حسرت، انگار با فوتبال ایران گره خورده است؛ حسرت فرصت‌های سوخته، رؤیاهای بر بادرفته و هدف‌هایی که پیش از رسیدن به میدان، کوچکشان می‌کنیم.
اگر تیم ملی موفقی داشتیم، اگر از مربیانی بهره می‌بردیم که شکست را با واژه‌های زیبا به خورد افکار عمومی نمی‌دادند، شاید امروز حسرت جاه‌طلبی سرمربی تیم ملی قرقیزستان را نمی‌خوردیم!
بله، درست خواندید؛ سرمربی قرقیزستان!
اورمتبک عبدوکایموف، سرمربی این تیم که در جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۷ با ایران، سوریه و چین هم‌گروه است، هدف خود را رسیدن به نیمه‌نهایی اعلام کرده و گفته است حضور در جمع چهار تیم برتر آسیا نتیجه‌ای خوب برای او خواهد بود.
حالا بد نیست از خودمان بپرسیم: قرقیزستان کجای فوتبال آسیاست و چه افتخاراتی در جام ملت‌ها دارد که سرمربی‌اش چنین هدفی را ترسیم می‌کند؟ این همان تیمی است که هنوز در جام ملت‌های آسیا به مرحله یک‌چهارم نهایی هم نرسیده؛ اما مربی‌اش از رؤیای نیمه‌نهایی حرف می‌زند.
بحث، کوچک شمردن قرقیزستان نیست؛ بحث، بزرگ بودن هدفی است که یک مربی برای تیمش تعیین می‌کند.
در فوتبال ایران اما کافی است از فینال جام ملت‌های آسیا حرف بزنیم تا به‌جای شنیدن برنامه و نقشه راه، با پرسش‌هایی از جنس «چرا در دوران کیروش جام نخواستید؟» روبه‌رو شویم. چرا آن زمان از پاداش‌ها نگفتید؟ چرا اردوها و بازی‌های تدارکاتی گذشته را نقد نکردید؟
پاسخ روشن است: این شما بودید که دوران کارلوس کیروش را نقد می‌کردید و مدعی بودید دستاوردی در فوتبال ایران نداشته است. حالا پس از چهار سال، نوبت پاسخ‌گویی خودتان است.
اما آیا امروز شما هم به اندازه سرمربی قرقیزستان جاه‌طلب هستید؟ آیا برای تیم ملی هدفی بزرگ‌تر از عبور از مرحله گروهی و ارائه نمایشی آبرومندانه دارید؟ یا قرار است باز هم منتقدان را به باد انتقاد بگیرید و هر ناکامی را با فهرستی از توجیهات توضیح دهید؟
فوتبال ایران به رؤیاهای بزرگ نیاز دارد؛ اما رؤیا به‌تنهایی کافی نیست. هدف باید با برنامه، کیفیت فنی و مسئولیت‌پذیری همراه شود. حسرت اصلی ما شاید همین باشد: جایی که باید از مربی تیم ملی‌مان مطالبه هدف‌های بزرگ کنیم، هنوز باید برای حقِ رؤیاپردازی بجنگیم
