در روز نخست هفته هشتم و در حالی که همه نگاه‌ها به بازی تراکتور و استقلال در تبریز بود، یک رکورد در تقابل دو تیم زردپوش لیگ برتر به جا ماند. دو تیم قدیمی و پرطرفدار از دو استان همجوار که پیش از این در لیگ برتر و جام حذفی یا حتی لیگ آزادگان، بارها به مصاف یکدیگر رفته و هرگز چنین نتیجه‌ای با این فاصله به جا نگذاشته بودند!
سپاهان با نتیجه ۶-۱ فجر سپاسی را برد. هر سه ملی پوش تیم اصفهانی در اردوی اخیر تیم ملی در این بازی گل زدند؛ آریا یوسفی و احسان حاج صفی -دو دفاع کناری تیم ملی- دبل کردند، مهدی لیموچی هم گل زد اما شاید مهم‌ترین گل، گل ششم بود. آریا شفیع دوست که با درخشش در این تیم، به تیم ملی امید دعوت و فیکس شده بود و سپس با مصدومیت رباط، خانه نشین شد، بعد از بیش از یک سال دوباره به میدان آمد و با گلزنی جشن گرفت.
اما شگفتی بزرگ این بازی دبل احسان حاج صفی بود. ۱۸ سال از اولین بازی ملی او می‌گذرد در طول دو دهه حضور در سطح اول فوتبال ایران، هرگز دبل نکرده بود! همه این رکوردهای مثبت برای تیم اصفهانی که باعث احیا سپاهان در کورس بالای جدول شد، از جنبه منفی فجر سپاسی را آزرد اما شاید هیچ کدام به اندازه حرفهای آخر مسابقه رسول خطیبی تلخ نبود...
آنجا که او به سبک اغلب مربیان وطنی، عالم و آدم را مقصر این نتیجه دانست، الا خود! کسی که از همان ابتدای فصل، انتخابش به عنوان جانشین پیروز قربانی زیاد وجه فنی نداشت، به همان سبک این نتیجه را گردن مسائل غیرفنی انداخت و گفت بدقولی مدیران در پرداخت حقوق بازیکنان و نداشتن کفش، دلیل این نتیجه بوده است.
تا بوده ایرانیان مشهور به آبروداری و سرخ نگه داشتن صورت با سیلی بودند. حالا چطور رسول خطیبی چنین آبروی شهر و استانی که تیمشان را به او سپرده بودند، برد بماند اما یک نکته تلخ دیگر جمله‌ای بود که او در حرف‌هایش گفت. اینکه این ۳۰ درصد وعده داده شده برای کل تیم فجر سپاسی -که پرداخت هم نشد- به اندازه رقم قرارداد یک بازیکن سپاهان نیست!
شاید خود رسول خطیبی می‌دانست که دیگر جایی در این تیم ندارد و آن حرف‌ها را زد. اما مشخص بود که با عبور از این خط قرمز، دیگر جایی برای او در فجر سپاسی نخواهد بود. اتفاقی که کمتر از ۲۴ ساعت بعد افتاد و رسول خطیبی اخراج شد، اما حتی اگر این نتیجه نبود و رسول هم کماکان می‌ماند، باز زندگی و فوتبال ادامه داشت. باز امثال رسول خطیبی همه چیز را به مسائل غیر فنی ربط می‌دادند و باز این جوانان مثل تمام نسل‌های قبلی فجر، برای پول بازی نمی‌کردند.
جوانانی که برای گذراندن خدمت سربازی پیراهن فجر را می‌پوشند، به دنبال استفاده از این فرصت و درخشش هستند تا راه خود را در آینده فوتبال ایران پیدا کنند. فقط آنچه از این بازی رکورددار در تاریخ فوتبال ایران باقی خواهد ماند، فرهنگ غلط حاکم بر ستاره‌های این فوتبال است. چه در قامت مربی، مثل رسول خطیبی و چه بازیکن، مثل بیرانوند که در همین روز و همین هفته بعد از آن گل عجیبی که خورد، همه چیز را گردن ندادن پول بازیکنان انداخت!
به یاد داریم پرسپولیسی‌ها زمانی در مصاحبه شب عید می‌گفتند پول آجیل هم نداریم! همان زمان که اغلب بازیکنان این تیم پورشه سوار می‌شدند! همین حالا، همان عدد اولیه که موقع قرارداد، مربیان و بازیکنان به عنوان شیرینی امضا و بخش اول قرارداد می‌گیرند، به اندازه حقوق ۳۰ سال کار یک کارمند است که با آن زندگی اش را اداره می‌کند! حالا چطور با همه این حقایق که علنی شده، فوتبالی‌ها رویشان می‌شود در دوربین خبرنگاران نگاه کرده و این چنین مظلوم نمایی کنند، همان فرهنگ غلط به جا مانده از این بازی است!
در همین ارتباط: سپاهان ۶ - فجرسپاسی ۱/ سپاهان شیرازی‌ها را نابود کرد و به پرسپولیس رسید
