به گزارش ورزش سه، فوتبال دنیا پر است از داستانهای تلخ پدیده‌هایی که یک قدمی قله پیش رفتند اما ناگهان از مسیر خارج شدند و به قعر افتادند؛ ولی ماجرای گونزالو اولید آپازا آنقدر تلخ است که واقعا نمی‌شود نظیری برایش پیدا کرد. بازیکنی که روزگاری در یک زمین فوتبال با لیونل مسی و دیگو مارادونا تنه به تنه می‌شد و هم‌اتاقی امیلیانو مارتینز بود، قبل از اینکه ستاره شود و به پول برسد فوتبال حرفه‌ای را بوسید و کنار گذاشت و حالا خرج زندگی‌اش را از توزیع کپسول گاز، سیب‌زمینی و پیاز درمی‌آورد.
گونزالو از ۱۲ سالگی وارد آکادمی نامدار ریورپلاته شد. او در تیم رویایی متولدین ۱۹۹۲ این باشگاه کنار چهره‌هایی مثل اریک لاملا، لئاندرو گونزالس پیرز و رودریگو ری به میدان می‌‌رفت؛ نسلی طلایی که پنج عنوان قهرمانی در رده‌های پایه درو کرد.
درخشش او که هافبک واقعا مستعدی بود درهای تیمهای ملی پایه آرژانتین را به رویش باز کرد. گونزالو اولین بار توسط اوبالدو فیلول به تیم ملی دعوت شد و پله‌پله تا رده‌های زیر ۱۵، زیر ۱۷ و زیر ۲۰ سال بالا رفت. در رقابت‌های قهرمانی آمریکای جنوبی و جام جهانی نوجوانان ۲۰۰۹، دیبو مارتینز سنگربان تیم و هم‌تیمی او بود. آپازا درباره روزهای هم‌نشینی با گلر مشهور آرژانتین می‌گوید: «دیبو دقیقاً همان اعتمادبه‌نفسی را داشت که امروز می‌بینید. اصلاً برایم عجیب نیست که او به این همه افتخارات بزرگ در فوتبال دنیا رسیده است.»
اوج دوران ورزشی گونزالو پیش از جام جهانی نوجوانان در نیجریه بود. تیم ملی نوجوانان آرژانتین در یک بازی به اردوی تیم بزرگسالان آرژانتین دعوت شدند تا نقش حریف تمرینی تیم ملی را بازی کنند. می‌دانید سرمربی آن تیم که بود؟ دیه‌گو مارادونا.
آپازا درباره آن روزهای رویایی می‌گوید: «چهارشنبه‌ها با تیم بزرگسالان بازی می‌کردیم؛ خودِ دیگو وسط زمین سوت به دست داوری می‌کرد و ما روبه‌روی مسی و تمام ستاره‌های بزرگ می‌دویدیم. همه‌چیز مثل خواب و رویا بود. دوست داشتم وسط تمرین بدوم و مارادونا را بغل کنم؛ باید یکی من را نیشگون می‌گرفت تا باورم شود این واقعیت است. مسی با نصف زورش بازی می‌کرد اما جوری به نظر می‌رسید که انگار صددرصد توانش را به کار گرفته است.»
اما درهای تیم اصلی ریورپلاته هیچ‌وقت به روی او باز نشد. آپازا برای فرار از سکونشینی راهی دسته‌های پایین‌تر شد؛ دورانی کابوس‌‌وار در تیم‌هایی مثل دپورتیوو مرلو و دفنسورس د بلگرانو. خودش می‌گوید: «از یکی از ثروتمندترین باشگاه‌های قاره به تیمی رفتم که حتی لباس مناسب تمرین و آب گرم برای دوش گرفتن نداشت.»
در سپتامبر ۲۰۱۴ و در ۲۲ سالگی، کاسه صبر آپازا لبریز شد. بعد از یک بازی در لیگ دسته سه، او تلفن را برداشت، به پدرش زنگ زد و گفت دیگر حاضر نیست ادامه دهد: «دیگر از فوتبال لذت نمی‌بردم؛ همین که سوت پایان تمرین زده می‌شد فقط می‌خواستم هرچه سریع‌تر فرار کنم و به خانه برسم.»
او بلافاصله از فوتبال حرفه‌ای کنار کشید. کارش را از ساعت پنج صبح و با جابه‌جا کردن کپسول‌های سنگین گاز به همراه یکی از دوستانش شروع کرد و تازه فهمید که دنیای بیرون از فوتبال هم به اندازه این ورزش بی‌رحم است. آپازا مدتی بعد با پس‌اندازهای دوران فوتبال، یک وانت خرید و به کسب‌وکار خانوادگی پیوست. گونزالو حالا مسئول پخش سیب‌زمینی، پیاز و سبزیجات به مغازه‌ها و رستوران‌های شهر است و می‌گوید: «من فوتبال بازی کردن را رها نکردم، بلکه از حرفه‌ای دنبال کردنش گذشتم و امروز، آرام‌ترین روزهای زندگی‌ام را تجربه می‌کنم.»
