌ای داشته باشد و زندگی‌اش را متناسب با هدف المپیکی‌اش تنظیم کند؛ از تمرین خسته نشود و زمان کافی بگذارد.
تا جایی که من می‌دانم، در روئینگ ورزشکاری نبوده که تنها در یک سال به المپیک برسد و مدال بگیرد. معمولاً باید در دست‌کم دو دوره المپیک در فینال حضور داشته باشد، مگر اینکه استثنایی رخ دهد. من در المپیک‌های ۲۰۰۴ آتن، ۲۰۰۸ پکن و ۲۰۱۲ لندن دیدم که از شش ورزشکار حاضر در فینال، پنج نفر در هر سه دوره حضور داشتند. تنها یک ورزشکار تغییر کرده بود و نفر دیگری جای او را گرفته بود. این پنج نفر در چهار دوره المپیک به فینال رسیده بودند. در سه دوره‌ای که من دیدم، نروژ دو بار و نیوزیلند یک بار مدال طلا گرفتند.
این موضوع نشان می‌دهد که در رشته ما تجربه اهمیت زیادی دارد. البته گاهی ورزشکاری استثنایی هم ظهور می‌کند؛ مانند ورزشکار آلمانی که اکنون در ماده تک‌نفره حضور دارد و واقعاً یک اسطوره است. پدر و مادر او نیز قهرمان المپیک بوده‌اند و خودش در خانواده‌ای المپیکی بزرگ شده است. با قد حدود ۲٫۰۷ متر و وزن ۱۲۰ کیلوگرم، از نظر فیزیکی نیز شرایط ویژه‌ای دارد. او در المپیک مدال طلا گرفت و در مسابقات جهانی هم چندین مدال طلا کسب کرده است. رسیدن به چنین سطحی، کار بسیار زیادی می‌طلبد. بنابراین، نمی‌توانیم برای المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس قول قطعی بدهیم.
تابناک: حتی برای کسب سهمیه؟
کسب سهمیه نیز نیازمند تلاش فراوان است. می‌توانیم برای کسب سهمیه و رسیدن به جایگاه خوب در رده‌بندی تلاش کنیم، اما برای المپیک ۲۰۳۲ باید در این شش سال برنامه‌ریزی و کار کنیم.
تابناک: روئینگ در المپیک پاریس هم حاشیه‌هایی داشت. مهسا جاور هم با حواشی دیگری روبه‌رو شد، اما درباره فاطمه مجلل برخی انتقاد کردند که او به‌عنوان توریست به المپیک رفته است. ظاهراً خودش هم از این انتقادها عصبانی شد و در یک استوری به شرایط تغذیه و امکانات ورزشکاران اشاره کرد. نگاه شما به این موضوع چیست؟ فاطمه مجلل در المپیک ۲۰۲۴ حدود ۲۲ سال داشت، درست است؟
بله، در آن زمان جوان بود. اگر قرار باشد هر ورزشکاری را فقط با این معیار اعزام کنیم که حتماً مدال بگیرد، باید از سراسر دنیا فقط سه ورزشکار اعزام شوند؛ نفر اول، دوم و سوم. ورزش به این شکل نیست، به‌ویژه در رشته ما که بسیار دشوار است. باید این موضوع را بپذیریم. نمی‌توانیم بگوییم ورزشکار را به‌عنوان توریست فرستاده‌ایم؛ او در المپیک شرکت کرد و جایگاهی به دست آورد.
ورزشکاران باید این میدان‌ها را تجربه کنند. فاطمه مجلل نیز در المپیک تجربه کسب کرد و اکنون در بازی‌های آسیایی مدال گرفت. همین تجربه‌ها اهمیت زیادی دارند. برای مثال، قایق دونفره سبک‌وزن ما در المپیک حدود یک ثانیه از ژاپن عقب بود؛ اما در بازی‌های آسیایی با اقتدار ژاپن را شکست دادند؛ ژاپنی که میزبان رقابت‌ها بود. در ماده چهارنفره نیز ژاپن را شکست دادیم.
تابناک: در چهار نفره هم ژاپن را گرفتند.
