هر نفس که قدمی به پایان دو ابر اسطوره فوتبال نزدیک‌تر می‌شویم، در حقیقت یک قدم از تحقق یک آرزوی بزرگ مشترک بین تمام دوستداران فوتبال در همه دنیا دورتر می‌شویم. آرزوی دیدن رونالدو و مسی در یک تیم، حتی شده در یک بازی!
تقدیر در همه چیز این دو ابر ستاره را به هم گره زده است، از رقابت بر سر توپ طلا تا رکوردهایی که در این دو دهه می‌شکستند، از ۶ جام جهانی همزمان تا ال کلاسیکو و سال‌ها جنگیدن در لالیگا و لیگ قهرمانان.
رونالدو و مسی در کنار تمام آنچه به فوتبال دنیا هدیه دادند، تغییر در پست تهاجمی بازی در کناره‌ها را نیز از خود به یادگار گذاشتند. تا آن زمان بازیکنان راست پا در راست و چپ پا در سمت چپ بازی می‌کردند تا قدرت ارسال داسته باشند اما این دو، قابلیت به تو زدن و گلزنی را دلیلی بر تغییر پست و بازی در منطقه مخالف تعریف کردند.
از همان روزهای نخست و با توجه به حضور آنها در دو کناره این امکان وجود داشت که دو ابر ستاره را در یک تیم ببینیم. بعد رئال و بارسا، با ظهور میلیاردرهای چینی و قراردادهای غول‌های اسپانسری، سپس لیگ عربستان و آمریکا، اما در تمام این دو دهه هرگز آنها کنار هم دیده نشدند، چون دو پادشاه در یک رختکن جا نمی‌شود!
دیدیم که در سال‌های بازنشستگی نیز آنها دو مسیر جداگانه را انتخاب کردند، چون دیگر در یک کشور یا یک قاره هم جا نمی‌شدند. در این سال‌ها تعداد اماکنی که همزمان رونالدو و مسی را کنار هم داشت، به انگشتان دو دست نرسید. به این ترتیب تکرار یک رویا به حسرت برای نسل فعلی تبدیل شد.
در دهه ۸۰ میلادی میشل پلاتینی و دیگو مارادونا به نمایندگی از همین دو قاره اروپا و آمریکای جنوبی، در کالچو سمبل و نماد دو سبک فوتبال بودند. فوتبال ذاتی خیابانی و مبتنی بر استعداد دیگو و نمایش پرورش یافته باشگاهی درخشان در پلاتینی.
این دو در یک بازی خیریه و با وجودی که هر دو در یک پست شماره ۱۰ پشت مهاجم بازی می‌کردند، به میدان رفتند که از آن مسابقه خاطره‌ای فرا فوتبالی به جا مانده است. شعار روی پیراهن تیمی که پلاتینی و مارادونا را با هم داشت، نه به مواد مخدر و نه به پولشویی و فساد مالی بود و دیدیم که در مسیر سرنوشت، مارادونا مقهور مواد شد و پلاتینی قربانی پولشویی!
این هفته فوتبال دنیا مثل این دو دهه در اختیار دو ابر ستاره بود. خداحافظی مسی از بازی ملی و قهر رونالدو از اردوی پرتغال، هر دو دوباره اعلام کردند به قرارداد خود تا ۲۰۲۸ پایبند هستند و قطعاً آن زمان دیگر مجالی برای همبازی شدن در یک تیم رسمی نیست، پس می‌ماند یک بازی دوستانه.
نمی‌دانیم چه کسی یا به چه بهانه، اصلاً می‌تواند یا نه، اما به بهانه دیگر ندیدن مسی در پیراهن آلبی سلسته بار دیگر این آرزو تکرار شد که کاش برای یک بار هم که شده، در یک بازی دو ابر ستاره را کنار هم ببینیم. آنها مشکل مارادونا و پلاتینی را هم ندارند که هر دو شماره ۱۰ را در تیم ملی و باشگاهی به تن می‌کردند!
