باشگاه خبرنگاران جوان- بیستمین دوه بازی‌های آسیایی تمام شد، با تمام کم و کاستی‌ها و اتفاقات خوب و بدش. آنچه در این دوره از بازی‌های آسیایی بیشتر به چشم آمد و سر و صدا کرد، شرایط خاص میزبانی بود. ژاپنی‌ها که بعد از ۳۲ سال مجدداً میزبان بازی‌های آسیایی شده بودند، این دوره از بازی‌ها را فقط صرفاً برگزار کردند و از همان ابتدا به میزبانی‌شان انتقاداتی وارد می‌آمد.
تا پیش از آنکه بازی‌ها برگزار شود، در مورد محل اقامت ورزشکاران، مربیان، کادر همراه، خبرنگاران و ... ابهاماتی مطرح شده بود. ژاپنی‌ها، چون برای برگزاری این دوره از بازی‌ها دهکده‌ای نساخته بودند، ناچار شدند، برای اقامت ورزشکاران از حداکثر توان میزبانی خود استفاده کنند و در این راه علاوه بر تمامی هتل‌ها، حتی از پتانسیل کشتی کروز هم بهره بردند. به اینها البته باید احداث سازه‌های کانتینری و پیش ساخته را هم اضافه کرد که کارگشا نبود.
با وجود تمام تدابیری که میزبان اندیشده بود، اما از همان ابتدا صدای اعتراض ورزشکاران بلند شد. تعدادی از ورزشکاران از کوچکی تخت‌خواب‌شان گلایه داشتند، گروهی دیگر از امکانات اندک محل اقامت‌شان. با ورود رسمی به زمان برگزاری مسابقات اعتراضات بیشتر و بیشتر شد، در این بین حتی شستن لباس‌ها هم برای ورزشکاران معضل شده بود و صف‌هایی بلند و بالا برای شستشوی لباس‌های ورزشکاران تشکیل می‌شد. بسیاری از کشور‌ها برای حل این مشکل تصمیم به تغییر محل اقامت ورزشکاران خود گرفتند.
ژاپنی‌ها که ظاهراً تنها خواهان برگزاری مسابقات با هر شیوه‌ای بودند، صرفه‌جویی را در دستور کار قرار داده و حتی برای حمل‌ونقل ورزشکاران، همراهان تیم‌ها و خبرنگاران حداقل‌ها را در نظر گرفته بودند. شاید تنها شانس خبرنگاران میهمان در ژاپن این بود که ناگویا به مانند دیگر شهر‌های این کشور خطوط متروی خوبی داشت، وگرنه برای جابه‌جایی در شهر با مشکلات جدی مواجه می‌شدند.
همین حمل‌ونقل حداقلی هم صدای برخی تیم‌ها و ورزشکاران را درآورده بود. برای مثال تیم فوتبال کره جنوبی برای برگزاری مسابقه‌اش به استادیوم بیسبال برده می‌شد و تیم بسکتبال این کشور یک جلسه تمرینی‌اش را به دلیل اشتباه راننده اتوبوس در یافتن محل تمرین از دست می‌داد. در برخی موارد حتی دیده شد که لوکیشن و محل برگزاری مسابقات هم اشتباه درج می‌شد که همین مسئله سردرگمی میهمانان اعم از ورزشکاران و خبرنگاران را به دنبال داشت.
ناگویا که مرکز استان آیچی و چهارمین شهر بزرگ ژاپن است، ظاهراً به اندازه کافی ورزشگاه برای برگزاری مسابقات نداشت و مسابقات برخی رشته‌ها مثل فوتبال در ورزشگاه‌هایی برگزار می‌شد که بیشتر شبیه زمین تمرین بودند تا زمین برگزاری یک مسابقه رسمی.
در این بین آب و هوای خاص ناگویا هم در امر برگزاری مسابقات مشکل‌ساز شده بود. تعویق چند باره برخی مواد مسابقات دوومیدانی، مشکلاتی که لغزندگی پیست برای گروهی از ورزشکاران این رشته به وجود آورد، لغو مسابقات سوارکاری به دلیل بارش شدید باران، تغییر زمان برگزاری مسابقات روئینگ به دلیل شرایط نامساعد جوی، تعویق چندباره مسابقات قایقرانی بادبانی و لغو مسابقات کراس کانتری و ... چند نمونه از مشکلاتی است که وضعیت آب و هوایی ناگویا در امر برگزاری رقابت‌ها به وجود آورد.
ژاپنی‌ها برای یک میزبانی ضعیف از هیچ چیز دریغ نکردند! بار‌ها در بازی‌های آسیایی ناگویا دیده شد که سرود کشور‌ها در زمان اهدای مدال اشتباه پخش شد و همین مسئله اعتراض ورزشکاران و کاروان‌های اعزامی مختلف را به دنبال داشت. علاوه بر این اشتباهات، گاهی سرود‌های ملی کشور‌ها نصف و نیمه پخش می‌شد تا جایی که برخی ورزشکاران همچنان روی سکو می‌ماندند و سرود کشورشان را می‌خواندند.
بازی‌های آسیایی ناگویا تمام شد و همانطور که از مراسم افتتاحیه آن بر می‌آمد این دوره از مسابقات از نظر میزبانی یکی از دوره‌های کم فروغ بازی‌های آسیایی بود. از این به بعد کمتر کسی در آسیا شاید ناگویا را به خاطر میزبانی‌اش در بیستمین دوره بازی‌های آسیایی به یاد آورد و اشتهار ناگویا بماند به اینکه یکی از بزرگ‌ترین بندرگاه‌های ژاپن است.
