به گزارش ورزش سه، تیم ملی پرتغال در غیاب اسطوره جنجالی خود به سرعت به یک هارمونی تماشایی رسید و هواداران را به آینده پسارونالدو امیدوار کرد.
پرتغال برای اولین بار پس از خروج پرسرصدا و جنجالی کریستیانو رونالدو از اردوی تیم ملی، در خانه به میدان رفت. ورزشگاه دراگائو در شهر پورتو میزبان نبرد با نروژ قدرتمندی بود که در جام جهانی تا مراحلی بالاتر از پرتغال پیش رفته بود.
در این بازی خانگی آیا کسی روی سکوها به غیبت اسطوره بزرگ اعتراض کرد؟ آیا کسی بابت رفتار با شماره هفت و فرار او با جت شخصی‌اش ابراز تاسف کرد؟ آیا کسی نگران بود که بدون رونالدو، آن طور که خواهر کریستیانو ادعا کرده بود پرتغال به دوران تاریک و معمولی گذشته برگردد ؟
پاسخ همه این سوالات یک نه بزرگ است. برعکس، سکوها تمام مدت تیم را به جلو هل دادند و وقتی فرانسیسکو کونسیسائو در دقایق پایانی اخراج شد و تیم باید از پیروزی دو بر یک دفاع می‌کرد، حمایت‌ها به اوج رسید. شاید بعضی‌ها بگویند چون بازی در پورتو بود تنشی ایجاد نشد و اگر مسابقه در لیسبون برگزار می‌شد شرایط فرق می‌کرد، اما واقعیت چیز دیگری است. می‌دانید که رونالدو فوتبالش را از اسپورتینگ لیسبون شروع کرد و بعد به منچستریونایتد رفت و به همین علت در لیسون بیشتر از پورتو محبوب است یا دست کم اینطور ادعا می‌شود.
ولی نه، دلیل اصلی آرامش سکوها این است که هواداران با چشم خود می‌بینند تیم بدون کریستیانو افت نکرده است. برعکس، تیم شکوفا شده و وقتی به جای نه نفر (بدون احتساب دروازه‌بان و کریس رونالدو) ده بازیکن در جریان بازی فعال و درگیر هستند، تصویر کلی تماشایی‌تر و منسجم‌تر به نظر می‌رسد. مهم‌تر از همه اینکه نتیجه هم به دست می‌آید و وقتی این نتیجه با یک نمایش چشم‌نواز همراه باشد، دیگر جای هیچ گلایه‌ای باقی نمی‌ماند.
هرچند پرتغال تا اینجا فقط سه بازی بدون کریستیانو انجام داده و این یک نمونه آماری کوچک است، اما تا پیش از این چنین فرصتی وجود نداشت و هیچکس نمی‌توانست حتی برای یک بازی هم شده پرتغال را بدون کریستیانو ببیند. رونالدو همیشه بود و به خصوص در سالهای اخیر تقریبا هیچ مسابقه‌ای را از دست نمی‌داد. حالا او نیست و پرتغال در بالاترین سطح لیگ ملت‌ها، در سه بازی مقابل نروژ در اسلو، دانمارک و دوباره نروژ در خانه، هر 9 امتیاز ممکن را دشت کرده است.
البته نباید از درخشش گونسالو راموس گذشت. بازیکنی که در نوک پیکان خط حمله به معنای واقعی کلمه جای خالی رونالدو را پر کرده و در هر سه مسابقه اخیر موفق به گلزنی شده است. او مقابل دانمارک پایه‌گذار گل خودش شد؛ با یک پاس عالی در میانه میدان استارت زد و در نهایت با یک ضربه نوک‌پای هوشمندانه کار را تمام کرد. راموس برخلاف کریستیانو، فقط در محوطه جریمه حبس نمی‌شود؛ او مدام در حرکت است و هم‌تیمی‌ها همیشه می‌توانند او را در جریان بازی درگیر کنند.
از طرف دیگر ژائو فلیکس هم انگار دوباره متولد شده است. او از زمان درخشش بی‌نظیرش در بنفیکا در سال ۲۰۱۹ تا این حد باانگیزه و رها بازی نکرده بود. فلیکس در بازی با ولز که رونالدو هنوز در ترکیب بود گل پیروزی را زد، اما در دو بازی بعدی هم درخشید. او در اسلو گل زد، در پورتو به راموس پاس گل داد و مقابل دانمارک هم به عنوان یار تعویضی گلزنی کرد.
فلیکس حالا باید به اردوی النصر برگردد و کریستیانو آنجا منتظر اوست. تصور اینکه در اولین ملاقات این دو چه حرفهایی رد و بدل می‌شود واقعا جذاب است. آیا نامی از ژرژ ژسوس به میان خواهد آمد و اگر جواب بله است، چه کسی سر صحبت را باز می‌کند؟
حقیقت این است که قهرمان اصلی این روزهای تیم ملی پرتغال نه راموس است، نه فلیکس و نه ستاره‌هایی مثل برونو فرناندز و ویتینیا. ژرژ ژسوس مرد اول این تحول بزرگ است. او پس از خروج رونالدو در یک جهنم واقعی گیر افتاده بود. هرچند ژسوس کاپیتان را بیرون نکرده بود، اما اگر تیم نتیجه نمی‌گرفت، همه تیغ‌های انتقاد بلافاصله به سمت او نشانه می‌رفت.
اما تیم ژسوس نتیجه گرفت، آن هم با یک فوتبال چشم‌نواز. این نمایش‌ها تضاد عجیبی با بازی‌های کسل‌کننده و بن‌بست تاکتیکی پرتغال در جام جهانی تحت هدایت روبرتو مارتینز دارد. مارتینز در جام جهانی تمام تخم‌مرغ‌هایش را در سبد رونالدو گذاشت، اما در نهایت نه بازی زیبایی ارائه داد و نه نتیجه گرفت.
ژسوس همچنان با احترام درباره رونالدو صحبت می‌کند و کسی منکر افتخارات تاریخی او نیست. اما کریستیانو اردو را ترک کرده و قول داده به زودی حقایق را بگوید. در همین فاصله، تیم با سرعت عجیبی خودش را پیدا کرده است؛ تحولی که بین بازی با ولز تا نبرد با نروژ تنها سه روز زمان برد.
لیگ ملت‌ها برای رونالدو تورنمنت محبوبی است و او سابقه دو قهرمانی در آن را دارد. اما پرتغال امروز در مسیر جدیدی افتاده که به نظر می‌رسد شانس موفقیتش بدون حضور کاپیتان بالاتر از زمان حضور اوست. رونالدو می‌تواند تا هر زمان که بخواهد با این واقعیت مخالفت کند، اما کسانی که بازی‌های اخیر پرتغال را دیده‌اند، با او هم‌عقیده نخواهند بود.
