چرا قلعه نویی و رفقا باید از پیاتزا یاد بگیرند؟!

جام جم آنلاین - شاگردان روبرتو پیاتزا در فینال برابر ژاپن به پیروزی رسیدند تا ایران برای چهارمین دوره متوالی قهرمان والیبال مردان بازی‌های آسیایی شود.
البته اهمیت این قهرمانی فقط به مدال طلا و نتیجه دیدار فینال محدود نمی‌شود. اتفاق مهم‌تر ترکیبی بود که پیاتزا برای حضور در ناگویا انتخاب کرد. سرمربی ایتالیایی می‌توانست برای رسیدن به مدال طلا سراغ مجموعه‌ای از بازیکنان باتجربه و شناخته‌شده برود، اما تصمیم گرفت بخش مهمی از ترکیب خود را به بازیکنان جوان اختصاص دهد.
میانگین سنی تیم ایران در این رقابت‌ها حدود ۲۳ سال بود. بازیکنانی که شاید هنوز تجربه حضور طولانی در بالاترین سطح والیبال جهان را نداشتند در یک میدان مهم آسیایی فرصت پیدا کردند با فشار مسابقه و مسئولیت بازی برای تیم ملی بزرگسالان روبه‌رو شوند.
پیاتزا البته تیمی کاملاً متشکل از بازیکنان کم‌سن‌وسال را به ناگویا نبرد. چند بازیکن باتجربه‌تر هم در ترکیب حضور داشتند تا کنار جوان‌ها قرار بگیرند. همین ترکیب باعث شد ایران هم از انرژی نسل جدید استفاده کند و هم در لحظات حساس مسابقات از تجربه بازیکنان قدیمی‌تر بهره ببرد.
پیاتزای ایتالیایی که تاثیرگذاری خوبی روی تیم ملی داشته می‌تواند الگوی خوبی برای فوتبال باشد؟ اما حالا چرا؟ چرا که قلعه نویی نه تنها به جوانگرایی که به مسن گرایی اعتقاد دارد!
اینجا جایی است که مقایسه والیبال و فوتبال ایران جذاب می‌شود. هیچ‌کس نمی‌گوید تیم ملی فوتبال باید یکباره تمام بازیکنان باتجربه خود را کنار بگذارد و با یک تیم کاملاً جوان وارد مسابقات شود، اما کار تیم ملی فوتبال ایران به معنای واقعی از این حرف‌ها گذشته است. تیم ایران حتی دیگر تیمی نیست که مجموعه‌ای از بازیکنان جوان و با تجربه باشد بلکه تیمی تماما مسن و پا به سن گذاشته است.
چرا وقتی یک مربی خارجی در والیبال می‌تواند به بازیکنان جوان اعتماد کند و آنها را در یک تورنمنت مهم آسیایی به میدان بفرستد فوتبال ایران همچنان با احتیاط بیشتری سراغ جوان‌ها می‌رود؟
تیم ملی فوتبال ایران بازیکنان جوان مستعد کم ندارد. مسئله اصلی فرصت است. بازیکن ۲۰ یا ۲۱ ساله زمانی تبدیل به مهره قابل اتکا برای تیم ملی می‌شود که قبل از رسیدن به مسابقات بزرگ فرصت حضور در همین میدان‌ها را پیدا کرده باشد. اگر قرار باشد جوان‌ها همیشه پشت سر بازیکنان باتجربه منتظر بمانند ممکن است وقتی نوبت آنها برسد دیگر همان بازیکن جوان و پرانرژی نباشند، دقیقا همان اتفاقی که در فوتبال افتاد.
پیاتزا یک تصمیم ساده گرفت؛ به نسل بعدی والیبال ایران اعتماد کرد و اجازه داد بازیکنان جوان در یک تورنمنت مهم تجربه کسب کنند. نتیجه هم چیزی نبود که بتوان آن را نادیده گرفت. ایران قهرمان شد و بازیکنان جوان این تیم هم تجربه‌ای به دست آوردند که در ادامه مسیر ملی آنها ارزش زیادی خواهد داشت.
حالا بد نیست فدراسیون فوتبال و امیر قلعه نویی هم به این مدل نگاه کنند. قرار نیست جوانگرایی به معنای حذف بازیکنان باتجربه باشد. قرار است بین تجربه و جوانی تعادل ایجاد شود و بازیکنانی که قرار است چند سال آینده ستون تیم ملی باشند از همین امروز فرصت حضور در مسابقات مهم را پیدا کنند.
والیبال ایران در ناگویا هم نتیجه گرفت و هم برای آینده سرمایه‌گذاری کرد. شاید این همان چیزی باشد که فوتبال ایران بیش از هر زمان دیگری به آن نیاز دارد.