به گزارش "ورزش سه"، دومین سال حضور روبرتو پیاتزا در تیم ملی والیبال ایران به پایان رسید. این سرمربی ایتالیایی در تابستان امسال روزهای پر فراز و نشیبی را با ایران پشت سر گذاشت؛ از ناکامی بزرگ در لیگ ملت‌ها تا عدم قهرمانی در آسیا و کسب سهمیه المپیک تا در نهایت کسب مدال طلای بازی‌های ناگویا. همه این کارنامه باعث شده آینده مرد ایتالیایی در ایران با اما و اگر روبرو شود اما به نظر می‌رسد خود او نظر دیگری دارد.
سرمربی تیم ملی ایران درباره آینده والیبال ایران گفت: حالا پایان فصل دوم است. درباره آینده باید بنشینیم و بفهمیم چه می‌خواهیم انجام دهیم، چون احساس می‌کنم همان مسیر قبلی را طی می‌کنیم و در ۲۰ سال گذشته اتفاقی نیفتاده است؛ هیچ اتفاقی. ما قبلاً درباره نسل طلایی صحبت کرده‌ایم. می‌توانید آن را نسل طلایی بنامید، برای من مهم نیست. من توضیح می‌دهم چرا از نظر من این شرایط متفاوت است.
پیاتزا ادامه داد: باید ایتالیا را مثال بزنیم و حالا باید لهستان را مثال بزنیم که تقریباً در هر تورنمنتی همیشه قهرمان می‌شود. من می‌دانم آن نسل، نسلی بود که قدرت والیبال ایران را به جهان نشان داد و این یک مسیر است، اما مسیر دیگر، مسیر داخل زمین و مسیر بازی است. باید بتوانیم هر روز کمی بهتر بازی کنیم. برای من قدم اصلی این است که تمرین را مثل مسابقه انجام دهیم و در حال حاضر قادر به انجام این کار نیستیم. با بازیکنان، مربیان و برخی دیگر از مربیان صحبت می‌کنم و می‌دانم که حمایت وجود دارد، اما باید بتوانیم این ذهنیت را تغییر دهیم.
سرمربی تیم ملی ایران درباره ضرورت تصمیم‌گیری برای آینده گفت: برای آینده باید تصمیم بگیریم. باید بنشینیم و درباره آینده صحبت کنیم. واقعاً باید چیزی را تغییر دهیم، در غیر این صورت رسیدن به هدف در لس‌آنجلس با این شرایط امکان‌پذیر نیست.
پیاتزا در ادامه خطاب به مردم و هواداران گفت: پیام من برای مردم و هواداران همیشه برای من پیام خاصی است، چون همیشه برای آنها سلامتی و صلح آرزو می‌کنم. ما به صلح در جهان نیاز داریم و به چیز دیگری نیاز نداریم. صلح!
وی ادامه داد: این جهان فوق‌العاده است. من زیاد سفر می‌کنم و عاشق سفر کردن هستم، اما می‌دانم که برای کشور شما سفر کردن چندان آسان نیست. اگر همه کشورها در صلح زندگی کنند، هیچ مشکلی وجود ندارد. می‌توانیم مرزها را باز کنیم و مشکلی وجود نخواهد داشت. این نظر شخصی من است. من آدمی نیستم که زیاد دعا کند، اصلاً، اما همیشه مثبت فکر می‌کنم و امیدوارم که دیر یا زود به این هدف برسید، برای مردم و برای کشور، برای همه.
