سالن گرم بود؛ نه فقط از هوای ناگویا که از تب رقابتی که لحظهبهلحظه بالاتر میرفت. عالیپور آمده بود تا به قولی که از ماهها قبل داده بود وفا کند. خودش بعد از قهرمانی گفت: «گفته بودم که طلا میگیرم.» و بعد از شش ماه فکر کردن به این لحظه و از روزهای وزنه زدنهای پرشمار، آدمهایی را به یاد آورد که به آنها قول مدال داده بود. حالا با عمل به وعده، مدال طلا روی سینهاش میدرخشد.
عالیپور مسابقه را محکم آغاز کرد. در یکضرب، ۱۷۵ کیلوگرم را مهار کرد و بعد سراغ ۱۸۰ رفت؛ وزنهای که بالای سر برد تا هم در صدر بایستد و هم رکورد یکضرب بازیهای آسیایی را به نام خودش ثبت کند. تلاش سومش برای ۱۸۳ کیلوگرم موفق نبود، اما همان ۱۸۰ کیلو کافی بود تا پسر خوب وزنهبرداری آذربایجان غربی با دست پُر وارد بخش نفسگیر دوضرب شود؛ و دوضرب، همان جایی بود که مسابقه از یک رقابت ورزشی به داستانی دلهرهآور تبدیل شد. عالیپور ابتدا ۲۱۳ کیلوگرم را مهار کرد. بعد برای ۲۱۸ که آمد وزنه از دست رفت. برای چند لحظه همهچیز سخت شد. اما او دوباره همان ۲۱۸ را خواست؛ تصمیمی برای جبران. این بار هالتر روی سینهاش نشست، قیام کرد و وزنه را بالای سر برد. چراغهای سفید که روشن شد، عدد تاریخی هم شکل گرفت: ۱۸۰ در یکضرب، ۲۱۸ در دوضرب و مجموع ۳۹۸ کیلوگرم؛ رکورد جدید جهان. اما هنوز طلا قطعی نشده بود.
آن سوی رقابت، نورگیسا آدیلهتولی ایستاده بود؛ همان قزاقی که عالیپور او را خوب میشناخت. دسامبر ۲۰۲۴ در منامه، آدیلهتولی با مجموع ۳۸۸ کیلوگرم قهرمان جهان شده بود و عالیپور با ۳۸۷ کیلوگرم و فقط با یک کیلو عقبتر، روی سکوی سوم ایستاده بود. یک کیلو فاصله؛ یک کیلو حسرت.
حالا دو سال بعد، در ناگویا، انگار تاریخ این دو را دوباره روبهروی هم گذاشته بود.
آدیلهتولی برای آخرین شانس سراغ ۲۲۲ کیلوگرم رفت. سالن در سکوتی سنگین فرو رفت. عالیپور دیگر کاری نمیتوانست کند؛ کار خودش را انجام داده بود و حالا سرنوشت طلا در دستان رقیب قزاق بود. هالتر از زمین جدا شد، اما ۲۲۲ کیلو رام نشد. وزنه افتاد و همان تمام. طلای ناگویا برای پسر شهرستان «شوط» ضرب شد.
عالیپور دیگر وزنهبرداری نبود که دو سال قبل فقط یک کیلوگرم با قهرمان جهان فاصله داشت. این بار خودش قهرمان بود؛ قهرمانی با رکورد جهان. چند قدم آنطرفتر بهداد سلیمی انتظارش را میکشید. عالیپور در آغوش سرمربی تیم ملی گم شد؛ آغوشی که شاید بیشتر از هر حرفی معنای آن لحظه را توضیح میداد. سلیمی بعد از این طلای شیرین گفت که از نزدیک دیده علی چقدر زحمت کشیده و وقتی شاگردش طلا گرفت، حسی داشت که انگار خودش دوباره مدال گرفته است.
