بازی بزرگ هفته هشتم در تبریز مساوی شد. دو مدعی نیمکت استقلال نمی‌خواستند بازنده این میدان باشند و هواداران میلیونی دو تیم قرمز و آبی، نمی‌خواستند شاهد سقوط تیم محبوب خود از رتبه‌های اول و دوم جدول باشند. دلایل زیادی وجود داشت که دو تیم به این مساوی راضی باشند، یعنی همان پیش بینی قبلی کارشناسان!
بعد از مسابقه نیز فصل مشترک اغلب تحلیل‌ها روی یک عامل -به عنوان دلیل اصلی این نتیجه- استوار بود، همین ترس و احتیاط دو سرمربی که آشکارا روی بازیکنان تیم‌هایشان تاثیر داشت. شاید اگر هر کسی جای سهراب و جواد بود نیز ترجیح می‌داد ابتدا نبازد، تا در شروع دوباره لیگ به بحران نرود!
اما چیزی که بعد از مسابقه باعث امیدواری هواداران استقلال شد، اعتراف سهراب بختیاری‌زاده بود که گفت من باید جسورتر باشم. سال‌هاست که مربیان ما با توهین به شعور مخاطب و بیننده، رویاهایشان را به عنوان آنچه در زمین رخ داده در کنفرانس بعد بازی به خورد مخاطب می دهند و زمین و زمان را مقصر ناکامی می‌دانند جز خودشان!
اما سهراب بختیاری‌زاده این کار را نکرد. در حالی که نمایش تیم او در هفته‌های گذشته تحسین همگان را برانگیخته بود و می‌توانست از حضور ۳ ملی پوش در تیم امید و ۳ ملی پوش در فیفادی، به عنوان دلیل نبردن در کنار حاشیه‌ها و مشکلات آسانی و در نهایت تاثیری که وقفه روی روند پیشرفت تیم‌ها می‌اندازد، نام ببرد اما حاضر نشد بهانه جویی کند.
او با تایید نظر کارشناسان، هواداران تیمش را به آینده استقلال امیدوار کرد. اینکه استقلال خیلی زود دوباره همان تیم هجومی هفته‌های اول خواهد شد. شرط اول موفقیت، پیشرفت و بهبود شرایط این است که شما حقیقت را بپذیرید! سهراب پذیرفت که ترس و احتیاط او دلیل ناکامی تیمش بوده و اگرچه این بازی تمام شد، اما در بازی‌های بعد او می‌تواند امتیازات را جمع کند.
