در سال ۱۳۹۱ و پس از پایان المپیک لندن، بحث تقابل ورزشکاران سایر رشته‌ها با فوتبالیست‌ها به صورت جدی مطرح شد و این دو گروه عملاً مقابل یکدیگر قرار گرفته بودند.
در همین رابطه صمد نیکخواه بهرامی، کاپیتان وقت تیم ملی بسکتبال روز ۲۳ مهر سال ۱۳۹۱ مصاحبه مفصلی با خبرورزشی انجام داده و قضیه را کاملا شکافت:
- من نمی‌گویم چرا قرارداد بازیکنان فوتبال به چنین ارقامی ختم می‌شود. آقایان هر چقدر دوست دارند به فوتبالیست‌ها پول بدهند و ایرادی ندارد، اما حرفم در مورد بسکتبال است. ما ۶ سال گذشته قهرمان آسیا شدیم و به المپیک و مسابقات جهانی هم رفتیم، اما نمی‌شود که از ما تقدیر نکنند و حتی یک نفر هم برای عرض تشکر به فرودگاه نیاید. مگر می‌شود فقط یک خط در خبرگزاری‌ها تشکر کنند و قهرمانی ما را به ملت ایران تقدیم نمایند؟
- ملی‌پوشان بسکتبال قهرمان آسیا شدند و برگشتند، ولی فقط ۲۰۰ دلار پاداش کف دستشان گذاشتند. اگر می‌گویید پول نداریم، چرا وقتی فوتبالی‌ها می‌روند و ازبکستان را می‌برند، هر کدام نفری ۷۰۰۰ دلار پاداش می‌گیرند، ولی به تیم بسکتبال که قهرمان آسیا شده فقط ۲۰۰ دلار جایزه تعلق می‌گیرد! اگر پول نیست باید برای همه نباشد.
- مهدی رحمتی در همین خبرورزشی مصاحبه کرد و گفت منتقدان ما نمی‌دانند که من موقع تولد فرزند دومم بالای سرش نبودم و هنوز زانویم درد می‌کند. خب مگر این مسائل برای ما نیست؟ من هم موقع تولد و دوران بارداری خانمم فقط یک ماه کنارش بودم.
- ماتیچ که قبل از المپیک لندن سرمربی تیم ملی ایران شد، واقعا در حد این شغل نبود. البته وقتی فدراسیون او را انتخاب کرد اگر من حرفی می‌زدم، متهم می‌شدم که دارم تنش ایجاد می‌کنم. به همین دلیل از همان روز اول صحبتی نکردم، ولی هیچ‌وقت زبان به تعریف و تمجید از او هم نگشودم.
- طرفدار استقلال هستم، اما دوست ندارم فوتبال بازی کنم. این اواخر از فوتبال ایران خیلی بدم آمده، چون هیچ هیجانی ندارد.
