پرسپولیس در فصل جدید هم بخش قابل توجهی از لیستش را به وینگرها اختصاص داده؛ مهدی تیکدری و محمدمهدی محبی به جمع تیوی بیفوما، محمد عمری، امیرحسین محمودی، محمدحسین صادقی و اوستون اورونوف اضافه شدهاند تا حالا هفت وینگر برای حضور در ترکیب و رقابت بر سر دقایق بازی وجود داشته باشد.
این اتفاق از یک جهت میتواند دست مهدی تارتار را برای تغییرات هجومی باز بگذارد، اما از طرف دیگر یک دردسر بالقوه هم هست؛ وقتی تعداد بازیکنان یک پست زیاد باشد، طبیعتاً همه فرصت بازی یکسانی پیدا نمیکنند و همین مسئله میتواند به نارضایتی و حاشیه منجر شود.
نمونهاش را همین حالا در مورد اورونوف میبینیم؛ بازیکنی که فصل گذشته هم یکی از مهرههای مهم پرسپولیس بود اما در این فصل فقط در یک مسابقه در ترکیب اصلی قرار گرفته است. مدیریت چنین شرایطی برای یک سرمربی ساده نیست، مخصوصاً وقتی پای بازیکنان شناختهشده و پرطرفدار وسط باشد.
پرسپولیس فصل گذشته هم با خرید تعداد زیادی وینگر، با ترافیک سنگینی در این پست مواجه شد و در نهایت بخشی از آن بازیکنان بعد از تنها یک فصل از تیم جدا شدند. تفاوت این فصل اما در کیفیت نفرات است؛ بیفوما به شرایط خوبش برگشته و چند خرید جدید هم میتوانند رقابت را جدیتر کنند.
حالا یکی از آزمونهای مهم تارتار فقط انتخاب ترکیب نیست؛ مدیریت این همه بازیکن مدعی، حفظ انگیزه نیمکتنشینها و جلوگیری از تبدیل رقابت سالم به حاشیه است. ترافیک اگر درست مدیریت شود یک امتیاز است، اما اگر از کنترل خارج شود، میتواند برای پرسپولیس دردسرساز شود.
