این روزها دو ویدیو از روسای فدراسیونهای شنا و کبدی در بازیهای آسیایی ناگویا منتشر شده که نشان میدهد هر دو در حال اشک ریختن و گریه کردن هستند. در فضای مجازی احساسی ما هم روی این ویدیوها موسیقی ملایم و گریهدار گذاشتهاند تا مخاطب هرچه بیشتر تحت تأثیر قرار بگیرد.
منهای درستی یا نادرستی این اشکها و صحنههای احساسی، فقط نفهمیدیم ارتباط این مسائل با فوتبال چیست؟ چون عدهای با طعنه و کنایه نوشتهاند فدراسیون فوتبال باید از این اشکها و گریه و زاریها الگوبرداری کند!
حقیقت ماجرا این است که فوتبال ایران هیچ نیازی به اشک و آه و اندوه ندارد؛ فوتبال ایران مدیریت میخواهد. مدیریتی که البته با آن چیزهایی که مهدی تاج دربارهاش سخنرانی میکند، تفاوت دارد. تاج میگوید فدراسیون به لحاظ پشتیبانی و تدارکاتی کارنامه خوبی دارد و تیمهای ملی را بهدرستی تغذیه میکند.
در واقع او میخواهد بگوید نتایج مفتضحانه تیمهای ملی، با توجه به حمایتهای فدراسیون، ارتباطی با عملکرد مدیران فدراسیون فوتبال ندارد.
اما اگر قرار است فدراسیون فوتبال فقط در حد یک مدیر تدارکات یا همان تدارکاتچی عمل کند، دیگر چه نیازی به حضور آقای تاج در رأس فدراسیون فوتبال است؟ مدیر تدارکات تیم ملی هم میتواند این وظیفه را بر عهده بگیرد!
نقش رئیس فدراسیون دقیقاً در بزنگاهی مشخص میشود که تیمهای ملی نتایج بد و بعضاً فاجعهبار کسب میکنند. آنجاست که مدیریت باید خودش را نشان بدهد؛ جراحی اتفاقات بد رخداده، اصلاح ساختار، مداخله در امور، زدن زیر میز بازی و حتی برکناری خاطیان.
مماشات با مربیانی که نتایج بد میگیرند، امتیاز دادن به بازیکنانی که به جای کمک به تیمهای ملی طلبکار هستند، یا صرفاً تعریف و تمجید از عملکرد پشتیبانی و تدارکاتی فدراسیون، اسمش مدیریت نیست.
اینکه روسای بعضی فدراسیونها در لحظات احساسی گریه میکنند، شاید برای افکار عمومی جذاب باشد و کسی هم قصد قضاوت درباره اشکهای آنها را ندارد. اما فوتبال ایران هیچ نیازی ندارد رئیس فدراسیونش گریه کند؛ فوتبال ایران رئیس فدراسیونی میخواهد که مدیریت کند.
تاج میتواند از عملکرد پشتیبانی و تدارکاتی فدراسیون فوتبال تعریف و تمجید کند؛ این یک سوی ماجراست. سوی دیگر، مدیریت قاطعانه، تصمیمهای فوری و البته مصلحتاندیشی به سود فوتبال ملی است.
آیا چنین مدیریتی از فدراسیون فوتبال دیده شده است؟
قضاوت با شما…
