یکی از عجیب‌ترین بخش‌های ماجرای تمدید قرارداد امیر قلعه‌نویی که در برنامه فوتبال برتر مطرح شد، نحوه حضور سرمربی تیم ملی در جلسه هیئت‌رئیسه فدراسیون بود؛ جلسه‌ای که قرار بود درباره ادامه همکاری با سرمربی تیم ملی و آینده این تیم تصمیم‌گیری شود، اما در نهایت بیشتر شبیه یک جلسه یک‌طرفه به نظر رسید.
قلعه‌نویی به همراه سعید الهویی، دستیارش، در جلسه هیئت‌رئیسه حاضر شدند و توضیحات فنی و غیرفنی خود را ارائه کردند، اما نکته عجیب اینجاست که بلافاصله پس از ارائه توضیحات، جلسه را ترک کردند. یعنی اعضای هیئت‌رئیسه عملاً فرصت پیدا نکردند درباره عملکرد تیم ملی، ناکامی در جام جهانی، نتایج اخیر، برنامه آینده، جوان‌گرایی، تغییر نسل و ده‌ها موضوع مهم دیگر از سرمربی تیم ملی توضیح بخواهند.
قاعدتاً اگر قرار است درباره تمدید قرارداد سرمربی تیم ملی تصمیم‌گیری شود، این اعضای هیئت‌رئیسه هستند که باید سؤال بپرسند، عملکرد را بررسی کنند و درباره آینده تیم ملی پاسخ بخواهند؛ نه اینکه سرمربی و دستیارش توضیحات خود را ارائه کنند و بلافاصله جلسه را ترک کنند.
اگر روایت مطرح‌شده در فوتبال برتر دقیق باشد، این اتفاق یک سؤال جدی ایجاد می‌کند؛ آیا ۱۱ عضو هیئت‌رئیسه حتی توان یا امکان سؤال‌کردن از سرمربی تیم ملی را هم ندارند؟ اگر اعضای هیئت‌رئیسه نتوانند درباره ناکامی‌های گذشته و برنامه آینده از قلعه‌نویی توضیح بخواهند، پس دقیقاً چه کسی قرار است عملکرد سرمربی تیم ملی را ارزیابی کند؟
این دیگر فقط بحث امیر قلعه‌نویی نیست؛ مسئله جایگاه و اختیار هیئت‌رئیسه فدراسیون است. وقتی سرمربی تیم ملی می‌تواند در جلسه حاضر شود، توضیحاتش را ارائه کند و پیش از آنکه با پرسش‌های جدی اعضای هیئت‌رئیسه مواجه شود، جلسه را ترک کند، طبیعی است که این تصور شکل بگیرد که در ساختار فعلی، سرمربی تیم ملی عملاً دست بالا را دارد و فدراسیون نشین ها توان و جرات بازخواست سرمربی تیم ملی را ندارند.
در چنین شرایطی، وقتی منتقدان و مخالفان قلعه‌نویی با ادبیاتی تند از جمله «وطن‌فروش» خطاب می‌شوند و هم‌زمان حتی اعضای هیئت‌رئیسه نیز ظاهراً امکان مطالبه پاسخ از سرمربی را ندارند، نمی‌توان نسبت به آینده تیم ملی خوش‌بین بود.
تیمی که باید بعد از ناکامی‌ها مورد ارزیابی جدی قرار بگیرد، نیازمند پاسخ‌گویی، برنامه روشن برای جوان‌گرایی و تغییر نسل و اصلاح نقاط ضعف است؛ نه اینکه تصمیم مهمی مانند تمدید قرارداد، بدون یک پرسش‌وپاسخ جدی با سرمربی دنبال شود.
با این مدل تصمیم‌گیری و چنین سطحی از اختیار برای سرمربی تیم ملی، نگرانی درباره آینده دیگر بدبینی نیست؛ وقتی قرار است همان مسیر با همان افراد و همان رویکرد ادامه پیدا کند، نتیجه را هم می‌توان از همین حالا حدس زد.
