وقتی رئیس فدراسیون فوتبال از معرفی سرمربی تیم امید در ۴۸ ساعت آینده خبر میدهد، ماشین گمانهزنیها به حرکت در میآید. اما وقتی نام «افشین قطبی» در لیست گزینههای مهدی تاج میدرخشد، گمانهزنیها جای نگرانی میگیرند!
تایید مذاکرات جدی توسط نزدیکان قطبی، احتمال وقوع یک اشتباه استراتژیک را بیش از پیش تقویت میکند.
اگر توافق نهایی صورت بگیرد، مهدی تاج برای دومین بار روی یک «ماموریت پرمخاطره»، به مردی اعتماد کرده است که کارنامهاش در ایران با یک شکست تلخ عجین شده. است.
در دوم اردیبهشت ۱۳۸۸، قطبی با ادعایی جسورانه بازگشت و جانشین علی دایی شد؛ او که با اطمینان کامل میگفت کره جنوبی را «مثل کف دستش میشناسد»! اما حقیقت میدان چه بود؟
همان ادعاهای توخالی به ناکامی تلخ و عدم صعود به جام جهانی ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی ختم شد.
تاریخ گواه است که پس از آن سقوط آزاد و در اوج ناامیدی، فوتبال ایران به کارلوس کیروش پناه برد تا نه تنها صعود را جشن بگیرد، بلکه تغییر نسلی اساسی را تجربه کند.
حالا سوال اینجاست: بازگشت قطبی برای رساندن تیم امید به المپیک ۲۰۲۸ است یا تکرار همان سناریوی شکستخوردهای که ۵۰ سال است در تیم امید جاری است؟
آیا فدراسیون میخواهد با یک «نوستالژی شکستخورده»، رویای المپیک را دوباره به باد دهد؟