در همین بازی‌های آسیایی دو مدال طلا، سه نقره و یک برنز گرفتیم. در میان مدال‌های نقره، دو مورد مقابل چین به دست آمد؛ آن‌ها اول شدند و ما دوم. در ماده تک‌نفره سبک‌وزن مردان نیز امیرحسین محمودپور به هنگ‌کنگ باخت و او هم می‌توانست طلا بگیرد. روزهای قبل از مسابقه، با امیرحسین صحبت کرده بودم و به او گفتم که می‌تواند مدال طلا بگیرد. باید خودمان را باور کنیم. ورزش یک طرفش برد و طرف دیگرش باخت است. باید همیشه به برد فکر کنیم؛ هرچقدر هم ضعیف باشیم، اگر کار نکرده باشیم، نمی‌توانیم ادعای مدال داشته باشیم. من می‌دانستم که امیرحسین خوب کار کرده و آماده بود، اما از رقیب هنگ‌کنگی‌اش ترسی داشت. من و آقای فرزام هم با او صحبت کردیم، چون مطمئن بودم می‌تواند مدال طلا بگیرد. امیرحسین در مرحله مقدماتی در گروه خودش اول شد و با فاصله از رقبا پیش افتاد. هنگ‌کنگی هم در گروه خودش اول شد، اما برای رسیدن به این جایگاه رقابت بسیار سختی داشت و از نظر زمانی حدود سه ثانیه از امیرحسین جلوتر بود.
تابناک: یعنی ورزشکار هنگ‌کنگی فشار بیشتری تحمل کرده بود؟
بله. به امیرحسین گفتم تو با شرایط نسبتاً راحت‌تری به فینال رسیدی و اول شدی، اما رقیب هنگ‌کنگی رقابت تنگاتنگی داشت و فشار بیشتری تحمل کرده بود؛ هم از نظر جسمی و هم از نظر روحی. به نظر من، اگر امیرحسین از ابتدا خودش را باور می‌کرد و بهتر پارو می‌زد، می‌توانست طلا بگیرد. خودش هم می‌دانست که توانایی این کار را دارد. در ۱۵۰۰ متر، امیرحسین فکر می‌کنم چهارم بود، اما در پایان توانست به جایگاه دوم برسد و فاصله‌اش با نفر اول کم بود. فاطمه مجلل نیز در ۱۰۰۰ متر ابتدایی سوم یا چهارم بود، اما پس از آن از رقیب هنگ‌کنگی پیش افتاد و با فاصله اول شد.
تابناک: البته این هم یک تاکتیک است؛ مشابه مسابقات دوومیدانی در مسافت‌های ۸۰۰ و ۱۵۰۰ متر که بعضی ورزشکاران در ابتدا عقب‌تر می‌مانند و فشار اصلی را در ۴۰۰ تا ۵۰۰ متر پایانی وارد می‌کنند.
بله، در روئینگ دو کیلومتر، اصطلاحاتی مانند استارت اولیه و استارت پایانی داریم. ورزشکار آماده و باتجربه، با تقسیم‌بندی انرژی و شناختی که از توانایی خودش دارد، می‌داند چه زمانی باید سرعت را افزایش دهد تا رقیب را پشت سر بگذارد. فاطمه مجلل این کار را در ۱۰۰۰ متر دوم انجام داد. ورزشکار باید آمادگی بالایی داشته باشد تا بتواند از ۱۰۰۰ متر دوم تا پایان مسابقه با همان شدت ادامه دهد. در ماده تک‌نفره، ریتم معمول پاروزنی حدود ۳۴ تا ۳۵ حرکت در دقیقه است. در استارت، این تعداد به ۴۰، ۴۲ یا ۴۴ حرکت می‌رسد و سپس در مسیر کاهش پیدا می‌کند. فاطمه از ۱۰۰۰ متر دوم تا پایان مسابقه با ریتمی حدود ۴۱ حرکت در دقیقه پارو زد. این کار قدرت و آمادگی زیادی می‌خواهد.
ورزشکارانی که در المپیک مدال طلا می‌گیرند، با تکیه بر تجربه و آمادگی‌شان چنین کاری انجام می‌دهند. فاطمه هم نشان داد که این آمادگی و باور را دارد. اگر فقط یک درصد آمادگی لازم را نداشت، ممکن بود در ۵۰۰ متر پایانی از رقبا عقب بماند. این موضوع به تمرینات، برنامه‌ریزی سرمربی و زمان‌بندی رسیدن ورزشکار به اوج آمادگی مربوط است؛ اینکه چه زمانی تمرین کند، چه زمانی ریکاوری داشته باشد و چه زمانی استراحت کند. آقای فرزام برای من تعریف می‌کرد بغض کردم که می‌گفت ورزشکاران در تمرینات اشک می‌ریختند، اما تمرین را رها نمی‌کردند.
