پرونده کاریله حالا به نقطهای رسیده که دیگر نمیشود با وعده و مصاحبه از کنار آن عبور کرد؛ استقلال در شرایطی باید برای بستن پرونده مربیای که حتی یک ثانیه هم روی نیمکت این تیم ننشست، حدود ۴۰۰ هزار دلار هزینه کند که رئیس هیئتمدیره باشگاه چند ماه قبل درباره همین ماجرا یک وعده روشن و صریح داده بود.
علی تاجرنیا در برنامه فوتبال برتر، وقتی درباره قرارداد عجیب کاریله و احتمال تحمیل خسارت به استقلال از او سؤال شد، اعلام کرد اگر این پرونده برای باشگاه هزینهای داشته باشد، اعضای هیئتمدیره باید آن را از جیب خودشان پرداخت کنند. تاجرنیا حتی تأکید کرد اگر لازم باشد برای پرداخت این خسارت، آپارتمان یا مطبش را میفروشد؛ وعدهای که آن شب میلیونها هوادار استقلال شنیدند.یعنی استقلال باید برای قراردادی که عملاً هیچ خروجی ورزشی برایش نداشته، چیزی در حدود ۴۰۰ هزار دلار پرداخت کند.
اینجاست که یک سؤال ساده اما جدی مطرح میشود؛ چرا باید این پول از حساب استقلال پرداخت شود؟ اگر مدیرانی که آن قرارداد را بستند و امضا کردند، مسئولیت آن را پذیرفتهاند و اگر رئیس هیئتمدیره هم صراحتاً وعده داده بود در صورت ایجاد خسارت، اعضای هیئتمدیره شخصاً آن را جبران میکنند، پس چرا قرار است منابع باشگاه خرج جمع کردن این پرونده شود؟
موضوع فقط کاریله نیست؛ بحث بر سر مسئولیتپذیری مدیرانی است که با سربرگ و اعتبار باشگاه قرارداد امضا میکنند و بعد، هزینه تصمیمهای مدیریتی به حساب استقلال و در نهایت جیب هوادار گذاشته میشود. طبق مقررات فیفا، پیشقرارداد نیز میتواند واجد آثار قراردادی باشد و نمیتوان صرفاً به این دلیل که مربی روی نیمکت ننشسته، اصل تعهدات ایجادشده را نادیده گرفت.
حالا که رقم پرونده مشخص شده و صحبت از حدود ۴۰۰ هزار دلار برای بستن ماجراست، وقت آن رسیده که وعده چند ماه قبل هم جدی گرفته شود. آقای تاجرنیا و اعضای هیئتمدیره وقت استقلال، اگر قرار بود خسارت کاریله از جیب مدیران پرداخت شود، حالا زمان همان وعدهای است که مقابل دوربین داده شد؛ نه اینکه باشگاه استقلال بار مالی تصمیم مدیرانش را به دوش بکشد.
در چنین پروندهای، نهادهای نظارتی هم باید مشخص کنند چرا استقلال باید بابت قراردادی که برای مربیای بدون حضور حتی یک دقیقه روی نیمکت منعقد شده، چنین هزینهای بدهد و در نهایت چه کسی مسئول این خسارت است؛ باشگاه و هواداران یا مدیرانی که آن تصمیم را گرفتهاند؟
