در روزهای اخیر شایعاتی درباره برگزاری رقابت‌های جام حذفی در زمان فیفادی و بدون حضور بازیکنان ملی‌پوش مطرح شده بود؛ حتی گفته می‌شد پرسپولیس هم با این موضوع موافقت کرده است. حالا سخنگوی فدراسیون فوتبال اعلام کرده که در حال حاضر خبری از برگزاری جام حذفی نیست و این رقابت‌ها فعلاً در برنامه قرار ندارد.
اما این تصمیم، اگر قرار باشد به حذف یا کنار گذاشتن جام حذفی از برنامه فصل منجر شود، پر از سؤال و ابهام است. مگر می‌شود به بهانه جام ملت‌ها و فشردگی تقویم، یک جام رسمی را از برنامه خارج کرد؟ جامی که اتفاقاً یکی از سهمیه‌های فوتبال ایران در رقابت‌های آسیایی از مسیر همین مسابقات به دست می‌آید.
اصلاً جام حذفی مگر یک تورنمنت دلبخواهی است که هر وقت برنامه‌ها فشرده شد، تصمیم بگیرند برگزارش نکنند و هر وقت نشد، بگویند برگزار می کنیم. در کجای فوتبال حرفه‌ای دنیا برنامه‌ریزی به این شکل انجام می‌شود که برای حل مشکلات تقویم، صورت مسئله را پاک کنند؟
اگر تقویم فشرده است، راه‌حلش برنامه‌ریزی دقیق‌تر و تصمیم‌گیری حرفه‌ای‌تر است، نه حذف یک مسابقه رسمی که هم برای باشگاه‌ها اهمیت دارد و هم مستقیماً با سهمیه آسیایی فوتبال ایران ارتباط دارد.
سؤال بزرگ‌تر اما این است که اساساً چه کسانی برای فوتبال ایران تصمیم می‌گیرند؟ وقتی اتفاقات فوتبال ایران را در ماه‌های اخیر می‌بینیم و نتایج تیم‌های ملی در رده‌های مختلف را کنار این تصمیم‌ها می‌گذاریم، بیشتر از همیشه این سؤال مطرح می‌شود که تصمیم‌گیران فوتبال با چه نگاه و چه سطحی از شناخت نسبت به مسائل فوتبال، برای این فوتبال نسخه می‌پیچند.
مگر فوتبال «خانه خاله» است که هر کسی از راه رسید، برای خودش یک تصمیم بگیرد؛ امروز جامی را برگزار کنیم، فردا نکنیم، یک روز تقویم را عوض کنیم و روز دیگر صورت مسئله را پاک کنیم؟
فوتبال حرفه‌ای با تصمیم‌های لحظه‌ای و سلیقه‌ای اداره نمی‌شود. وقتی حتی درباره سرنوشت یکی از مسابقات رسمی فوتبال ایران چنین ابهام بزرگی وجود دارد، مشکل فقط جام حذفی نیست؛ مشکل، همان مدل مدیریتی و برنامه‌ریزی‌ای است که فوتبال ایران سال‌هاست از تبعاتش ضربه می‌خورد.
