تیم امید ایران در یکی از ضعیفترین تورنمنتهای آسیایی خود در ناگویا، با شکست سنگین ۴ بر یک مقابل کرهشمالی از این رقابتها حذف شد. تورنمنتی که در آن حتی بدون بازیهای تدارکاتی هم باید حداقل به جمع چهار تیم صعود میکردیم، سرانجامی تلخ برای فوتبال ما داشت.
ایران بعد از برد ۳ بر یک مقابل امارات و تساوی بدون گل برابر چین، با چهار امتیاز به مصاف کرهشمالی رفت، اما در نهایت چهار گل خورد و از مسابقات کنار رفت.
باختی سنگین و تحقیرآمیز نصیب ما شد؛ شکستی که متأسفانه در این چند سال گذشته به آن عادت کردهایم. اما واقعاً مشخص نیست فدراسیون فوتبال با این کادرفنی، بازیهای تدارکاتی ناقص، اوج بیبرنامگی و حضور چهرههایی مانند حسین عبدی و ابراهیم شکوری، با چه استدلالی از این تیم توقع قهرمانی آسیا و حتی ساختن آیندهای برای فوتبال ایران داشت؟
رؤیافروشی برای تیم امید بیش از ۵۰ سال است که در فوتبال ایران رنگ باخته؛ اما دردناکتر از آن، عادی شدن این شکستهاست.
۴ گل از کرهشمالی میخوریم و حذف میشویم؛ آن هم در شرایطی که قرار بود این تیم، بخشی از آینده فوتبال ایران باشد! گویی همه در برابر باختهای حقارتآمیز مثل سنگ شدهایم.
دیگر چیزی تکانمان نمیدهد؛ نه شکست، نه حذف و نه از دست رفتن رؤیایی که سالهاست قرار است یک روز به واقعیت تبدیل شود. قبلاً چنین شکستهایی میتوانست فوتبال ایران را از درون فروبپاشد، اما امروز انگار حتی همان فروپاشی هم اتفاق نمیافتد؛ چون شکست برایمان عادی شده است.
شرمندهایم که این نکته را مجدداً تکرار میکنیم، اما وضعیت تیم ملی ایران در جام جهانی و جام ملتهای آسیا هم از این بهتر نیست. تیم ملی در جام جهانی ۲۰۲۶ از مرحله گروهی حذف شد و حالا همه در یک انتظار بیحاصل نشستهایم؛ انتظاری برای اینکه شاید در جام ملتهای آسیا اتفاقی بیفتد که سالهاست منتظرش هستیم.
نتیجه را میدانیم، اما ترجیح میدهیم با مرگ تدریجی یک رویا زندگی کنیم؛ مرگ قهرمانی در آسیا!