این طلا فقط برای عالیپور نبود. وزنهبرداری ایران هشت سال برای شنیدن دوباره سرود ایران به افتخار یک قهرمانش در بازیهای آسیایی انتظار کشیده بود. از جاکارتای ۲۰۱۸ که خود بهداد سلیمی آخرین طلایی ایران لقب گرفت تا ناگویای ۲۰۲۶، یک دوره بازیها بدون طلای مردان گذشته بود و حالا جوانی آذری این انتظار را تمام کرده بود. سجاد انوشیروانی، رئیس فدراسیون وزنهبرداری هم بعد از مسابقه نتوانست خوشحالیاش را پنهان کند: «عالیپور غیرت کرد.» او به بهداد سلیمی و جواد نادری تبریک گفت و تأکید کرد که عالیپور «جانانه جنگید» و این طلای خوشرنگ را به مردم ایران تبریک گفت. اما شاید زیباترین جمله را خود قهرمان گفت؛ ساده، کوتاه و شبیه همان کاری که روی تخته انجام داده بود: «گفته بودم که طلا میگیرم.» او گفت شش ماه مدام به این مدال فکر کرده؛ هنگام وزنهزدن، همه کسانی که به آنها قول مدال داده بود مقابل چشمانش آمدهاند. بعد هم طلا را به مردم ایران تقدیم کرد. ناگویا برای علی عالیپور فقط محل کسب یک مدال نبود. جایی بود که یک حساب قدیمی بسته شد؛ حساب آن یک کیلوگرم لعنتی در جهانی ۲۰۲۴. آن روز آدیلهتولی یک کیلو بیشتر زد و قهرمان جهان شد؛ این بار عالیپور آنقدر جلو رفت که دیگر کار به یک کیلو نکشد: ۳۹۸ کیلوگرم، رکورد جدید جهان و طلای بازیهای آسیایی. وقتی وزنه ۲۲۲ کیلویی آدیلهتولی روی تخته افتاد، صدای برخورد آهن با کف سالن شاید برای خیلیها فقط صدای یک وزنه ناموفق بود؛ اما برای عالیپور، صدای پایان دو سال انتظار بود. او دوید و در آغوش بهداد سلیمی قرار گرفت و وزنهبرداری ایران، بعد از هشت سال، دوباره طلایی شد.
وزنهبرداری و روز سرنوشتساز آخر
امروز پرونده رقابتهای وزنهبرداری بازیهای آسیایی ناگویا درحالی با برگزار ۲ وزن پایانی زنان و ۲ وزن پایانی مردان بسته خواهد شد که ما ۳ نماینده پر امید در این روز خواهیم داشت. ابتدا مهسا بهشتی، دختر اردبیلی و افتخارآفرین وزنهبرداری ایران در دسته ۸۶ کیلوگرم روی تخته میرود تا بعد از مدال برنز ریحانه کریمی، شاید خوشرنگترین مدال تاریخ بانوان وزنهبرداری ایران را به دست بیاورد. بعد هم نوبت به علیرضا نصیری، قهرمان دو دوره جوانان جهان میرسد تا برای مدال ناگویا به جنگ دو قهرمان دسته ۱۱۰ کیلوگرم المپیک برود. پایانبخش رقابتهای وزنهبرداری هم مسابقات دسته فوق سنگین است که از ساعت ۱۳ و ۴۰ دقیقه به وقت تهران آغاز میشود تا همه نگاهها به قویترین وزنهبردار مسابقات دوخته شود؛ جایی که کاپیتان علی داوودی باید برای طلا به جنگ وزنهبردارانی از عراق و بحرین برود.
دبیر کمیته ملی المپیک: بین خودشان میگفتند قزاق قهرمان میشود!
این طلا مبارک همه مردم ایران
مهدی علینژاد، دبیر کمیته ملی المپیک پس از کسب مدال طلای علی عالیپور در وزنهبرداری گفت: «تبریک میگویم به همه مردم ایران؛ رقابت سختی بود بین ایران و قزاقستان. من حتی دیدم که مسئولان فدراسیون جهانی عربی هم که حرف میزدند بین خودشان قزاقستان را قهرمان میدانستند. این یک مدال خوشرنگ بود برای ایران. تبریک به همه مردم.»
علینژاد در پایان گفت: «شکر خدا عالیپور کار ویژهای کرد و رکورد بازیهای آسیایی و جهانی را هم شکست. البته رکوردهای تمرینی او خیلی فراتر از این وزنهها بود، اما شرایط مسابقه با تمرین خیلی متفاوت است. خدا را شکر عالیپور موفق شد مدال طلا را بر گردن بیاویزد.»
