به گزارش ورزش سه، سردبیر آ اس بعد از باخت جنجالی رئال مادرید مقابل اتلتیکو در دربی امروز پایتخت اسپانیا در یادداشتی به بررسی شرایط روز تیم مورینیو پرداخته است.
رئال مادرید هنوز تکلیفش با سبک بازی خودش روشن نیست، اما نسبتش با سوتهای داوران حتی از این هم تاریکتر و مبهمتر است. این واقعیتی است که ژوزه مورینیو به عنوان سخنگوی اصلی و نفر اول باشگاه در نشست خبری به آن اعتراف کرد و مدیران برنابئو هم سالهاست روی آن دست میگذارند. این دو بحران در سالهای اخیر شانه به شانه هم در مادرید پیش رفتهاند و در دربی متروپولیتانو در یک نقطه تلاقی کردند؛ تقاطعی شوم که نتیجهاش یک شکست تلخ و تلنبار شدن فاصلهای شش امتیازی با بارسلونای صدرنشین بود.
دو صحنه جنجالی که سرنوشت نبرد پایتخت را دگرگون کرد، با هیچ منطقی قابل هضم نیست؛ حتی اگر کمیته داوران با توجیه اشتباه در تشخیص هویت مدعی شود خطای کریستین رومرو روی جود بلینگام فقط مستحق کارت زرد بوده است، باز هم این ادعا با استانداردهایی که در صحنههای مشابه در فوتبال اسپانیا پیاده میشود زمین تا آسمان فاصله دارد.
چند دقیقه بعد فاجعه تکل لی کانگاین روی فدریکو والورده اتفاق افتاد. مچ پای هافبک اروگوئهای به شکلی خطرناک خم شد، اما ستاره رئال مادرید در اوج معصومیت و سادگی رفتار کرد. او به جای اینکه مثل نود درصد فوتبالیستهای امروزی روی چمن پیچ و تاب بخورد تا نگاه داور و اتاق ویایآر را جلب کند، بلافاصله بلند شد و به سمت حریف رفت؛ رویکردی جوانمردانه که متاسفانه در این فوتبال نتیجه عکس داد و خطای واضح بازیکن حریف حتی یک تذکر ساده در پی نداشت.
دیدن چنین صحنههایی است که مدیران رئال مادرید را به این باور میرساند که پشت پرده این تصمیمات، مسائلی فراتر از خطاهای سهوی انسانی قرار دارد.
اما روی دیگر سکه به خود فوتبال و مستطیل سبز برمیگردد. ادعا میشود همهچیز تحت تاثیر سوتهای اورتیز آریاس قرار گرفت، اما حقیقت این است که رئال مادرید در هیچ مقطعی از بازی حس یک تیم مسلط و حاکم بر میدان را منتقل نکرد.
از دقیقه اول، ضرباهنگ، خشونت و تعصب در انحصار روخیبلانکو بود؛ تیمی که خیلی زود خودش را در زمین هم تیم بهتر دید و هم تیمی که یک یار بیشتر دارد. و از آن لحظه به بعد مسیر برایش کاملا هموار شد.
لالیگا پس از یک وقفه طولانی بازخواهد گشت و باید دید شرایط ستارهها پس از بازگشت چگونه خواهد بود، اما رئال مادرید حالا ناچار است وارد ماراتنی تعقیبی شود. ماراتونی در تعقیب بارسلونای تیزچنگ که ابدا در برنامهریزیهای ابتدای فصل رئال جایی نداشت.
دربی مادرید و نمایشهای قبلی تیم مورینیو ثابت کردند که این تیم فرسنگها با آن ماشین خردکننده و هولناکی که انتظار میرفت فاصله دارد.
فتح جامی که رقابت بر سر آن به مرز صد امتیاز خواهد کشید، دگرگونی بنیادینی در روند فنی لوس بلانکوس میطلبد؛ تیمی که از چهار بازی خارج از خانه، دو بار شکست خورده و دو برد دیگرش را در واپسین ثانیهها دشت کرده، توشه بسیار ناچیزی برای ادعای قهرمانی اندوخته است.
ناآمادگی برخی ستارههای نامدار رئال اظهر من الشمس است و مورینیو کوهی از کارهای ناتمام روی میزش دارد. شاید این فیفادی فرصتی طلایی باشد تا بازیکنان بالاخره حواشی جام جهانی را به دست فراموشی بسپارند و روی لوگوی حک شده بر پیراهن باشگاه متمرکز شوند.
در نقطه مقابل، دیهگو سیمئونه این وقفه را لعنت میکند، چرا که شاگردانش پس از شروعی لرزان، تازه راه درست را پیدا کرده بودند و در مسیر اوج قرار داشتند که تعطیلی از راه رسید.
