به گزارش ورزش سه، با اینکه بعد از باخت به بلژیک همه از بحران بزرگ در ایتالیا حرف میزدند، روبرتو مانچینی با دگرگون کردن ترکیب تیمش توانست در دومین بازی یک پیروزی درخشان به دست بیاورد و در خانه ترکیه چهار بر یک پیروز شود.
آنقدر که به نتیجه نگرفتن ایتالیا عادت کردهایم وقتی عدد 4-1 را روی نمایشگر نتیجه میبینیم باید چشمهایمان را بمالیم که نکند اشتباه میبینیم؛ ایتالیا با دست زدن به یک جراحی بزرگ و ایجاد تغییر در هشت پست، ناگهان تبدیل به تیمی فوقالعاده شد.
شاگردان روبرتو مانچینی با نمایشی کاملاً مسلط، ترکیه را در خانهاش تحقیر کردند و در ۲۷ دقیقه ابتدایی سه گل به ثمر رساندند تا خاطره تلخ شکست در ورزشگاه المپیکوی رم تنها ظرف سه روز کاملاً پاک بشود.
این برای ایتالیا یک پیروزی بسیار مهم و حیاتی است؛ نه فقط به خاطر جدول لیگ ملتها که با این برد دوباره برای لاجوردیپوشان سبز شد، بلکه بیشتر از نظر روحی و اعاده حیثیت. ایتالیا نشان داد اصلاً آن تیم ضعیف و بیخاصیتی نیست که بلژیک به تصویر کشیده بود.
البته آتزوری به خوبی از بحران عمیق رقیب استفاده کرد؛ ترکیهای که به خاطر غیبت هاکان چالهاناوغلو و کنان ییلدیز و درگیریهای درونتیمی از هم پاشیده بود. اوضاع برای وینچنزو مونتلا واقعاً وخیم است؛ وقتی بازی سه بر صفر شد، تماشاگران بهتزده در بورسا که عملکرد ضعیف تیمشان در جام جهانی هم یادشان نرفته بود، یکصدا شعار استعفا استعفا سر دادند ( یا به قول هواداران ایرانی: مونلا حیا کن، ترکیه را رها کن)
با این وجود، هیچکس انتظار چنین واکنشی طوفانی از ایتالیای دستپاچه و توخالی بازی جمعه را نداشت.
انتخابهای مانچینی همه چیز را عوض کرد
البته ایتالیاییها سعی دارند خودشان را گم نکنند. گاتزتا نوشت نباید از فاز افسردگی بلافاصله وارد سرخوشی مفرط شد، چون جمعه یک امتحان سخت و دشوار در پاریس برابر فرانسه در پیش است. اما حقیقت این است که جابهجاییهای مانچینی بینقص جواب داد. شادابی بدنی و انگیزههای روحی بازیکنان تازه، فاکتور بسیار مثبتی برای تیم ملی بود.
مانچینی با فرستادن دو برادر به صورت همزمان در ترکیب اصلی، نامش را در تاریخ ثبت کرد. چنین اتفاقی ۱۱۱ سال بود که رخ نداده بود؛ یعنی از زمانی که آلدو و لوئیجی چونینینی در تیم ملی ایتالیا همزمان بازی کردند. سباستیانو اسپوزیتو در اولین بازی ملی خود در کنار برادرش پیو، مهاجم اینتر، قرار گرفت و مثلث خط حمله با حضور راسپادوری تکمیل شد.
نسبت به بازی بلژیک هشت چهره تازه وارد ترکیب شده بودند. تنها دوناروما، پیو و ساندرو تونالی جایگاه خود را حفظ کردند؛ تونالی در پست پلیمیکر با حمایت فراتزی و فاجولی به میدان رفت. خط دفاع هم کاملاً زیر و رو شده بود؛ باستونی بعد از پشت سر گذاشتن محرومیت برای اولین بار کنار اسکالونی قرار گرفت و دو مدافع شاغل در لیگ انگلیس، کایوده و روجری، در دو جناح خط دفاعی به کار گرفته شدند.
در سمت مقابل، مونتلا که قبل از سوت بازی هو شده بود، در این بازی هیچ نشانهای از نبوغ و ریسک تاکتیکی به نمایش نگذاشت.
