به گزارش “ورزش سه” اوضاع برای محمد نوری آن‌طور که انتظار می‌رفت پیش نرفت. مربی‌ای که امسال قدم به مسیر تازه‌ای گذاشت و پس از سال‌ها حضور در کنار مربیان مختلف، به رویای سرمربیگری رسید، نتوانست از نخستین فرصت جدی خود استفاده کند و در نهایت با آماری دور از انتظار، پرونده حضورش روی نیمکت را بست. چهار تساوی و چهار شکست، حاصل کار نوری در این مدت بود. کارنامه‌ای که بدون ثبت یک پیروزی، او را در انتهای جدول قرار داد تا نخستین تجربه سرمربیگری‌اش با ناکامی به پایان برسد. نتیجه‌ای که طبیعتاً نمی‌تواند رضایت‌بخش باشد، به‌خصوص برای مربی‌ای که پس از سال‌ها فعالیت در نقش دستیار، انتظار داشت در جایگاه جدیدش توانایی‌های خود را به نمایش بگذارد.
نوری پس از پایان دوران بازی، مسیر مربیگری را از حضور در کنار مهدی تارتار آغاز کرد. او در ادامه به کادر فنی سیدسیروس پورموسوی اضافه شد و مدتی را در این جایگاه سپری کرد. سال‌هایی که می‌توانست تجربه و شناخت بیشتری از فضای فنی فوتبال ایران در اختیارش قرار دهد و زمینه را برای ورود به دنیای سرمربیگری فراهم کند. سرانجام فرصت مورد انتظار از راه رسید، اما انتخاب و شرایط تیمی که نوری کارش را در آن آغاز کرد، چالش‌های بزرگی پیش روی او قرار داد. سرمربیگری در فوتبال ایران، به‌ویژه در تیم‌هایی که زیر فشار هواداری قرار دارند، کار ساده‌ای نیست.
کار کردن در آبادان و هدایت صنعت نفت، حتی برای مربیان باتجربه نیز می‌تواند به آزمونی دشوار تبدیل شود. انتظارات هواداران، فشار نتایج و شرایط خاص فوتبال در این شهر، فضایی ایجاد می‌کند که فرصت چندانی برای اشتباه در اختیار سرمربی قرار نمی‌دهد. در چنین شرایطی، مربی‌ای که برای نخستین بار مسئولیت هدایت یک تیم را برعهده گرفته، طبیعتاً با چالش‌های بیشتری مواجه خواهد بود.
البته این موضوع به معنای نادیده گرفتن نتایج ضعیف نوری نیست. چهار تساوی و چهار شکست، آماری نیست که بتوان از کنار آن به‌سادگی عبور کرد. با این حال، شاید انتخاب تیمی کم‌فشارتر و شروع کار در فضایی آرام‌تر می‌توانست فرصت بیشتری برای کسب تجربه، پیاده کردن ایده‌های فنی و ساختن یک مسیر در اختیار او قرار دهد.
