پرسپولیس در دقیقه ۸۱ بازی هنوز به گل نیاز داشت و مهدی تارتار تصمیم گرفت علی علیپور را از زمین بیرون بکشد و یاسین سلمانی را به ترکیب اضافه کند؛ تعویضی که در نهایت هیچ تأثیری در جریان مسابقه نداشت. سلمانی تنها دو دقیقه بعد از ورود به زمین کارت زرد گرفت و در دقایق باقی‌مانده هم نتوانست نشانی از یک بازیکن آماده و تأثیرگذار ارائه دهد.
البته مسئله فقط عملکرد ضعیف سلمانی نیست؛ هیچ‌کس هم نتوانست دلیل این تعویض را به‌درستی درک کند. پرسپولیس برای رسیدن به گل برتری به مهره‌های تهاجمی‌تر نیاز داشت، اما روی نیمکت بازیکنانی مثل امیرحسین محمودی و محمد عمری حضور داشتند که می‌توانستند گزینه‌های دیگری برای تقویت خط حمله باشند. چرا در چنین شرایطی سلمانی انتخاب شد؟ سؤالی که پاسخ روشنی برای آن وجود ندارد.
سلمانی در شرایطی وارد زمین شد که فرصت داشت خودش را به تارتار ثابت کند، اما باز هم نتوانست از این موقعیت استفاده کند. بازیکنی که از ابتدای فصل تنها هفت دقیقه فرصت بازی داشت، در حساس‌ترین دقایق مسابقه هم نشان داد هنوز برای تأثیرگذاری در چنین سطحی آماده نیست. نه خلاقیتی از او دیده شد و نه حرکتی که بتواند جریان بازی را تغییر دهد.
سلمانی بار دیگر فرصت داشت تا ثابت کند می‌تواند به پرسپولیس کمک کند، اما این فرصت هم بدون اثرگذاری گذشت. در کنار عملکرد ناامیدکننده او، انتخابش در شرایطی که پرسپولیس به گل نیاز داشت و چند مهره تهاجمی‌تر روی نیمکت بودند، معمایی است که همچنان پاسخ روشنی ندارد.
