جام ملتهای ۱۹۸۰ در حالی به میزبانی کویت برگزار شد که تیم ملی فوتبال ایران به عنوان مدافع عنوان قهرمانی سه دوره قبل این مسابقات با هدایت حسن حبیبی راهی پیکارهای مذکور شد و تا قبل از مسابقه نیمه نهایی همه چیز حکایت از قهرمانی چهارم ایران داشت اما آغاز جنگ تحمیلی از ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ داستان را عوض کرد.
ایران که بلافاصله پس از جنگ باید در نیمه نهایی به مصاف کویت، قدرت دوم آن روزهای فوتبال آسیا میرفت، با معضل بزرگی مواجه شده بود. از یک طرف همه ملیپوشان و مربیان نگران خانوادههای خود در داخل کشور بودند و از طرف دیگر، کویتیها نیز که در آن مقطع کاملا همسو و همپیمان با عراق صدام حسین رفتار میکردند، شرایط عجیبی را داخل هتل به وجود آورده بودند.
سرانجام ایران بازی نیمه نهایی را به کویت باخت و هفتم مهر با سه گل از سد کره شمالی گذشت تا سوم جام ملتها شود اما در صبح ۸ مهر سال ۱۳۵۹ مقامات کویتی به درون اردوی تیم ملی آمده و دستور خروج تیم ملی ایران را صادر کردند. آنها مدعی شدند که به هیچ عنوان دیگر تیم ملی ایران را در داخل خاک کویت نمیپذیرند و این تیم کمتر از ۲۴ ساعت وقت دارد تا آنجا را ترک کند!
در آن مقطع فرودگاههای ما بسته شده بودند و تیم ملی شامگاه ۸ مهر با تلاش سفارت ایران توانست برای همه نفرات خود به مقصد دمشق بلیت بگیرد. آنها به سوریه پرواز کردند و سه روز در پایتخت این کشور سرگردان شدند تا سرانجام بامداد چهاردهم مهر ۱۳۵۹ اتوبوسی که ملیپوشان را از دمشق به تهران آورد، آنها را در میدان آزادی مقابل ترمینال غرب پیاده کند و پس از آن دوره جدیدی برای فوتبال ایران آغاز شود. دورهای که از طرح موسوم به ۲۷ سالهها شروع شد و...
مرحوم ناصر حجازی که در آن مسابقات کاپیتان تیم ملی ایران بود، سال ۱۳۷۴ طی مصاحبهای با مجله کیهان ورزشی پیرامون آن ماجرا طعنه جالبی به دولت کویت زد و گفت: کویت آنجا به صدام خوشخدمتی کرد و از هیچ کمکی به دیکتاتور عراق دریغ نکرد. البته بخشی از این رفتار هم برای تضعیف ناجوانمردانه ما و قهرمان شدن خود کویتیها بود ولی هیچکس یادش نمیرود صدام در تابستان سال ۶۹ و به فاصله ۱۰ سال پس از خاتمه ماجرای جام ملتهای ۱۹۸۰ جواب لطف کویت را با اشغال این کشور داد!
