به گزارش ورزش سه، دیدار لیورپول و منچسترسیتی پیش از آنکه در چمن آنفیلد آغاز شود، بیرون از استادیوم جریان داشت و درگیری‌های خلاقانه هواداران دو تیم از اطراف استادیوم به روی سکوها کشیده شد و صحنه‌های عجیب و غریبی خلق کرد.
عکاس‌ها از خوشحالی در پوست خودشان نمی‌گنجیدند. آنها روی سکوها تصاویر نابی می‌دیدند، تصاویری کم‌نظیر از دو فرهنگ هواداری که داشتند با بنرها و وسایلی که با خودشان آورده بودند با هم می‌جنگیدند. جنگ نمادین، جنگ روایت‌ها!
لیورپولی‌ها همانطور که حدس زده می‌شد بنرهای کنایه‌آمیز به احکام پرونده مالی سیتی با خودشان به استادیوم آورده بودند. اولین جایزه را باید به گروهی از هواداران لیورپول داد که لقب جدیدی برای سیتی خلق کردند: شَم‌چستر یا تقلبچستر. به نظر می‌رسد از این به بعد در کری‌های فوتبالی، هواداران همه تیمهای انگلیسی برای له کردن سیتی از این لقب استفاده خواهند کرد: تقلبچستر!
ولی هواداران سیتی که می‌دانستند قرار است با چنین بنرها و شعارهایی مواجه شوند هم بیکار ننشسته بودند. آنها با استفاده از یک وسیله ساده جوابی دندان‌شکن به لیورپولی‌ها و همه تیمهایی که منتظرشان هستند دادند: با موزهای بادی.
لیورپولی‌ها با دیدن موزهای دست هواداران سیتی عصبانی‌تر شده بودند. در بنرهای آنها در ورزشگاه می‌شد جمله‌هایی مثل «با خشم به گذشته نگاه کن» را در کنار عنوان طعنه‌آمیز «تقلبچستر» به دید. کمی آن‌طرف‌تر، بنر بزرگ دیگری با جمله «یک نسل از هواداران فریب خوردند» جلب توجه می‌کرد. این بنرها نتیجه داغ جام‌هایی است که لیورپولی‌ها معتقدند به خاطر تخلفات سازمان‌یافته رقیب از چنگشان رفته است.
ولی دعوای دو گروه هوادار فقط با بنر آوردن به ورزشگاه و نشان دادن موز به همدیگر منحصر نبود.
در زمان قرائت ترکیب یازده نفره منچسترسیتی از بلندگوهای ورزشگاه، کرکننده‌ترین سوت‌های ممتد و شعارهایی با مضمون سقوط حتمی سیتی به دسته‌های پایین‌تر، در آنفیلد شنیده می‌شد. اینجا بود که لیورپولی‌ها از بیشتر بودن تعدادشان حداکثر استفاده را کردند و نگذاشتند صدایی از معدود هواداران سیتی به گوش برسد.
بیرون از ورزشگاه هم دست‌فروشان بازار پررونقی ساخته بودند و نان‌شان را از این جو درآوردند. بازاری پر از پرچم‌ها و لباس‌هایی با نوشته درشت «متقلب‌ها» حتی تصاویری از پپ گواردیولا و ستاره‌های سیتی با لباس راه‌راه زندانی و عدد ۱۱۴ روی سینه‌شان.
شاید فکر کنید این موزهای بادی یک ابزار خلق‌الساعه بوده که سیتیزن‌ها تازه ابداعش کرده‌اند. نه، اینطور نیست. سابق موزهای بادی در منچسترسیتی به سال ۱۹۸۷ و دوران حضور در ورزشگاه قدیمی مین‌رود برمی‌گردد. فرانک نیوتون یکی از عاشقان سیتی برای اولین بار در آن سال یک موز بادی غول‌پیکر را به استادیوم آورد. این حرکت او به عشق «ایمره بنانا» بود. سکوهای سیتی آن روزها برای ایمره وارادی، مهاجم محبوب آن روزهای تیم چنین لقبی ساخته بودند، و کم کم موزهای بادی به جزئی جدایی‌ناپذیر از هویت هواداران آبی‌آسمانی تبدیل شد.
سیتی در آن برهه در دسته دوم فوتبال انگلیس بازی می‌کرد و آن موزهای زرد، نمادی از شوخ‌طبعی و وفاداری محض هوادارانی بود که حتی در روزهای سخت هم دست از حمایت برنمی‌داشتند. با گذشت نزدیک به چهار دهه، همان نماد قدیمی در یکی از ملتهب‌ترین مقاطع تاریخ معاصر باشگاه دوباره متولد شده تا پیامی صریح داشته باشد: مهم نیست سرنوشت احکام دادگاه به کجا ختم می‌شود یا در آینده چه شرایطی پیش می‌آید، این سکوها همچنان پای باشگاه خودشان خواهند ایستاد و مقابل رقبا کم نمی‌آورند.
