به گزارش ورزش سه، بازار نقلوانتقالات انبیای این روزها شاهد یکی از پرریسکترین تصمیمهای تاریخ بسکتبال است. جیلن دورن، سنتر تنومند دیترویت پیستونز، پیشنهاد تمدید ۵ ساله به ارزش ۲۰۰ میلیون دلار (سالیانه ۴۰ میلیون دلار) را رد کرد و مذاکرات دو طرف به بنبست کامل رسید. خیلی از هواداران و کارشناسان معتقدند او در حال بازی با آتش است.
فصل عادی سال گذشته بهترین روزهای دوران حرفهای دورن بود. او در ۷۰ مسابقه به میدان رفت و با ثبت میانگین خیرهکننده ۱۹.۵ امتیاز، ۱۰.۵ ریباند و دقت پرتاب ۶۵ درصدی، هم به بازی آلاستار رسید و هم در تیم سوم منتخب فصل قرار گرفت و پیستونز را به صدر جدول کنفرانس شرق رساند. طبق قوانین مالی لیگ، حضور در تیم منتخب به دورن این اجازه را میداد که روی کاغذ درخواست سوپرمکس ۵ ساله به ارزش ۲۸۷ میلیون دلار (میانگین سالیانه ۵۷.۴ میلیون دلار) داشته باشد.
اما پلیآف نقطه عطف این درام شد. وقتی سطح فیزیکی و دفاعی مسابقات چند پله بالا رفت، دورن دچار افتی شدید شد. میانگین او به ۱۰.۲ امتیاز و ۸.۵ ریباند با دقت شوت ۵۱.۴ درصدی سقوط کرد. ضعف او در خلق موقعیتهای فردی و ناتوانی در شکستن خط دفاعی حریفان زیر ذرهبین رفت و به همین دلیل مدیران دیترویت زیر بار پیشنهاد سوپرمکس او نرفتند.
پیستونز گامبهگام رقم را بالا برد؛ از پیشنهاد اولیه سالی ۲۰ میلیون دلار تا یک پکیج ۵ ساله ۲۰۰ میلیونی که حتی بندهای پاداش مربوط به کنترل وزن هم در آن گنجانده شده بود. اما دورن و وکلایش از موضعشان تکان نخوردند. بازیکن صراحتا اعلام کرده در طول جلسات احساس بیاحترامی کرده و روابط دو طرف به حدی شکرآب شده که حضور او در کمپ تمرینی پیشفصل در هالهای از ابهام است.
کارشناسان اقتصادی لیگ میگویند قمار دورن توجیه مالی چندانی ندارد. اگر او قرارداد مقدماتی اجباری را امضا کند و تابستان سال آینده به عنوان بازیکن آزاد راهی بازار شود، حتی اگر یک تیم دیگر به او حداکثر دستمزد را پیشنهاد دهد، مجموع دریافتی ۵ ساله او تفاوت چندانی با همین پیشنهاد فعلی دیترویت نخواهد داشت. این یعنی او برای مبلغی نه چندان بیشتر، یک سال تمام ریسک مصدومیتهای شدید بسکتبال را به جان خریده است؛ مصدومیتی که میتواند تمام رویاهایش را دود کند و به هوا بفرستد.
با این حال، دورن از زاویه متفاوتی به ماجرا نگاه میکند. آمن تامپسون قرارداد ۵ ساله ۲۰۸ میلیونی بسته و دورن معتقد است از نظر ارزش فنی بازیکن بهتری است و باید قرارداد بالاتری بگیرد. برای او بحث فقط بحث پول و اسکناس نیست؛ بحث احترامی است که حس میکند باشگاه از او دریغ کرده است.
در این شرایط سه مسیر پیش روی غول دیترویت است: قبول پیشنهاد ۲۰۰ میلیونی، بازی کردن با قرارداد یکساله و ورود به بازار آزاد سال بعد، یا درخواست رسمی برای انتقال به تیمی دیگر.
تاریخ انبیای پر از ستارههای جوانی است که پیشنهادهای بزرگ را پس زدند و در نهایت دست از پا درازتر مجبور به توافقهای ارزان شدند؛ تصمیمی که تا این لحظه خیلیها آن را احمقانهترین انتخاب سال میدانند، مگر اینکه دورن در زمین بازی خلافش را ثابت کند.