تابناک: تمام دست‌های ورزشکاران قایقرانی تاول می‌زند.
بله، هم تاول می‌زند و بعد هم پینه می‌بندد. این سختی‌ها بخشی از مسیر است. ورزشکار باید برای هدفش بجنگد. دختران ما هم با وجود دوری از خانواده و فشار تمرینات، اردوها را تحمل کردند و با غیرت پارو زدند. نتیجه زحماتشان را دیدند و به نظر من، شایسته این مدال‌ها بودند. من هم زمانی که ورزشکار بودم، می‌دانستم برای هر مسابقه چقدر تمرین کرده‌ام و کجا امکان کسب مدال دارم و کجا ندارم. وقتی تلاش این ورزشکاران را دیدم، احساس می‌کردم خدا باید مزد زحماتشان را بدهد. واقعاً لطف خدا و دعای خیر مردم شامل حال آن‌ها شد. به‌ویژه در یک سال و نیم اخیر که شرایط دشواری را تحمل کرده‌ایم.
تابناک: با توجه به مدال‌آوری اخیر و اینکه فدراسیون شما تازه تأسیس شده است، احتمالاً نیاز دارید توجه بیشتری به این رشته شود. برگزاری اردوها و برنامه‌های استعدادیابی به بودجه و اسپانسر نیاز دارد. شرایط مالی فدراسیون در حال حاضر چگونه است؟
اردوهایی که امسال برگزار کردیم، از نظر هزینه با اردوهای سال گذشته بسیار متفاوت بود. اردوهای امسال هزینه زیادی داشتند، اما لازم بود این هزینه‌ها انجام شود. ما اعزام هم داریم و باید برای آن برنامه‌ریزی کنیم. وظیفه فدراسیون است که برای رسیدن به اهدافش هزینه کند.
تابناک: البته این توجه در دنیا هم وجود دارد، اما این به معنای بی‌توجهی به سایر رشته‌ها نیست. در فوتبال هم گاهی توجه‌ها بیش از اندازه می‌شود.
فوتبال شرایطش خاص است که درباره این موضوع نمی‌خواهم صحبت کنم. بقیه فدراسیون‌ها اما شرایط‌شان متفاوت است. وزارت ورزش اعتباری در اختیار ما قرار می‌دهد و کمیته ملی المپیک هم اعتبار جداگانه‌ای دارد. در کنار این موارد، جذب اسپانسر نیز اهمیت دارد. ما تاکنون از مجلس اعتباری دریافت نکرده‌ایم. شاید به این دلیل که در مجلس آشنایی نداشتم و نتوانستم چنین اعتباری بگیرم. بااین‌حال، بسیاری از فدراسیون‌ها از مجلس اعتبار خوبی دریافت کرده‌اند. کشتی را باید جداگانه در نظر گرفت؛ چون رشته اول کشور ماست و همواره در میادین ورزشی، از جمله بازی‌های آسیایی و المپیک، برای ورزش ایران افتخارآفرینی و آبروداری کرده است. در همین بازی‌ها نیز شش مدال طلا گرفت و به ارتقای جایگاه ایران در جدول مدالی کمک کرد که همه ارگان‌های دولتی به کشتی کمک می‌کنند.
با این حال ما انتظار داریم با توجه به نتایجی که روئینگ کسب کرده، از این پس از اعتبارات دولتی و حمایت مجلس نیز بهره‌مند شویم. این مدال‌ها اتفاقی نبودند؛ هیچ‌کس مدال را رایگان به دست نمی‌آورد. ورزشکار باید زحمت بکشد، تلاش کند، عرق بریزد و سختی‌ها را تحمل کند و اشک بریزد که مدال بگیرد. به همین دلیل امیدواریم حمایت مالی بیشتری از این رشته صورت بگیرد. روئینگ نشان داد که می‌تواند در میان فدراسیون‌ها جایگاه دوم را به دست بیاورد و حتی بهتر از این هم عمل کند و اینجا هم دومین رشته کاروان ورزش ایران شدیم.
ما در روئینگ ۱۴ مدال در المپیک داریم و کشتی ۱۲ مدال؛ ما دو شانس بیشتر برای کسب مدال داریم، حالا دوومیدانی و شنا که جایگاه اول را در تعداد مدال دارند، اما ما هم شانس خوبی داریم و این نتیجه نشان داد که می‌توانیم جایگاه خوبی داشته باشیم و در میان رشته‌های برتر ورزش کشور قرار بگیریم و در رنکینگ اول کاروان ورزشی ایران از نظر مدالی قرار بگیریم.
