فاجعه در ناگویا؛ اسمش هرچه باشد، نمیشود شکست ۴ بر یک مقابل کرهشمالی را با چند جمله کلیشهای و توجیه فنی جمع کرد. تیم امید ایران در یکی از ناامیدکنندهترین نمایشهای ممکن مقابل کرهشمالی شکست خورد و با این نتیجه از مرحله گروهی بازیهای آسیایی ناگویا کنار رفت؛ آن هم در شرایطی که قرار بود این تیم با کلی بازیکن مطرح و با هدف حضور قدرتمند در مسابقات راهی ژاپن شود.
ایران بازی را خوب شروع کرد و حتی به گل رسید، اما بعد از آن همه چیز فرو ریخت. کرهشمالی چهار بار دروازه ایران را باز کرد و تیم حسین عبدی عملاً پاسخی برای تغییر جریان مسابقه نداشت. مسئله فقط باخت نیست؛ شکل باخت، میزان فروپاشی تیم و در نهایت حذف از مرحله گروهی است که این شکست را به یک اتفاق بسیار تلخ برای فوتبال ایران تبدیل میکند.
حتی اگر ارزش بازیکنان را معیار قطعی قدرت تیمها ندانیم، مقایسه ارزش بازار دو تیم بهخوبی ابعاد این نتیجه را نشان میدهد. بر اساس برآوردهای موجود، ارزش تیم امید ایران حدود ۱۳.۲ میلیون یورو و ارزش تیم امید کرهشمالی حدود ۱.۷۳ میلیون یورو است؛ یعنی اختلافی نزدیک به ۱۱.۵ میلیون یورو و ارزش بازاری حدود ۷.۶ برابر بیشتر برای ایران. قرار نیست ترنسفرمارکت نتیجه بازی را تعیین کند، اما وقتی تیمی با چنین اختلاف ارزش اسمی، چهار گل از حریفش میخورد و از مسابقات حذف میشود، طبیعتاً سؤالهای زیادی درباره کیفیت فنی و عملکرد آن تیم به وجود میآید.
این همان تیمی است که برای حضورش در بازیهای آسیایی، لیگ را تحت تأثیر قرار دادیم و بازیکنان در اختیار کادر فنی قرار گرفتند. انتظار میرفت حداقل خروجی این همه هزینه و برنامهریزی، عبور از مرحله گروهی باشد؛ اما نهتنها صعود نکردیم، بلکه در مهمترین بازی گروه چهار گل خوردیم و با شکستی سنگین به خانه برگشتیم.
حالا دیگر وقت توجیه نیست. نمیشود هر شکست را با جوان بودن بازیکنان، شرایط مسابقات یا بدشانسی توضیح داد. تیم حسین عبدی هم باخت، هم حذف شد و هم در ناگویا نمایشی ارائه کرد که برای فوتبال ایران قابل دفاع نیست. هم فاجعه رخ داد،هم تحقیر شدیم و هم چیزی از ارزش هایمان کم شد.وقتی لیگ را تعطیل میکنیم، بازیکن میگیریم، اردو میگذاریم و برای تیم امید هزینه میکنیم، باید درباره خروجی این پروژه پاسخ روشن وجود داشته باشد.
خوب شد به ژاپن نخوردیم؛ چون با این سطح از نمایش، معلوم نیست مقابل یکی از مدعیان اصلی مسابقات چه اتفاقی رخ میداد. فوتبال ایران در ناگویا فقط حذف نشد؛ یک فرصت دیگر برای نشان دادن پشتوانه نسل آینده را هم از دست داد. این شکست باید بررسی شود، نه اینکه با چند توجیه معمول از کنارش عبور کنیم.
