انتشار فهرست ۱۸ نفره تیم ملی، با وعدههایی که پیش از این درباره جوانگرایی و تغییر نسل به رسانهها و مردم داده شده بود، فاصله زیادی دارد؛ فهرستی محتاط و محافظهکار که در آن، جز چند اسم جدید، نشانه پررنگی از شجاعت و تغییر نگاه در تیم ملی دیده نمیشود.
البته حضور بازیکنانی مثل مهدی لیموچی، میلاد سورگی، عارف حاجیعیدی و چند چهره دیگر را باید بهعنوان نکتهای مثبت دید. اما در همین فهرست، نام شجاع خلیلزاده و رامین رضاییان هم دیده میشود؛ بازیکنانی که در آستانه ۳۷ و ۳۶ سالگی قرار دارند و حضورشان در نخستین فهرست پس از جام جهانی، پرسشهایی جدی درباره مسیر تیم ملی به وجود میآورد.
در واقع بازیکنان جوان و آیندهدار لیگ وقتی به این فهرست نگاه میکنند، چه برداشتی باید داشته باشند؟ اینکه هرچقدر تلاش کنند، باز هم درهای تیم ملی به این سادگیها به روی آنها باز نمیشود؟
از سوی دیگر، بازیکنانی که برای نخستینبار یا پس از مدتها دعوت شدهاند، با دیدن چنین ترکیبی چقدر میتوانند به حضور واقعی در ترکیب اصلی تیم ملی امیدوار باشند؟
مسئله فقط دعوت شدن نیست؛ مسئله این است که چه کسی قرار است بماند و چه کسی قرار است کنار برود. در آینده شانس اینکه رامین رضاییان و شجاع خلیلزاده از فهرست نهایی کنار گذاشته شوند، احتمالاً بسیار کمتر از جوانی است که شاید برای پاسخ دادن به انتقادها به تیم ملی دعوت شده باشد.
از طرفی هنوز باید منتظر ماند و فهرست کامل را دید. اسامی لژیونرها قرار است بعداً اعلام شوند و تعدادی از بازیکنان جوان نیز به دلیل همراهی تیم امید در بازیهای آسیایی ناگویا در این فیفادی در اختیار تیم بزرگسالان نیستند. بنابراین شاید برای قضاوت نهایی هنوز زود باشد؛ اما یک نکته همین حالا روشن است.
تیم ملی پس از جام جهانی، دستکم در نخستین فهرست اعلامشده، نشانهای از یک پوستاندازی جدی نشان نمیدهد و همه، همانها هستند که قبلاً بودند! شاید مهمترین اتفاق رخداده در تیم ملی، جدایی آندارنیک تیموریان از جمع اعضای کادر فنی است که البته بود و نبود او هم در میان مربیان تفاوتی نداشت!
اگر قرار باشد همان ساختار و همان نگاه قبلی ادامه پیدا کند، طبیعی است این سؤال به وجود بیاید که قرار است برای جام ملتهای آسیا چه چیزی تغییر کند؟