اکنون باید برای ورزشکاران اردو برگزار کنیم. اگر آن‌ها مدت زیادی به خانه برگردند و تمرین نکنند، آمادگی جسمانی‌شان افت می‌کند. آن‌ها در شهرهای خود نیز امکانات کافی برای تمرین ندارند. ما از ۱۱ آذرماه مسابقات قهرمانی جوانان و زیر ۲۳ سال را در هند پیش‌رو داریم و از همین حالا باید برای تأمین اعتبار اعزام تیم پیگیری کنیم. با توجه به محدودیت اعتبارات، تعداد ورزشکارانی که اعزام می‌کنیم نیز محدود است. وزارت ورزش تا امروز در حد توانش به ما کمک کرده است، اما شرایط فدراسیون تازه‌تأسیس ما با فدراسیون‌هایی که سابقه و امکانات بیشتری دارند، متفاوت است.
تابناک: بالاخره با نتیجه‌ای که کسب شد، اوضاع فرق کرده است.
فرق کرده اما باید برای سال بعد فکرش را کنیم. امیدوارم در برنامه‌ریزی بودجه سال ۱۴۰۶، شرایط روئینگ بهتر دیده شود. ما هم باید برای دریافت اعتبار از مجلس پیگیری کنیم تا بتوانیم منابع مالی مناسبی به دست بیاوریم. از سوی دیگر، تجهیزات روئینگ تولید داخل نداریم. قایق، پارو و ارگومتر موردنیاز ما باید تأمین شود. برای مثال، در هفته گذشته به‌دلیل طوفان در تهران، ورزشکاران نتوانستند در آب تمرین کنند و ناچار شدند با ارگومتر تمرین کنند و نتوانستند به آب بروند. این موضوع به شرایط جغرافیایی و آب‌وهوا مربوط است و نمی‌توانیم آن را تغییر دهیم؛ اما باید امکانات لازم را در اختیار ورزشکاران قرار دهیم تا بتوانند در شرایط مناسب تمرین کنند و به نتایج خوبی برسند.
تابناک: آقای شادی ممنون که دعوت ما را پذیرفتید، در پایان، اگر صحبت دیگری دارید، بفرمایید.
از شما تشکر می‌کنم که این فرصت را در اختیار ما گذاشتید و به‌نوعی حامی رسانه‌ای فدراسیون روئینگ بودید. کمک کردید هم ورزشکاران ما دیده شوند و هم این فدراسیون تازه‌تأسیس بیشتر معرفی شود. نتایجی که کسب شد، واقعاً لطف خدا و حاصل دعای خیر مردم بود. در این شرایط، بسیاری از کشورهای جهان انتظار نداشتند ما بتوانیم تیم اعزام کنیم. البته باید بگویم که در دوره قبلی بازی‌های آسیایی هانگژو، با وجود شرایط آرام‌تر و امکانات بیشتر، ۱۳ مدال طلا گرفتیم؛ اما این بار، با وجود همه دشواری‌ها، توانستیم ۱۹ مدال طلا کسب کنیم. اگر این اتفاقات رخ نمی‌داد، قطعاً می‌توانستیم به ۲۵ مدال یا حتی بیشتر برسیم.
ورزشکاران باید در شش ماه منتهی به مسابقات تمرینات خوبی انجام می‌دادند، اما اتفاقات اخیر باعث شد جایگاه ما در جدول مدالی کمی پایین‌تر بیاید. این موضوع به برنامه‌ریزی دقیق وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک مربوط است. وزارت ورزش به‌عنوان حامی اصلی فدراسیون‌ها، جلسات تخصصی برگزار کرد و از فدراسیون‌ها برنامه خواست و منابعی را در اختیار آن‌ها گذاشت. واقعاً لطف خدا بود که این ورزشکاران در چنین شرایطی توانستند مدال بگیرند. آن‌ها از نظر امکانات و شرایط، وضعیت ایده‌آلی نداشتند؛ اما شاید این اتفاق به‌نوعی باعث شد دل مردم شاد شود. فرزندان این مردم توانستند در این موقعیت دشوار، شادی و امید را به جامعه هدیه کنند.
گفت‌وگو: علیرضا محرمی
