امیر قلعه نویی قبلا لیستی ۱۸ نفره از بازیکنان شاغل در لیگ برتر را اعلام کرده بود؛
علیرضا بیرانوند، حسین حسینی، پیام نیازمند، محمد نادری، احسان حاج صفی، شجاع خلیلزاده، محمدمهدی زارع، عارف آغاسی، سامان فلاح، صالح حردانی، رامین رضاییان، آریا یوسفی، میلاد سورگی، عارف حاجی عیدی، امید نورافکن، مهدی لیموچی، مهدی محبی و امیرحسین محمودی که در ان نام سورگی و حاج عیدی تازگی داشت و دعوت دوباره از بازیکنان مسنی چون حاج صفی و رامین، جای تعجب!
در این لیست غیبت کاپیتانهای پرسپولیس به چشم آمد، همه میدانستند که تیم ملی امید عازم بازیهای آسیایی است و برخی چهرهها مثل امیرحسین حسینزاده یا دانیال ایری و رزاق نیا، به این دلیل شانسی برای حضور در این فیفادی ندارند. حالا همه منتظر اعلام اسامی لژیونرهای مدعو به تیم ملی بودند، اولین فیفادی بعد از جام جهانی و در فاصله ۳ ماه تا جام ملتهای آسیا برای همه مهم بود که ببینند آیا قرار است قلعه نویی تغییری در افکارش بدهد یا نه؟
او که صحبت از عدم امضای تمدید قرارداد و اختلافات مالی اش با فدراسیون، نقل محافل بود و گفته میشود تحت فشار برای تقویت کادر فنی خود قرار گرفته است. داستان بازگشت سردار آزمون هم دلیل دیگری بود و اینکه همه میخواستند ببینند آیا امیر سراغی از جوانگرایی خواهد گرفت یا کماکان در بر همان پاشنه میچرخد؟!
حالا با اعلام فدراسیون فوتبال همه چیز شکل رسمی به خود گرفته و اسامی ۸ لژیونر برای فیفادی پیش رو نشان می دهد در مقایسه با لیست جام جهانی ۲۰۲۶ میلاد محمدی، سامان قدوس، علیرضا جهانبخش و مهدی قایدی لژیونرهایی هستند که در اردوی جدید حاضر نخواهند بود.
علی نعمتی، محمد محبی، سعید عزتاللهی، محمد قربانی، مهدی طارمی، سردار آزمون، دنیس درگاهی و شهاب زاهدی نفرات دعوت شده هستند. در همه جای دنیا هر زمان لیستی از تیم ملی منتشر میشود، کارشناسان و رسانهها اقدام به نقد کرده و همیشه صحبت از باید و نبایدها در بودن و نبودن هاست. هرکس به فراخور دید و دانش خود از فوتبال، جای بازیکنانی را خالی میداند و همه این واقعیت را پذیرفتهاند که انتخاب بازیکن به عنوان ابزار حق هر سرمربی است.
چرا که او باید پاسخگوی نتایج باشد. ما نیز در فوتبال ایران این حقیقت را پذیرفتهایم که هیچ قدرتی نمیتواند از امیر قلعه نویی بازخواست کند! و قرار نیست نتیجه و کارنامه، تاثیری در بودن و نبودن ایشان داشته باشد!
به این ترتیب میماند فقط همان وظیفه ذاتی رسانهها و مرور اسامی که با علم به حضور برخی چهرهها در تیم ملی امید و حذف و اضافه چهرهای مثل سردار آزمون -قبل و بعد جام جهانی که فوتبالی نبود- مهمترین نکته این فهرست تعدد اسامی بازیکنان بخش تهاجمی است. یعنی همان نقطه قوت همیشگی فوتبال ایران که در جام جهانی نقطه ضعف بزرگ ما بود و دیدیم که زور زدن گل اول به هیچ تیمی را نداشته و مدافع راست ما با دو گل از سه گل، بهترین گلزن تیم ملی در جام جهانی ۲۰۲۶ بود، آن هم با بیش از ۳۷ سال سن!
اگر قرار به رفع این نقطه ضعف بود، قاعدتاً نفرات حاضر در جام جهانی نباید دعوت میشدند اما کیست که بتواند نام مهدی طارمی را از لیست درآورد؟ از آن طرف قاعدتاً باید فرصت محک در چنین دیدارهایی به چهرههای تازه دعوت شده برسد اما باز، کیست که بتواند در حضور سردار آزمون و مهدی طارمی، بازیکنی دیگر را در خط حمله تیم ملی تصور کند؟
به این ترتیب دعوت از این همه بازیکن برای بخش تهاجمی (سورگی، لیموچی، مهدی و محمد محبی، محمودی، طارمی، سردار، درگاهی و زاهدی) در جایی که قرار است زوج همیشگی بازی کنند، چه منطقی دارد؟ محمودی که در تیم خود فیکس نیست و دقایقی هم که به میدان رفته کاری نکرده، چرا باید دعوت شود؟ او که حتی در لیست تیم امید هم قرار نگرفت و کماکان همان دو بازی خوب فصل قبل را در کارنامه دارد!
اما از همه جالب تر، دعوت از دنیس درگاهی و شهاب زاهدی است که لژیونر هستند. به یاد داریم وحید هاشمیان اصلاً به همین دلیل قید تیم ملی را برای سالها زد که میگفت هزاران کیلومتر از بوندسلیگا برای بازی دوستانه تیم ملی میآید اما نیمکت نشین علی دایی است! و در بازگشت جایگاه خود در باشگاه را نیز از دست داده و دوباره باید از صفر شروع کند. دعوت از او چه فایده ای برای تیم ملی داشت؟
اگر قرار به استفاده از لژیونرها در بازی تیم ملی نیست، چرا دعوت میشوند؟ لااقل در همان باشگاه خود بمانند و آن جا نام ایران را بالا نگه دارند. نه اینکه برای جهانگردی، رنج دو هفته سفر را خریده و با خستگی و روحیه خراب ناشی از نیمکت نشینی برگردند و دوباره برای جایگاه بجنگند! اصلاً مگر نیمکت تیم ملی این همه جا برای مهاجم دارد؟
آیا بهتر نیست فرصت تماشای دیدارهای تیم ملی از کنار زمین را به چند جوان بدهند که لااقل دلخوش باشیم و امیدوار که در سالهای آینده شاید، به درد فوتبال ایران بخورند!
