به گزارش ورزش سه،اگر قرار باشد برای سن عددی که روی شناسنامه نوشته شده و سن واقعی بدن دو تعریف جداگانه داشته باشیم، کازاوا توشیسوکه احتمالاً بهترین نمونه برای این اختلاف است. او ۹۰ ساله است، اما وقتی روی صحنه میرود، خبری از بدن یک مرد ۹۰ ساله نیست. عضلات بازو، شانه، پشت و پاهایش هنوز برای رقابت ساخته شدهاند.
توشیسوکه کانازاوا، بدنساز ژاپنی، در سیوهشتمین دوره مسابقات قهرمانی بدنسازی مسترز ژاپن، در دسته بالای ۸۵ سال روی صحنه رفت و عنوان قهرمانی را به دست آورد. این هفدهمین قهرمانی او در رقابتهای مسترز ژاپن بود. با دو قهرمانی قبلی در مسابقات قهرمانی اصلی ژاپن، تعداد عناوین ملی او به ۱۹ رسید.
کانازاو بعد از مسابقه وقتی درباره دلیل قهرمانیاش پرسیدند، مسئولیت انتخاب قهرمان را به داوران سپرد: «این داورها هستند که تصمیم میگیرند. اما در بدنسازی، معمولاً عضلات زیاد و بدن زیبا برنده میشود. من که دیگر اصلاً بدن زیبایی ندارم، پیر شدهام.»
این جمله را با همان لحنی گفت که بخش دیگری از مصاحبه را به شوخی درباره حافظهاش اختصاص داد. او برای برنامه آزاد خود موسیقی «میراث جهانی» را انتخاب کرده بود؛ انتخابی که خودش توضیح میدهد کاملاً اتفاقی بوده است. ابتدا قرار بود با موسیقی دیگری روی صحنه برود، اما هنگام تماشای برنامهای درباره آثار ثبتشده در فهرست میراث جهانی، ناگهان تصمیمش عوض شد: «با خودم گفتم این موسیقی برای یک پیرمرد خیلی مناسب است.»
بعد هم اضافه کرد که مهمترین نگرانیاش این بوده که اشتباه نکند: «پیرمرد هستم دیگر، ممکن است اشتباه کنم.»
اما روی صحنه اشتباهی در کار نبود.او در ژستهای اجباری، ابتدا عضلات دوسر بازو را به نمایش گذاشت؛ حرکتی که خودش آن را یکی از برگهای برندهاش میدانست. میخواست داوران از همان ابتدا متوجه شوند که یک مرد ۹۰ ساله با چنین بازوهایی مقابل آنها ایستاده است. ژست نیمهنشستهای که از حرکات مورد علاقهاش است نیز دو بار در اجرای آزاد تکرار شد.
کانازاو برای قهرمانی حتی با یک نگرانی کاملاً ساده و انسانی به مسابقه آمده بود: اگر دوم میشد چه؟
«نگران بودم دوم شوم. خوشحالم که همهچیز طبق برنامه پیش رفت.»
همین جمله شاید بخش مهمی از شخصیت او را توضیح دهد. مردی که نزدیک به هفت دهه با بدنسازی زندگی کرده، هنوز قهرمانی را امری بدیهی نمیداند.
او در ۲۰ سالگی به بدنسازی علاقهمند شد و خیلی زود این رشته تبدیل به بخش اصلی زندگیاش شد. در سالهای جوانی، دو بار قهرمان ژاپن شد، اما در ۳۴ سالگی برای مدتی از مسابقات کناره گرفت. او در این فاصله هم از ورزش فاصله نگرفت. مرکز تمرینی هیروشیما را تأسیس کرد و در ساختار بدنسازی این استان نیز مسئولیتهایی بر عهده گرفت. بازگشت او به صحنه در ۵۰ سالگی اتفاق افتاد. خودش میگوید روزی در آینه به بدنش نگاه کرد و از دیدن افت عضلاتش شوکه شد. تصمیم گرفت دوباره تمرین کند. هفت سال طول کشید تا به شرایط رقابتی برگردد، اما بازگشتش با قهرمانی در مسترز همراه شد و از آن زمان، شمار قهرمانیهایش یکی پس از دیگری بالا رفت.
و حالا کانازاو سالهاست از رؤیای عجیبش برای طول عمر حرف میزند: ۱۳۰ سالگی. خودش حالا میگوید میداند رسیدن به این عدد احتمالاً ممکن نیست. رکورد ثبتشده طول عمر انسان متعلق به یک زن فرانسوی است که ۱۲۲ سال عمر کرد. اما همینجا هم حاضر نیست کوتاه بیاید.
«پس ۱۲۳ سال کافی است. اما چون کسی گفته ۱۲۵ سال، من میخواهم ۱۳۰ ساله شوم. نمیخواهم در زندگی شکست بخورم.»
این شاید مهمترین جمله مردی باشد که در ۹۰ سالگی هنوز بدنش را برای مسابقه آماده میکند.او میگوید انسان فقط یک بار زندگی میکند و چون پول زیادی ندارد، میخواهد تا آخر عمر برای خودش افتخار و رکورد بسازد. حتی اگر رسیدن به رؤیای ۱۳۰ سالگی ممکن نباشد، میل به ادامه دادن برایش واقعی است.
هدف نزدیکتر اما مشخص است: ۹۳ سالگی.
کانازاو میگوید اگر بدنش اجازه بدهد و چینوچروکهای صورتش کمتر بماند، میخواهد تا ۹۳ سالگی در بدنسازی رقابت کند. بعد از آن، هدفش ساختن «رکوردهای بزرگ جهانی» است. او امروز تنها زندگی میکند، آشپزی و نظافت و شستوشوی لباسهایش را خودش انجام میدهد و میگوید هیچکدام برایش سخت نیست. دلیلش را هم ساده بیان میکند: هنوز هدف دارد.
«بدنسازی زندگی من است. میخواهم تا آخر عمر، با همین کار زندگیام را درخشان کنم.»
در شبکههای اجتماعی مردم از تصاویر او به هیجان آمدهاند:
«من چیزی جز احترام برای توشیسوک کانازاوا ندارم، کسی که در سال ۱۹۳۶ متولد شد و هنوز در سن ۸۸ سالگی به ما الهام میبخشد! او ثابت میکند که سن فقط یک عدد است و شور و اشتیاق هرگز از بین نمیرود.» طرفداران با جملاتی مانند «احترام»، «این فوقالعاده است»، «سن فقط یک عدد است، به او افتخار کنید» و «وای، این فوقالعاده است» به او واکنش نشان میدهند و کانازاوا هم از این توجه لذت میبرد.
