به گزارش ورزش سه، در شهری کوچک با جمعیتی پنجاه هزار نفری در سرمای طاقت‌فرسای مدار قطب شمال، تیمی هر روز تمرین و فوتبال بازی میکند که در سال‌های اخیر معادلات فوتبال اروپا را در بالاترین سطح به هم زده است. بودو گلیمت نروژ برای دومین فصل متوالی به سطح اول لیگ قهرمانان اروپا رسیده و فصل گذشته با خلق شگفتی‌هایی بی‌سابقه تا جمع شانزده تیم برتر قاره پیش رفته است. اما در پسِ پرده این موفقیت تاریخی، نه دلارهای نجومی مالکان ثروتمند هست و نه یک استراتژیست نامدار بین‌المللی. سلاح پنهان این تیم مردی است که بیست سال به عنوان خلبان جت‌های جنگنده در ارتش خدمت می‌کرد و روزی که به این باشگاه آمد، حتی علاقه‌ای به فوتبال نداشت.
برای اینکه داستان را از نقطه اولش روایت کنیم باید به سال ۲۰۱۶ برگردیم. بودو گلیمت با سقوطی خفت‌بار به دسته دوم فوتبال نروژ، بحرانی‌ترین روزهای تاریخش را تجربه می‌کرد. هوارد ساکاریاسن مدیر ورزشی باشگاه متوجه شد ریشه این فاجعه کمبود توان فنی بازیکنان نیست، بلکه تیم دچار یک فروپاشی ذهنی جمعی شده است. او برای درمان این معضل روانی، به پروژه‌های بیورن مانسورک رسید. خلبانی باسابقه که در جریان ماموریت‌های رزمی در نیروی هوایی، تمرینات تمرکز ذهن و به قول خودش مایندفولنس را با موفقیت روی خلبانان جنگنده پیاده کرده بود. وقتی مدیر باشگاه با او تماس گرفت، مانسورک صادقانه گفت من هیچ چیز از فوتبال نمی‌دانم. پاسخ ساکاریاسن اما تکان‌دهنده بود: «ما به اندازه کافی آدم‌هایی داریم که درباره فوتبال نظر می‌دهند، به آنها نیازی نداریم. ما کسی را می‌خواهیم که مدیریت ذهن در شرایط مرگ و زندگی را بلد باشد.»
مانسورک در سال ۲۰۱۷ کارش را در رختکن تیم آغاز کرد. چتیل کنوتسن که آن روزها دستیار بود و حالا سرمربی و معمار اصلی این تیم است، به محض ورود آقای خلبان دست روی شانه او گذاشت و گفت: تا آخر کنارت هستم.
معجزه این همکاری، داستان باورنکردنی اولریک سالتنس بود. این هافبک به دلیل دردهای مزمن و ناشناخته معده تا آستانه ترک همیشگی فوتبال پیش رفته بود، اما پس از جلسات با مانسورک نه تنها به فوتبال برگشت، بلکه در همان فصل پانزده گل زد و بودو با اقتدار و اختلاف شانزده امتیازی دوباره به لیگ برتر نروژ صعود کرد. سالتنس حالا در ۳۳ سالگی همچنان یکی از مهره‌های اصلی این تیم است.
فلسفه مانسورک از شرایط پروازهای مرگبار ارتش وام گرفته شده است. او باور دارد ذهن انسان در موقعیت‌های حساس و پرفشار، ناخودآگاه سناریوهای فاجعه‌آمیز را مرور میکند و وارد حالت دفاعی می‌شود. مانسورک به بازیکنان یاد داد که گذشته تمام شده و آینده در دست آنها نیست، بنابراین باید فقط روی اتفاقاتی که کاملاً در حیطه اختیارشان است تمرکز کنند. او مفهوم پیشرفت‌های یک درصدی را جایگزین اهداف غیرواقعی کرد. رویکردی که آرام‌آرام ریشه دواند و در سال ۲۰۲۰ به نخستین قهرمانی تاریخ بودو در لیگ نروژ با رکورد خیره‌کننده ۱۰۳ گل در ۳۰ مسابقه منجر شد.
