یکی از عجیب‌ترین حرفهای امیر قلعه‌نویی بعد از دیدار با روسیه و نمایش ضعیف تیم ملی این بود: «از برخی بازیکنانی که به آن‌ها فضا دادیم اما نتوانستند آن‌چه مدنظر ما است انجام بدهند، در اردوهای بعدی استفاده نخواهیم کرد.»
این‌که اختیار با سرمربی تیم ملی است که چه بازیکنی را دعوت کند و چه بازیکنی را دعوت نکند، اصلا محل بحث نیست و طبیعتا قلعه‌نویی حق دارد بر اساس تشخیص فنی خودش بازیکنان را انتخاب کند، اما رسانه‌ای کردن این موضوع شاید لزومی نداشت؛ به‌خصوص بعد از دو نمایش ضعیف و دو شکست مقابل ازبکستان و روسیه. البته احتمالا سرمربی تیم ملی خواسته ذهن‌ها را به سمت دیگری ببرد و حواس‌ها را از نتایج ضعیف و بازی بد تیمش در این دو مسابقه پرت کند؛ این‌که به جای صحبت درباره عملکرد کلی تیم، توجهات به سمت چند بازیکنی برود که فرصت بازی گرفته‌اند اما از نگاه کادر فنی نتوانسته‌اند انتظارات را برآورده کنند.
حتی اگر فرض را بر این بگیریم که رسانه‌ای کردن این موضوع مشکلی نداشته و قلعه‌نویی کاملا درست گفته که «من انتظاراتی دارم و هیچ بازیکنی برای همیشه فرصت ندارد»، یک سوال جدی وجود دارد: انتظارات مردم کجای این معادلات شماست؟ بازیکن قرار است بابت اشتباهاتش پاسخگو باشد، اما خود شما تا کی قرار است فرصت داشته باشید؟ نمی‌شود یک بازیکن اشتباه کند و بلافاصله گفته شود دیگر دعوت نخواهد شد، اما وقتی تیم ملی در دو بازی متوالی ضعیف ظاهر می‌شود، دو شکست سنگین و ناامیدکننده به دست می‌آورد و مشکلات فنی تیم کاملا عیان است، همه‌چیز گردن بازیکنان انداخته شود و اشتباهات خودتان و دستیارانتان دیده نشود و حتی اشاره‌ای هم به مسئولیت کادر فنی نشود.
اگر قرار است بازیکنان بدانند فرصتشان دائمی نیست، این قاعده باید برای همه وجود داشته باشد؛ بازیکن، دستیار و سرمربی. این‌جا دیگر جایی نیست که بگویید با شخص من مشکل دارند، از من خوششان نمی‌آید یا منتقدان دنبال بهانه هستند. این‌جا بحث مطالبات به‌حق مردم است؛ مردمی که در بدترین شرایط پای کشورشان ایستادند و در اوج بی‌مهری‌ها و فشار خردکننده اقتصادی، هنوز دلخوش به فوتبال هستند و از تیم ملی انتظار دارند. البته اگر شما و دوستانتان اجازه بدهید.
فاصله‌ای که امروز بین مردم و تیم ملی ایجاد شده، شوخی نیست و نمی‌شود با چند جمله درباره بازیکنان و تهدید به کنار گذاشتن آن‌ها از کنارش عبور کرد. اگر قرار باشد این فاصله بیشتر شود، ممکن است به چاهی عمیق تبدیل شود که دیگر انتهایش معلوم نباشد. مردم حق دارند درباره عملکرد تیم ملی سوال داشته باشند، حق دارند از نمایش‌های ضعیف انتقاد کنند و حق دارند بدانند چرا برای بازیکنان فرصت محدود است، اما برای کادر فنی این فرصت ظاهرا پایان ندارد!
پاسخ به این مطالبه، حمله به بازیکنان یا منتقدان نیست؛ مسئولیت‌پذیری از سوی همه است، نه فقط آن‌هایی که به زمین می‌روند.
