هر چه از شروع فصل جدید بیشتر زمان سپری می شود موضوع دنیل گرا و تارتار با ترکیبی از نام پرسپولیس و یک جای اشغال شده در لیست بازیکنان این تیم بیشتر ذهن طرفداران و پیشکسوتان این باشگاه را به خود جلب می کند.
از خرید مورد تأیید تا بازیکن مازاد
گرا در نیمفصل گذشته به پرسپولیس آمد و قراردادش برای یک فصل و نیم بسته شد. اما در تابستان، کادر فنی جدید به این نتیجه رسید که روی او حساب نمیکند و باشگاه برای فسخ توافقی وارد مذاکره شد. گرا هم حاضر نشد بدون دریافت مطالباتش قرارداد را کنار بگذارد و همین موضوع پرونده را پیچیده کرد.
حالا ورق برگشته
نکته عجیب اینجاست که بعد از شکست مذاکرات برای فسخ، مهدی تارتار با ادامه حضور گرا مخالفت نکرد و حالا پیمان حدادی نیز از او دفاع میکند. مدیرعامل پرسپولیس رقم قرارداد یکونیمساله گرا را ۷۷۰ هزار دلار اعلام کرده و از هواداران خواسته بعد از فیفادی کیفیت این بازیکن را ببینند.
در عین حال، گزارشهایی با احتساب مبلغ رضایتنامه، تعهد مالی پرسپولیس در قبال این بازیکن را بیش از یک میلیون دلار عنوان کردهاند. همین اختلاف روایت درباره ارقام قرارداد نشان میدهد پرونده گرا هنوز از نظر شفافیت و اطلاعرسانی نیاز به توضیح بیشتری دارد.
گرا را نباید مقصر تصمیم باشگاه دانست
اما وسط تمام این جنجالها یک واقعیت ساده نباید فراموش شود: «گرا قراردادش را خودش نبسته است!» این باشگاه پرسپولیس بوده که او را انتخاب کرده، برای جذبش هزینه کرده و قرارداد بسته است. اگر چند ماه بعد باشگاه به این نتیجه میرسد که بازیکن را نمیخواهد، مسئولیت اصلی بررسی این تصمیم متوجه ساختار تصمیمگیری باشگاه است، نه بازیکنی که میخواهد به قراردادش پایبند بماند.
اصلا چرا اوسمار «گرا» را خواست؟
در همین ارتباط فرزاد حبیب اللهی از ارکان فنی باشگاه پرسپولیس در رابطه با نحوه جذب دنیل گرا میگوید بعد از اینکه اوسمار ویرا آمد بر اساس یک سری شاخصهها برای دفاع راست بازیکن میخواست. شاخصههای او عبارت بود از اینکه دفاع راست من هجومی باشد، در دوئلهای هوایی خیلی خوب باشد و به خصوص اینکه خیلی با تجربه باشد چون دفاع راست دیگرش براجعه بود که زیر ۲۳ سال است.
مشکل بزرگتر از دنیل گراست
اگر یک باشگاه بزرگ پیش از جذب بازیکن، ارزیابی فنی، مالی و قراردادی دقیقی داشته باشد، نباید چند ماه بعد به جایی برسد که هم بازیکن را نمیخواهد، هم امکان جدایی آسان از او را ندارد و هم درباره رقم قراردادش روایتهای متفاوت منتشر شود.
اینجاست که «جای خالی یک مدیر ورزشی کاربلد و کمیته فنی قدرتمند و پاسخگو» بیشتر از همیشه احساس میشود؛ ساختاری که باید پیش از امضای قرارداد درباره انتخاب بازیکن به جمعبندی برسد، نه اینکه چند ماه بعد دنبال راه خروج از همان قرارداد باشد.
در همین راستا بخوانید: مدیرعامل پرسپولیس روی اعصاب استقلالیها
حالا توپ در زمین گراست
گرا هنوز فرصت دارد تمام این حرفها را با عملکردش تغییر دهد. اگر بعد از فیفادی به ترکیب پرسپولیس برگردد و نمایش قابل قبولی ارائه کند، بسیاری از انتقادها رنگ دیگری خواهد گرفت. اما حتی در آن صورت هم یک سؤال مدیریتی پابرجاست؛ «چرا باشگاه ابتدا به دنبال جدایی از بازیکنی رفت که خودش برای جذبش هزینه و قرارداد بلندمدت بسته بود؟».
دنیل گرا فعلاً بازیکن پرسپولیس است و باید با عملکردش درباره خودش حرف بزند؛ اما اصل این پرونده بیشتر از آنکه درباره مقصر بودن یک بازیکن باشد، درباره کیفیت تصمیمگیری در باشگاهی است که باید پیش از امضای قرارداد، نه بعد از آن، درباره انتخابهایش مطمئن باشد.
