به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک، حالا که احسان حاجصفی رکوردهای تیم ملی را یک به یک به نام خود زده است، باید برای یک پایان آبرومندانه آماده شود، پایانی که خودش بهتر از هر کسی زمان آن را میداند.
احسان حاجصفی مدتها از تیم ملی دور بود. به چه دلیل؟ سن و سال بالا؟ نه که اگر اینطور بود، شجاع خلیلزاده اصلاً نباید دعوت میشد. او بنا بر برخی ملاحظات از تیم ملی کنار گذاشته شد و بعد از بازگشت دوباره به لیگ ایران به تیم ملی دعوت شد. برای رفع مشکل تیم ملی در سمت چپ؟ برای پوشش نقطه ضعف تیم ملی در میانه میدان؟
هرچه بود و با هر توجیحی، احسان حاجصفی تیم ملی فوتبال ایران را در جام جهانی ۲۰۲۶ همراهی کرد. او که یکی از سه بازیکن برتر تاریخ فوتبال ایران در تعداد بازی ملی بود، در جام جهانی تا آستانه شکستن رکورد جواد نکونام پیش رفت، اما فرصت رکوردشکنی را پیدا نکرد.
او در جام جهانی یکی از بازیکنان متوسط تیم ملی بود و نتوانست انتظارات را برآورده کند. صحبت از این بود که دوباره به لیست سیاه برود و دعوت نشود، اما دوباره دعوت شد. چرا؟ دلیل قانعکنندهای برای آن پیدا نمیشود،، چون او همچنان بازیکنی متوسط در سپاهان بود و عملکردش در جام جهانی به آن اندازه دلچسب نبود که بتوان برای حضورش در لیست بعدی تیم ملی قید قطعیت آورد.
حاجصفی دوباره به تیم ملی دعوت شد تا این تیم را در دو بازی مقابل ازبکستان و روسیه همراهی کند. او ۶۵ دقیقه برای تیم ملی در مصاف با ازبکستان بازی کرد و در دقیقه ۲۷ دیدار مقابل روسیه به جای محمدمهدی محبی وارد زمین شد. در این دو بازی اگر حاجصفی نبود، چه اتفاقی میافتاد؟ یعنی تیم ملی به ازبکستان و روسیه نمیباخت؟ در دو بازی تیم ملی پنج گل نمیخورد؟
احسان حاجصفی با این وضعیتی که در دیدارهای اخیر داشته است، انگار فقط به تیم ملی دعوت شد تا رکورد بازی ملی را بشکند. این موضوع را از دو منظر هم میتوان بررسی کرد. از نگاه خوشبینانه کادر فنی تیم ملی و رأس آنها امیر قلعهنویی با دعوت از بازیکن مورد علاقه وی، زمینه رکوردشکنی او را فراهم آوردند. او حالا با ۱۵۰ بازی رکوردار بازی ملی است. در جام جهانی بیشتر از هر بازیکن ایرانی بازوبند کاپیتانی را به بازو بسته است و ... . امیر قلعهنویی به بازیکن مورد علاقهاش این فرصت را داد تا به تمام رکوردها برسد، بازیکنی که از نظر فنی اختلاف چندانی با نفرات بالاتر از خودش ندارد که البته اگر باشد.
از منظر یک فرد بدبین هم اینطور میشود به ماجرای حاجصفی و تیم ملی نگاه کرد. در تیم ملی تا پیش از دعوت دوباره حاجصفی چه کسی رکورددار بازی ملی بود؟ جواد نکونام. در فوتبال ایران چه کسی همیشه با امیر قلعهنویی اختلافنظر داشته و همیشه از بیان اختلافاتش ابایی نکرده است؟ جواد نکونام. در نگاه بدبینانه میتوان اینطور برداشت کرد که امیر قلعهنویی با فرصت بازی دادن به حاجصفی به بزرگترین مخالفش در فوتبال ایران نشان داد که هنوز اوست که حرف اول و آخر را میزند حداقل در تیم ملی.
حاجصفی حالا به هدفش رسیده است. رکورددار تعداد بازی ملی است، چهار بار به جام جهانی رفته است و بیشتر از تمام بازیکنان ایرانی در این رقابتها بازوبند کاپیتانی را به بازو بسته است و ... . او الان در تاریخچه پرستاره فوتبال ملی ایران سرآمد همه است و شاید تا سالها رکوردش درست نخورده باقی بماند. آیا دستیابی به همه اینها باعث نمیشود در ناخودآگاه خود به این جمعبندی برسد که «بس است دیگر، فرصت را به جوانها بدهم». او که مانند شجاع خلیلزاده نیست که ولع بازی ملی داشته باشد. او از سال ۲۰۰۸ تا همین بازیهای دوستانه اخیر البته به غیر از سال ۲۰۲۵ پیوسته در تیم ملی حضور داشته و مثل شجاع نیست که تعداد بازیهای ملیاش در ۳۷ سالگی به عدد ۷۰ نرسیده است. حاج صفی که در دورهای از بهترینهای فوتبال ایران بوده است با همین بهانه مهم (رکورشکنی) میتواند از تیم ملی خداحافظی کند و بار سنگین مسئولیت را بر دوش یک جوان بسپارد [البته از این کادر فنی تیم ملی چنین کاری بر نمیآید].
در فوتبال ایران که قدرت تشخیص برای یک پایان آبرومندانه وجود ندارد، حاجصفی باید پیشقدم شود. عطش رکوردشکنی که فروکش کرد، او یک بار دیگر بازی با ازبکستان را ببیند. اشتباه منجر به گلش در آن بازی را ببیند. یک بار دیگر بازی با روسیه را تماشا کند و ببیند چقدر در بازی ضعیف تیم ملی مقصر بوده است و در اولین لمس توپ هم پاس اشتباه داد. با یک نگاه منصفانه او قطعاً به این جمعبندی میرسد که وقت رفتن رسیده است. او قطعاً میداند یک پایان آبرومندانه بهتر از یک آبروریزی بیپایان است. یک فیلم زیبا هرچقدر هم پرمحتوا باشد، با یک پایانبندی زشت تبدیل به یک محتوای فرهنگی بیارزش میشود. حالا حاجصفی است و روایت سکانس آخر حضورش در تیم ملی. به نظر شما داستان او و تیم ملی کجا، چطور و چگونه تمام میشود؟
نویسنده: امیرحسین پورمحمد