اما جو وحشتناک و خصمانهای که هواداران ترک در بورسا ایجاد کردند ( آنها سرود ملی ایتالیا را هم هو کردند) نتوانست جلوی پاسخ تماشایی ایتالیا را بگیرد. اگر نیم ساعت اول بازی با بلژیک خجالتآور بود، از این ۳۰ دقیقه مقابل ترکیه بدون تردید نقطه عطف دوره جدید مانچینی یاد خواهد شد. شخصیت تیمی، سرسختی و کیفیت فنی؛ ایتالیا هیچچیز در زمین کم نگذاشت.
آتزوری با بازیسازی صبورانه از عقب زمین، پرس حریف را خنثی کرد؛ و البته بازیخوانی راسپادوری و جایگیریهای فاجولی بسیار به کمک تیم آمد. خیلی زود و در دقیقه ۹، روی کرنر حاصل از مهار شوت پیو، یخ بازی شکست. ارسال نه چندان خوب روجری با دفع توپ فاجعهبار چلیک همراه شد و ضربه ناگهانی باستونی، بایندیر را غافلگیر کرد و گل اول به ثمر رسید؛ گلی مهم برای تیم ملی و به خصوص برای مدافع اینتر که میخواست سال تلخ ۲۰۲۶ را جبران کند.
ترکیه نتوانست واکنش نشان بدهد؛ نه فقط به خاطر پرس سنگین ایتالیا، بلکه به دلیل ریتم بالا و پاسکاریهای سرعتی لاجوردیپوشان. گل دوم مسابقه که با ۱۲ پاس تکضرب متوالی ساخته شد، نماد واقعی فوتبال مدنظر مانچینی بود. در ضربه نهایی کایوده، اشتباه گلر ترکیه و غفلت دوباره چلیک باعث شد فراتزی با یک ریباند سریع و هوشمندانه کار را دو بر صفر کند.
در آن دقایق ترکیه کاملاً از هم پاشیده بود و اسیر فوتبال چشمنواز ایتالیا شد؛ چپ، عمق، راست. کایوده بار دیگر با پاس دیدنی پیو در موقعیت شوتزنی قرار گرفت و اولین بازی ملی خودش را با گلی تاریخی جشن گرفت تا کار میزبان در همان نیمه اول تمام بشود. یک شب رویایی برای پسر متولد ۲۰۰۴ و بازیکن برنتفورد که در پیمونته از خانوادهای نیجریهای متولد شده؛ به نظر میرسد ایتالیا پیش از رسیدن پالسترا، صاحب اصلی جناح راست خود را پیدا کرده است.
ادامه بازی در نیمه اول کاملاً تحت کنترل ایتالیا سپری شد. مانچینی در آغاز نیمه دوم کامبیاگی را به جای راسپادوری وارد زمین کرد و سباستیانو به بال راست منتقل شد. مونتلا هم با انجام سه تعویض شوک ایجاد کرد و با گل باریش آلپر ییلماز هیجان بازی را بالا برد. گلی که البته روی بیدقتی و خروج بد دوناروما به دست آمد.
اما این بارقه امید برای تماشاگران بورسا خیلی زود خاموش شد. ۵ دقیقه بعد، پیو اسپوزیتو با یک ضربه سر دقیق روی ریباند شوت تماشایی تونالی که به تیر دروازه خورده بود، گل چهارم را به ثمر رساند. ششمین گل ملی برای مهاجم اینتر، پاداش عملکرد درخشان او در این مسابقه بود.
تنها لحظه نگرانکننده برای مانچینی در ادامه بازی، گل دوم ترکیه توسط ییلماز بود که به دلیل آفساید مردود شد. سرمربی ایتالیا به شدت از دست کامبیاگی به خاطر از دست دادن توپ و ایجاد یک ضدحمله بیمورد عصبانی شد. این جزئیاتی است که باید اصلاح بشود، اما بعد از چنین بردی خیال همه راحت است؛ وقتی در شبی که دوناروما ضعیفترین بازیکن زمین بود، باز هم چهار بر یک پیروز شدند، این بدون شک نشان میدهد مسیر تیم کاملاً درست است.
