آنتونی گوردون اعتراف کرد که از تعویض شدنش در نیمهنهایی جام جهانی مقابل آرژانتین متعجب شده و میگوید هرگز نمیتواند شکست دردناک برابر این تیم را فراموش کند.
گوردون در دقیقه ۵۵ بازی در آتلانتا گل زد تا انگلیس را یک قدم به نخستین فینال جام جهانیاش از سال ۱۹۶۶ نزدیک کند، اما تنها ۱۱ دقیقه بعد از زمین خارج شد؛ تعویضی که به گفته بسیاری، روند بازی را تغییر داد.
توماس توخل، سرمربی انگلیس، گوردون را از زمین بیرون کشید و ازری کونسا را به جای او وارد بازی کرد. پس از آن، انگلیس تقریباً دیگر نتوانست از نیمه زمین خود خارج شود و آرژانتین با زدن دو گل دیرهنگام، راهی فینال شد. گوردون درباره تعویضش گفت: «اگر بخواهم کاملاً صادق باشم، بله، تعجب کردم. فقط به این دلیل که تازه گل زده بودم. من از آن دسته بازیکنانی هستم که قبلاً هم گفتهام، وقتی با آدرنالین بازی میکنم واقعاً خوب هستم. وقتی گل میزنم، معمولاً دیگر بازی بدی ندارم، چون وارد یک حالت اعتمادبهنفس فوقالعاده میشوم؛ انگار دستنیافتنی هستم. احساس میکنم روی ابرها هستم. مخصوصاً در آن لحظه و در آن صحنه بزرگ، واقعاً حس خیلی خوبی داشتم.»
وقتی از گوردون پرسیدند آیا بالاخره میتواند با ناراحتی شکست کنار بیاید، پاسخ داد: «نه، فکر نمیکنم هیچوقت بتوانم. اگر کاملاً صادق باشم، فکر میکنم وقتی چیزی باارزش را در زندگی از دست میدهید، چه یک انسان باشد، چه یک مسابقه یا هر چیزی که واقعاً برای به دست آوردنش تلاش کردهاید، دیگر هیچوقت همان آدم قبلی نخواهید بود. این اتفاق یک زخم به جا میگذارد، اما این زخم لزوماً نباید همیشه منفی باشد. میتوانید به خاطر آن به آدم بهتری تبدیل شوید. میتوانید چیزهای متفاوتی درباره دنیا و حتی درباره خودتان یاد بگیرید.»
بخش مهمی از تحلیلهای پس از این شکست، به ناتوانی انگلیس در حفظ توپ و کنترل جریان بازی اختصاص داشت؛ موضوعی که توخل نیز درباره آن صحبت کرده و گفته بود حفظ توپ و کنترل بازی شاید در «DNA» فوتبال انگلیس نباشد.
گوردون که شروع بسیار خوبی در فوتبال اسپانیا داشته، با این دیدگاه موافق است و میگوید بازیکنان انگلیسی در کنترل توپ و بازیسازی از اسپانیاییها عقبتر هستند؛ تیمی که قرار است روز شنبه در افتتاحیه لیگ ملتها در ومبلی مقابل انگلیس قرار بگیرد.
او در مقایسه فوتبال انگلیس و اسپانیا گفت: «فکر میکنم این مسئله فقط به آن تورنمنت یا آن بازی مربوط نمیشود. انگلیس بهعنوان یک کشور، آن قدرتی را که اسپانیا در کنترل بازی دارد، ندارد. ما مثل اسپانیاییها بازی را کنترل نمیکنیم. این چیزی نیست که ذاتاً در فوتبال ما وجود داشته باشد. مطمئن نیستم اصلاً بتوان چنین چیزی را آموزش داد. چون حالا که در اسپانیا بازی میکنم، میتوانم از روی تجربه درباره شیوه حفظ توپ آنها صحبت کنم. شیوه آنها واقعاً با هر چیزی که من در فوتبال انگلیس تجربه کردهام متفاوت است. این موضوع در DNA فوتبال انگلیس نیست و احتمالاً تنها بعد از بازی کردن در اسپانیا بود که تا این حد متوجهش شدم. چون فکر میکنم بازیکنان انگلیسی و اسپانیایی تقریباً به یک شکل آموزش میبینند. ما هم میدانیم چطور مالکیت توپ را حفظ کنیم. اما مسئله، تصمیمگیری بازیکنان اسپانیایی است؛ چیزی که برای آنها کاملاً طبیعی به نظر میرسد. گاهی حتی به تصمیمهایی که آنها هنگام در اختیار داشتن توپ میگیرند نگاه میکنم و با خودم میگویم: «واقعاً چطور این موقعیت را دیدی؟ انگار به شکل متفاوتی ساخته شدهاند. نمیدانم دقیقاً چیست؛ شاید چیزی باشد که هیچوقت نتوانیم اسم مشخصی روی آن بگذاریم، اما قطعاً تفاوتی وجود دارد. بنابراین مطمئن نیستم هیچوقت بتوانیم دقیقاً به همان سطح برسیم، اما قطعاً میتوانیم بهتر شویم. یا شاید حتی باید مسیر دیگری را انتخاب کنیم و کاملاً روی نقاط قوت خودمان تمرکز داشته باشیم؛ یعنی فوتبال فیزیکی، مستقیم و بازی در ضدحمله.»
