علی خطیر و حجت کریمی، دو عضو هیئت‌رئیسه فدراسیون فوتبال، در شرایطی به شکل حضوری و تلفنی مقابل دوربین تلویزیون قرار گرفتند که گفت‌وگوی آنها خیلی زود به یک جدال لفظی شدید تبدیل شد؛ جدالی که در آن اتهام‌های متقابل مطرح شد و بحث از مسائل مدیریتی فوتبال به موضوعات شخصی نیز کشیده شد. اتفاقی که بازتاب گسترده‌ای پیدا کرد و حتی برخی رسانه‌ها آن را نشانه‌ای از بحران مدیریتی در فوتبال ایران دانستند.
اما سؤال مهم‌تر این است که چرا باید خروجی حضور اعضای هیئت‌رئیسه فدراسیون در یک برنامه زنده تلویزیونی، چنین صحنه‌ای باشد؟ اگر هدف، نشان دادن «پویایی» فدراسیون است، آیا پویایی باید در دعوا و افشاگری میان اعضای هیئت‌رئیسه دیده شود یا در تصمیم‌های روشن، برنامه‌های اجرایی و پاسخگویی درباره عملکرد فوتبال ایران؟
منتقدان: تغییر باید از رأس فدراسیون آغاز شود
منتقدان فوتبال معتقدند اگر قرار است تغییری برای پویاتر شدن فوتبال ایران اتفاق بیفتد، این تغییر باید از رأس فدراسیون آغاز شود.
از نگاه کارشناسان استخوان خرد کرده فوتبالی، وقتی رئیس فدراسیون مسئولیت اصلی ساختار مدیریتی را برعهده دارد، طبیعی است که بخش قابل توجهی از انتقادها متوجه مهدی تاج باشد؛ با این حال، در اتفاقات اخیر بیشتر نام اعضای هیئت‌رئیسه و مدیران زیرمجموعه مطرح شده و شخص رئیس فدراسیون کمتر در مرکز این مناقشه قرار گرفته است.
تاج؛ غایب بزرگ دعوای مدیران
در واقع، اتفاقات «فوتبال برتر» این پرسش را ایجاد کرده که آیا اختلاف میان اعضای هیئت‌رئیسه، مسئله اصلی فوتبال ایران است یا اینکه باید ریشه این اختلافات را در ساختار مدیریتی بالاتر جست‌وجو کرد؟ اگر اعضای هیئت‌رئیسه‌ای که باید در جلسات رسمی درباره مهم‌ترین مسائل فوتبال تصمیم بگیرند، روی آنتن زنده تلویزیون یکدیگر را متهم می‌کنند، افکار عمومی حق دارد بپرسد در جلسات هیئت‌رئیسه چه می‌گذرد و مسئولیت مدیریت این مجموعه بر عهده چه کسی است.
نکته قابل توجه اینکه این برنامه تنها به دعوای خطیر و کریمی محدود نماند و انتقاد از عملکرد فدراسیون نیز در بخش‌های مختلف آن مطرح شد. حتی علی تاجرنیا، رئیس هیئت‌مدیره استقلال، در واکنش به این اتفاقات درباره معیارهای انتخاب مدیران در فوتبال ایران موضع گرفت.
حالا توپ در زمین مهدی تاج است
حالا توپ در زمین مهدی تاج است. اگر قرار است از «فدراسیون پویا» صحبت شود، شاید بهتر باشد به جای نمایش اختلاف مدیران در تلویزیون، درباره خروجی این پویایی حرف زده شود؛ اینکه این ساختار مدیریتی چه برنامه‌ای برای فوتبال ایران دارد، چه دستاوردی داشته و چرا اختلاف‌های درونی آن به جای اتاق جلسات، سر از آنتن زنده تلویزیون درمی‌آورد.
شاید مهم‌ترین سؤال همین باشد: چرا مهدی تاج سعی می کند خودش را با سپر کردن امثال خطیر و کریمی پنهان کند در حالی که اصل انتقادات متوجه خودش است.
اگر این فدراسیون واقعاً پویاست، چرا نشانه‌های این پویایی بیشتر در دعوای مدیران دیده می‌شود تا در خروجی فوتبال ایران؟ تیم امید، تیم ملی بزرگسالان و... !
