به گزارش "ورزش سه"، اکسل تورس در نشریه آاس نوشته است: در واقع مجبور شدم نام او را جستجو کنم، چون تنها یک مفهوم در ذهنم نقش بسته بود؛ آن سرمربی بسیار جوانی که روزی هدایت تیم اصلی اینتر را به او سپردند و پس از آن دیگر خبری از او نشد. البته بعداً متوجه شدم که کاملاً هم بی‌خبر نمانده بودیم، هرچند مسیر او روز به روز کم‌رنگ‌تر شد. کارنامه مربیگری او شامل اینتر، اودینزه، پاناتینایکوس، اسپارتا پراگ، استقلال در ایران و الغرافه در قطر است؛ مردی که از سال ۲۰۲۲ بدون تیم بوده است.
ما عاشق داستان‌های موفقیت هستیم؛ داستان افرادی که از شغل‌های غیرفوتبالی و هدایت تیم‌های منطقه‌ای به سطح اول فوتبال می‌رسند. اما کمتر از روی دیگر سکه صحبت می‌کنیم؛ درباره فردی که ناگهان روی صندلی سرمربیگری اینتر می‌نشیند، در بهترین رستوران‌های میلان برایش صندلی رزرو می‌کنند و ده سال بعد اگر تلویزیون به دادش نرسد، به فراموشی کامل سپرده می‌شود. چه تعداد از این دست افراد وجود دارند و چه کسی آن‌ها را برای چنین شهربازی بی‌رحم و سیلی سختی از واقعیت آماده می‌کند؟
دیدن آلگری مرا به یاد استراماچونی انداخت، زیرا در سال ۲۰۱۲ آن مربی جوان و کم‌تجربه موفق شد در دو دربی متوالی برابر مکس باتجربه‌تر که یک سال قبل با آث میلان اسکودتو را فتح کرده بود، به پیروزی برسد. پس از آن بردها، آینده‌ای پر از موفقیت برایش پیش‌بینی می‌شد. اکنون استراماچونی 50 ساله در تلویزیون ایتالیا به عنوان کارشناس فعالیت می‌کند و اغلب به تحلیل افکار تاکتیکی همان مردی می‌پردازد که روزی رقیبش بود.
اما آلگری، با سری فروافتاده و نگاهی جدی، به استراماچونی فکر نمی‌کرد. وقتی حال رو به تیرگی می‌رود، گذشته چه اهمیتی دارد؟
برای سرمربی‌ای که شش بار فاتح سری آ شده است، چنین افتخاراتی در شهری مانند ناپل کارساز نخواهد بود؛ جایی که اسطوره یوونتوس بودن معمولاً یک امتیاز منفی محسوب می‌شود. کسب ۱۰ امتیاز از ۱۸ امتیاز ممکن در لیگ و ۰ امتیاز از ۶ امتیاز در لیگ قهرمانان اروپا کارنامه فعلی اوست. سیستم تاکتیکی او در ورزشگاه لا سرامیکا نیز ابتدا به دلیل ناهماهنگی و عدم تقارن گیج‌کننده بود و در نهایت با تراکم بیش از حد مهاجمان به پایان رسید.
