استقلال و پرسپولیس ۲۵ مهر ۱۳۸۲ برگزارکننده دربی رفت سومین دوره رقابت‌های لیگ برتر بودند و شرایط دو تیم قبل از به صدا درآمدن سوت آغاز بازی کاملا متفاوت با یکدیگر تلقی می‌شد.
استقلالی‌ها برای نخستین بار در ادوار لیگ برتر به امیر قلعه‌نویی اعتماد کرده و پرسپولیس هم که تیرماه همان سال دست به جراحی بزرگی زده بود، پس از ۵ سال دوباره علی پروین را جداشده می‌دید و وینگو بگوویچ، سرمربی نام‌آشنای اهل کرواسی روی نیمکت این تیم نشسته بود.
ترکیب استقلال تلفیقی از بازیکنان باتجربه و جوان بود اما پرسپولیس اساس کار خود را بر پایه ستارگان گذاشته و بزرگانی چون علی دایی، کریم باقری، حمید استیلی و مهرداد میناوند را در جمع نفرات خود داشت.
زخم کاری دو استقلالی به پرسپولیس
با توجه به ستارگان بیشتری که پرسپولیس در اختیار داشت و استارت مقتدرانه این تیم که در سه بازی آغازین فصل موفق به زدن ۱۴ گل شده بود، خیلی‌ها شانس بردن دربی را به پرسپولیس می‌دادند و حتی اکبر غمخوار، مدیرعامل وقت سرخ‌پوشان نیز از احتمال تکرار نتیجه ۶تایی‌ها سخن به میان آورده بود اما داخل زمین اتفاقات دیگری رخ داد.
استقلال در دقیقه ۷ توسط علی سامره به گل رسید تا ورق برگردد و در نیمه دوم نیز محمود فکری یکی از تاریخی‌ترین گل‌های خود با پیراهن آبی را به ثمر رساند تا برتری استقلالی‌ها دو برابر شود. البته عیسی ترائوره یکی از گل‌ها را پاسخ داد اما در نهایت شاگردان امیر قلعه‌نویی با نتیجه ۲ بر یک فاتح دربی شدند و برخی کارشناسان معتقدند همان پیروزی اعتماد به نفس او به عنوان سرمربی را حسابی بالا برد. بردی که انصافا استقلال در آن به لحاظ تاکتیکی هم عملکرد بهتری داشت.
تعویض علی دایی، اعتراض طرفداران پروین
هواداران پرسپولیس در آن مقطع دودسته شده بودند؛ یک دسته اعتقاد داشتند باید تحت هر شرایطی از تیم حمایت کرد و دسته دیگر معتقد بودند در حق علی پروین به عنوان اسطوره این باشگاه ظلم شده است. در جریان دربی ۲۵ مهر ۱۳۸۲ وقتی امیرحسین صادقی جوان در اولین نمایش خود مقابل پرسپولیس توانست علی دایی را مهار کند، بگوویچ چاره‌ای جز تعویض او پیدا نکرد اما همین تصمیم موجب اعتراض پرسپولیسی‌ها به ویژه طرفداران پروین شد و آن‌ها بلافاصله پس از پایان مسابقه به شدت علیه کادر فنی تیم موضع گرفتند.
