پرسپولیس این فصل فقط با نتیجه‌هایی که کسب کرده، توجه‌ها را به خود جلب نمی‌کند؛ شاگردان تارتار در جریان بازی نیز نشانه‌هایی از یک هویت تاکتیکی مشخص را به نمایش گذاشته‌اند. ویژگی‌ای که بیش از هر چیز در عملکرد هجومی آن‌ها به چشم می‌آید، سرعت بالای انتقال توپ و استفاده از فضاهایی است که حریف هنگام حمله پشت سر خود باقی می‌گذارد.
سرخ‌پوشان به‌خوبی یاد گرفته‌اند که برای رسیدن به دروازه رقبا، همیشه به حملات طولانی و پاس‌های متعدد نیاز ندارند. کافی است توپ را به دست بیاورند تا با چند پاس هدفمند و حرکت سریع بازیکنان، جریان بازی را به سود خود تغییر دهند. در چنین شرایطی، تیم حریف فرصت چندانی برای بازگشت به آرایش دفاعی ندارد و ممکن است در فاصله‌ای کوتاه، تمام زحماتش برای رسیدن به دروازه پرسپولیس به یک ضدحمله خطرناک منتهی شود.
نمایش پرسپولیس مقابل صنعت نفت آبادان بار دیگر این خصوصیت را به تصویر کشید. بازیکنان این تیم در لحظه بازپس‌گیری توپ، به‌جای مکث و بازی محتاطانه، با سرعت به سمت دروازه حریف حرکت می‌کردند و همین تصمیم‌گیری سریع، فشار زیادی به خط دفاعی نفت وارد می‌کرد. این تنها یک اتفاق مقطعی نیست و در مسابقات قبلی پرسپولیس نیز می‌شد نشانه‌های چنین رویکردی را مشاهده کرد.
البته تبدیل شدن به تیمی خطرناک در ضدحملات، صرفاً به سرعت دوندگی بازیکنان وابسته نیست. تشخیص لحظه مناسب برای انتقال توپ، انتخاب مسیر درست، هماهنگی میان بازیکنان و استفاده از فضای خالی حریف، عواملی هستند که می‌توانند یک حمله سریع را به موقعیتی جدی تبدیل کنند. به نظر می‌رسد تارتار در مدت‌زمان حضورش روی نیمکت پرسپولیس، توانسته این ویژگی‌ها را تا حد قابل توجهی در تیمش تقویت کند.
رسیدن به یک الگوی مشخص در بازی، بدون تردید امتیاز مهمی برای پرسپولیس محسوب می‌شود؛ به‌خصوص در رقابت‌های فشرده لیگ که تفاوت میان تیم‌های مدعی گاهی در همین جزئیات فنی رقم می‌خورد. با این حال، نمی‌توان تنها با تکیه بر کیفیت ضدحملات، پرسپولیس را یک قدم جلوتر از تمام رقبای قهرمانی دانست. سرخ‌پوشان برای تبدیل این قابلیت به برگ برنده‌ای تعیین‌کننده، همچنان باید در استفاده از موقعیت‌ها و برطرف کردن ضعف‌های دفاعی نیز به ثبات بیشتری برسند.
