امیر قلعه‌نویی دوباره درباره فهرست تیم ملی و انتقادها حرف زد. البته به عقیده ما هیچ ضرورتی ندارد سرمربی تیم ملی بابت انتخاب بازیکنانش به کسی پاسخگو باشد.
فهرست تیم ملی منحصراً در اختیار سرمربی است و تشخیص دعوت بازیکنان، حق و مسئولیت اوست. اما وقتی پای نتایج وسط می‌آید، دیگر جایی برای فرار به جلو نیست و پاسخگویی کاملاً بر عهده او خواهد بود.
قلعه‌نویی حرف‌هایش را درباره لیست زد، اما طبق عادت همیشگی، دوباره نیش و کنایه‌ای هم به دوران کیروش، وضعیت بین‌المللی، لژیونرهای ایرانی و پاداش‌های نجومی زد.
درباره پاداش و مزایا که داستان روشن است؛ سرمربی فعلی تیم ملی در این مورد کم‌کاری نکرد و سهم خود را تمام و کمال برداشت. از این موضوع بگذریم که راه به جایی نمی‌برد.
اما درباره لژیونرها؛ پیشنهاد می‌کنیم امیر قلعه‌نویی یک‌بار فهرست تیم ملی در جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل را مرور کند. به ترکیب تیم در ادوار دیگر هم نگاهی بیندازد و تفاوت‌ها را ببیند. نسلی که او امروز از آن در تیم ملی استفاده می‌کند، عمدتاً محصول همان سال‌های مربیگری کارلوس کیروش است.
در دوران قلعه‌نویی، کوچک‌ترین خلاقیت و ابتکاری در تیم ملی به چشم نخورد و طبعا اگر خلاقیتی وجود داشت، نتایج تیم ملی این نبود. بدترین نتایج سال‌های اخیر را بی‌تعارف با قلعه‌نویی تجربه کردیم، اما او همچنان از کیروش و روزگار خوب تیم ملی و منتقدانش سخن می‌گوید.
نکته اصلی اینجاست که اگر چند سالی است تیم ملی از حضور لژیونرهای درجه یک محروم شده، این پرسش را باید از امثال قلعه‌نویی پرسید. او سال‌ها در لیگ ایران مربیگری کرد و هدایت تیم‌های مختلف را بر عهده داشت. بازیکنان خوب و لژیونرهای آینده باید در دل همان تیم‌هایی پرورش می‌یافتند که او و همکارانش سرمربی‌شان بودند.
جالب است؛ وقتی به نسل‌سازی می‌رسیم می‌گویند تیم ملی جای جوانگرایی نیست اما لژیونرهای درجه یک را حاضر و آماده از دیگران می‌خواهند! اصلا سوال این است که طارمی و آزمون که روزگاری بهترین لژیونرهای فوتبال ایران بودند، در چند سال گذشته چرا در تیم ملیِ قلعه‌نویی محو شدند و به این روزگار دچار شده‌اند؟
نکند در این مورد هم باز دیگران مقصرند؟