شاهکار این تفکر در فصل گذشته لیگ قهرمانان اروپا مقابل چشمهای دنیا قرار گرفت. بودو در پنج مسابقه ابتدایی مرحله گروهی حتی یک پیروزی نداشت و کارشناسان شانس صعود این تیم را یک‌دهم درصد ارزیابی می‌کردند. اما دقیقا در زمانی که همه کار تیم را تمام‌شده می‌دانستند، روان‌شناسی خلبان جنگنده ورق را برگرداند: وقتی هیچ امیدی روی کاغذ وجود ندارد، دلیلی برای ترسیدن باقی نمی‌ماند. تیم رها شد و غوغا به پا کرد. متوقف کردن دورتموند در آلمان، شکست دادن منچسترسیتی پپ گواردیولا در خانه و کامبک رویایی در زمین اتلتیکو مادرید. آنها در پلی‌آف هم اینتر را با نتیجه مجموع پنج بر دو در هم کوبیدند و قاره اروپا را در بهت و حیرت فرو بردند.
البته در این مسیر همه چیز برای بودو گلیمت گل و بلبل نبوده است. بودو در مرحله یک‌هشتم نهایی فصل قبل، بازی رفت را سه بر صفر از اسپورتینگ لیسبون برد اما در لیسبون با نتیجه پنج بر صفر در هم شکست و حذف شد. شیوه مواجهه مانسورک با این شکست، درس دیگری از شیوه کاری او بود. او به جای پاک کردن صورت‌مسئله از بازیکنان خواست حس درد و شرمندگی را درون‌شان نگه دارند. ایده او این بود که انسان می‌تواند از ترس یک حس منفی شدید در گذشته استفاده کند تا در آینده بر استرس ناشی از بازی‌های بزرگ غلبه کند و دست از شجاعت و جنگندگی برندارد.
امروز بودو گلیمت علاوه بر حضور دوباره در لیگ قهرمانان، در نبردی شگفت‌انگیز برای فتح لیگ نروژ با رقیب سنتی‌اش وایکینگ شانه به شانه حرکت میکند. رقابتی به غایت عجیب که هر دو تیم در تمام آمارها از جمله تعداد برد، تساوی، باخت و حتی ۵۶ گل زده و ۲۰ گل خورده کاملاً مساوی هستند. مانسورک در چنین رقابت عجیبی بازیکنان را روی روتین‌های روزمره متمرکز نگه می‌دارد و اجازه نمی‌دهد وقتی امروز باید با یک تیم گمنام نروژی بازی کنی که هیچکس اسمش را نشنیده و فردا در اروپا با دورتموند، بازیکنانش دچار بکسوات ذهنی شوند.
خلبان سابق ارتش نروژ هرگز ادعای قهرمان بودن ندارد و دستاوردها را ثمره یک ایمان جمعی می‌داند، اما رد پای نگاه او در تاریخ‌سازی غول‌کش‌های مدار قطب شمال غیرقابل انکار است. بودو گلیمت تیمی است که به فوتبال جهان یادآوری کرد تسلط بر ذهن و عبور از وحشت شکست، می‌تواند مرزهای ناممکن را حتی برای کوچک‌ترین تیم‌ها جابه‌جا کند.
اگر این روزها که وایکینگ در چمپیونزلیگ حضور دارد نشستهای مطبوعاتی سرمربی‌های تیمهای مهم اروپایی که با آنها بازی دارند را ببینید بارها با جملاتی مواجه می‌شوید که مشخص می‌شود کل اروپا حالا برای فوتبال نروژ احترام قائل است. چرا؟ به لطف تیمی به اسم بودو گلیمت. تیم کوچکی که یک خلبان جنگنده به غول‌کش تبدیلش کرد.
