فوتبال ورزش بی‌رحمی است. درست مثل خود زندگی، اگر استعدادهای جوان قدر خود را ندانند خیلی زود و با همان سرعت که آنها را به اوج برده، از بالا به زمین می‌کوبد. حافظه فوتبال ایران پر است از استعدادهای جوان و درخشانی که در عنفوان جوانی، نوید ظهور یک ستاره بزرگ را دادند اما قبل از رسیدن به ۲۵ سالگی و زمان تبلور فنی، فوتبال آنها عملاً و رسماً تمام شده است.
مهدی عبدی یکی از همین ستاره‌های سوخته است. جوانی که در دربی به زمین آمد گل زد و یک شبه ره صد ساله رفت. برای او لطیفه‌ها ساختند که از راه مدرسه آمد و دروازه استقلال را گشود! که اشاره به سن و سال کم او داشت. بازیکنی که سابقه گلزنی در فینال لیگ قهرمانان آسیا را دارد و انتظار می‌رفت خیلی زود با درخشش در تیم ملی، راهی تیم‌های اروپایی شود.
اما بعد از ۲۰ سالگی دیگر چیزی از او نشنیدیم. دلیلش هرچه باشد، اتفاقی که در مورد او افتاده را عوض نمی‌کند. حالا فقط می‌تواند درس عبرتی باشد برای دیگران، بازیکنی که سال‌ها فقط با پرسپولیس تمدید می‌کرد و دیگر خبری از او در میدان نبود. از جایی پرسپولیس سرانجام تعارف را کنار گذاشت و به او خوش آمد گفت تا برود و از نو شروع کند.
مثل پیام صادقیان و خیلی‌های دیگر، بودند کسانی که فرصت درخشش دوباره و بازگشت را به مهدی عبدی بدهند. از تراکتور تا ملوان و سایر تیم‌ها، اما انگار عبدی عادت کرده بود که فقط قرارداد ببندد و کاری به بازی و مسابقه نداشته باشد. در ابتدای این فصل که او با خیبر قرارداد بست، کم نبودند کسانی که هیچ امیدی به بازگشت او نداشتند.
و امروز در مقابل پرسپولیس، در بازی معوقه هفته هفتم مشخص شد پیش بینی‌ها در مورد او درست بود. مربیان در همه جای دنیا بازیکنانی که حتی ۳۰ درصد آماده باشند را مقابل تیم سابق خود به میدان می‌فرستند تا از انگیزه درخشش آنها استفاده کنند. حتی اگر آن بازیکن کل فصل نیمکت نشین باشد!
دیدیم که در همین مسابقه حسین ابرقویی -به عنوان ذخیره زوج کنعانی و زارع- چه انگیزه‌ای مقابل تیم سابقش بازی می‌کرد. اما آن طرف فراز کمالوند، نام مهدی عبدی را حتی در لیست ذخیره‌ها هم نگذاشته بود! او خیلی زودتر از این‌ها باید به خود می‌آمد، بیایید امیدوار باشیم لااقل دور برگشت، عبدی در این مسابقه حاضر باشد.
