به گزارش ورزش سه، روبرتو دی‌زربی، سرمربی تاتنهام بعد از گل نجات‌بخش دقیقه ۹۲ در اولدترافورد حرکتی جنون‌آمیز انجام داد و تصویری خلق کرد که یکی از جالب‌ترین تصویرهای این هفته فوتبال اروپا بود.
وقتی سولانکه غیرممکن را ممکن کرد و با پیچ و تاب دادن به بدنش آن ضربه سر عجیب را زد و سنه لامنس را مغلوب کرد هیچکس در این دنیا به اندازه دی‌زربی خوشحال نبود. او از یک باخت تلخ دیگر گریخته بود و باید یک جوری احساساتی که در وجودش غلیان می‌کرد را نشان بدهد.
فراموش نکنید که دی‌زربی ایتالیایی است. ملتی احساساتی که به واکنشهای عجیب و غریب در لحظات احساسی معروفند. دی‌زربی را فقط چند ثانیه دیدیم و آفرین به کارگردان انگلیسی که بلافاصله بعد از گل دی‌زربی دوربینی که دی‌زربی را به تصویر کشیده بود به ما نشان داد. سرمربی تاتنهام یک توپ را از کنار خط برداشت، به دهانش چسباند و واقعا می‌خواست توپ را بخورد. دی‌زربی توپ را گاز گرفت و فریاد زد، هر چه خشم و دلهره و نگرانی در این بازی و در این هفته‌های شروع لالیگا در روح و روان سرمربی تاتنها جمع شده بود به این شکل روی توپ کنار زمین خالی شد.
پیش‌زمینه این لحظه عجیب را با هم مرور کنیم: تاتنهام در اولدترافورد تا پرتگاه یک شکست تلخ دیگر پیش رفته بود، به ویژه از زمانی که با اخراج مستقیم رودریگو بنتانکور ده نفره شده بود. تقریبا هیچکس نبود که گمان کند تاتنهام می‌تواند برگردد؛ احتمالا به جز سولانکه که در آخرین لحظات گل زد و شاید یکی دو نفر از خوش‌بین ترین هواداران تاتنهام یا کسانی که روی گل زدن این تیم شرط بسته بودند.
منچستریونایتد با گل دقیقه ۷۳ برایان امبومو پیش افتاده بود و همه چیز نشان می‌داد شیاطین سرخ قرار است دست پر و با سه امتیاز از این نبرد خارج شوند.
اما تقدیر فوتبال تصمیم دیگری گرفت و دو دقیقه پس از شروع وقت‌های تلف‌شده، ساندرو تونالی توپ را به قلب محوطه جریمه فرستاد و سولانکه با ضربه سر کار را به تساوی کشاند.
این گل برای تاتنهام واقعا مهم بود. تیمی که تا چند لحظه پیش چشم‌انتظار شکستی دیگر بود، ناگهان از دل ناامیدی یک امتیاز باارزش بیرون کشیده بود. دی‌زربی کنار خط طولی می‌توانست بدود و فریاد بزند، می‌توانست مثل بعضی مربی‌ها با زانوهایش روی چمن سر بخورد ولی در آن لحظه میزان آدرنالین در خون آنقدر بالا می‌رود که دست خودتان نیست و واقعا متوجه نیستید که چه دارید می‌کنیم. دی‌زربی که نمی‌دانیم توپ را از زمین برداشت یا آن را قبل از گل در دست داشت درحالیکه با تمام قوا داشت نیرویش را در دهانش جمع می‌کرد توپ را گاز زد. دی‌زربی می‌خواست توپ فوتبال را قورت بدهد!
چرا آدرنالین ترشح شده در رگهای دی‌زربی چند برابر یک مربی عادی فوتبال در زمان به ثمر رسیدن گلی در دقیقه 92 بود؟ پاسخ این سوال در هفته‌های قبلی است. باید شرایط بحرانی تاتنهام پیش از این دیدار را مرور کنیم. اسپرز پنج مسابقه ابتدایی فصل را بدون پیروزی پشت سر گذاشته بود؛ سه باخت، دو مساوی، کسب تنها دو امتیاز و به ثمر رساندن دو گل. حذف از جام اتحادیه مقابل لیورپول اوضاع را دشوارتر کرده بود. شکست سه بر دو مقابل استون‌ویلا پیش از تعطیلات بازی‌های ملی بار روانی را دوچندان کرد و تاتنهام با سقوط به قعر به فیفا دی رفت. دی‌زربی گفته بود که برایش خیلی سخت بوده که سه هفته منتظر بماند به امید اینکه فیفا دی تمام شود و او و تیمش نشان بدهند که همه چیز را واگذار نکرده‌اند.
دی‌زربی قبل از بازی گلایه داشت که شاگردانش موقعیت‌های پرشماری خلق می‌کنند اما در ضربات نهایی کم‌دقت هستند. شروع دیدار با یونایتد ادامه همان سناریو بود؛ تاتنهام فرصت می‌ساخت، اما راهی برای استفاده از برتری فنی‌اش پیدا نمی‌کرد.
با وجود اهمیت این گل و خوشحالی دیوانه‌وار دی‌زربی، یک واقعیت غیرقابل انکار همچنان پابرجاست: تاتنهام با دی‌زربی هنوز موفق به کسب اولین برد خود در لیگ برتر نشده است. این تساوی گرچه از نظر انگیزشی و روانی اهمیت زیادی داشت، اما مشکلات عمیق تیم را درمان نمی‌کند. اسپرز پیش از این در پنج مسابقه تنها دو گل زده بود و ضربه سولانکه سومین گل فصل آنها در لیگ جزیره به شمار می‌رفت.
دی‌زربی با این تساوی دراماتیک فعلا از اخراج در امان است و دست کم تا هفته آینده خیلی‌ها درباره تلاش او برای خوردن توپ حرف خواهند زد ولی این مرد ایتالیایی خودش هم می‌داند که باید ظرف یکی دو هفته اولین سه امتیاز را به دست بیاورد و گر نه هیچ کاری حتی قورت دادن توپ نمی‌تواند به دادش برسد.
