درست مثل کاریکاتور بدون شرح، برخی چیزها که انسان میبیند نیازی به تعریف، توضیح یا تاویل ندارد! نمایشی که تیم ملی در نیمه اول بازی با روسیه نشان داد و نتیجه شکست دو بر صفر برای رفتن به رختکن روی تابلو استادیوم، خود گویای همه چیز بود.
تیم ملی در نخستین بازی این فیفادی دی در شهر فرقانه، با سه گل مغلوب ازبکستان شد. در حالی که نیمه اول با پاس گل حاج صفی به شومودورف، یک بر صفر باخته به رختکن رفتیم. و در شروع نیمه دوم با ارسال رامین و گل به خودی حریف، بازی مساوی شد تا آنکه جناب بیرانوند به داد حریف رسید و پنالتی داد.
دیدیم که در مصاحبه قبل این بازی، امیر قلعهنویی وعده تغییر تاکتیک داد. با همان بهانههای همیشگی که قبل از بازی اول، فرصت تمرین تاکتیکی نداشته و برای این مسابقه دو جلسه تمرین تاکتیکی با شاگردانش کرده است. خدا را شکر که فقط دو جلسه بود وگرنه به تعداد جلسات تمرینات تاکتیکی در نیمه اول از روسیه گل میخوردیم.
تمام ضعفهایی که در بازی قبل و تمام این سالها از ناحیه حضور شجاع خلیلزاده در قلب خط دفاعی وجود داشت، در این مسابقه نیز تکرار شد و تغییرات ترکیب قلعهنویی هم جواب نداد. حسینی ضعیفتر از بیرانوند بود و کار به جایی رسید که حاج صفی -به عنوان مقصر شکست قبل- دقیقه ۲۶ به زمین آمد.
حتی با زوج محبوب ژنرال در خط حمله نیز کاری آن جلو نکردیم، چرا که اصلاً توپی به مهاجمان نرسید. آن تغییر تاکتیکی که قلعهنویی وعدهاش را داد، مثل سایر وعدههای او بود و اصلاً در زمین دیده نشد. مثل همیشه بازیکنان صرفاً دنبال توپ و حریف دویدند تا شاید دری به تخته بخورد و اشتباهی از سوی حریف رخ بدهد، که البته نخورد و نداد.
